Subtrama Romántica Novels & Stories

เขาเป็นคนที่ฉันไม่ชอบหน้า แต่เขาดันเป็น ‘คนแรก’ และ ‘คนสุดท้าย’ ที่ฉันโหยหามาตลอด

“หรือว่าของคุณมันเล็กมากเลยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้สึกเจ็บอะไรเลยล่ะ ถ้าครั้งแรกมันก็ควรจะเจ็บสิ“

"ป๊อบ" สาวน้อยแสนซนวัยใส ค่อย ๆ หลงรัก "กานต์" หนุ่มน้อยผู้มุ่งมั่นตั้งใจทำสิ่งต่าง ๆ อย่างถึงที่สุด ที่เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ทีละนิดทีละหน่อย จนหัวปักหัวปำ ถลำไปจนเกินเส้นของคำว่า "เพื่อน"

ครอบครัวนางเอกเดือดร้อนเรื่องเงินเพราะคนเป็นพ่อที่เป็นหัวหน้าครอบครัวตกงาน พระเอกซึ่งเป็นเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันจึงยื่นข้อเสนอให้เธอมาเป็นผู้หญิงของเขา โดยเขาจะช่วยเหลือเรื่องเงิน นางเอกตกลง แต่ก็ไม่คาดคิด ว่าการตกลงทำสัญญากับเขา จะทำให้เธอเข้าไปเกี่ยวพันกับอดีตชาติอันเลวร้ายของเขา! —- “ฉันจะกลับมาหาเธอ มาแต่งงานกับเธอ ฉันสัญญา” /// “มาเป็นผู้หญิงของฉัน รับรอง จะเลี้ยงดูอย่างดี สัญญาเลยว่าชีวิตเธอจะไม่ลำบาก ตราบใดที่ฉันยังอยากนอนกับเธอ” …… “ถ้าอยากขายตัว เธอไม่เห็นจำเป็นต้องเสียเวลามาขายถึงนี่” “หมายความว่าไง” “หมายความว่าเธอขายให้ฉันก็ได้ ฉันรับซื้อ” “…” “อยากได้เงิน อยากได้ค่าเทอมไม่ใช่เหรอ..” “นอนกับฉันดิ เดี๋ยวให้ค่าเทอม” .. “เจได อย่า!” “อย่าห้ามเอลีน เธออยากให้ผัวกร

'สัญญารักที่ทั้งคู่ไม่ได้ก่อมันขึ้นมา เเต่กลับต้องมาทำตามสัญญาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เเล้วเขากับเธอดันมาเป็นคู่กัดที่ชอบตีกันซะด้วยสิ' เธอเเละเขาที่เป็นดั่งคู่กัดกันต้องมาเเต่งงานกันตามสัญญาของตระกูลที่คุณปู่ของทั้งสองได้ทำสัญญากันเอาไว้เมื่อ 20 ปี ก่อน เเละเมื่อเธออายุครบ 25 ปีบริบูรณ์เมื่อไหร่ ถัดมาอีก 1 เดือน ทั้งคู่ต้องเข้าสู่ประตูวิวาห์เป็นสามีภรรยากันทันทีทำให้ต้องมาอาศัยอยู่ด้วยกันทั้งที่เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องกัดกันทุกครั้งไป คอลิน คาร์ลอส รอซเซ่ เขาคือ หนึ่งในมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่รักในการทำธุรกิจสีเทาเป็นชีวิตจิตใจ เขาเจ้าเล่ห์ เขามันไอ้คนโฉด เเละที่สำคัญเสือผู้หญิงที่สุดในกลุ่ม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยมีพลังทำลายล้างสูง โดยเฉพาะผู้หญิงที่ได้สบตาคู่นั้นของเขา ทว่าใช้ไม่ได้กับเธ

เธอฝันถึงงูตัวเดิมมาห้าปีเต็ม แต่ไม่เคยเจอเนื้อคู่กับเขาสักที ตกลงมันยังไงกันแน่ หรือเนื้อคู่เธอคืองูตัวนั้น...จงอาง!!!

"เด็กคนนี้คือใครคะเออเนส ทำไมมาหาคุณถึงที่นี่ได้ ปกติคุณไม่เคยพาใครมานอกจากมินนี่นิคะ" "แค่เด็กในบ้าน เขาเอาขนมมาให้" "ขนมหน้าตาประหลาดจัง คุณชอบทานเหรอ" "เคยชอบนะ แต่ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว" ปฏิญญา : เด็กสาวหน้าใส มองโลกทั้งใบเป็นสีชมพู ด้วยความอ่อนต่อโลกและด้อยประสบการณ์ จึงรู้ไม่เท่าทันคนเจ้าชู้เงียบอย่างเขา เออเนส : หนุ่มหล่อเนี๊ยบ เจ้าชู้เงียบและเย็นชา ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ คือนิยามในความเป็นเขา เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ ถ้าเบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้งเหมือนเป็นสิ่งที่ไร้ค่า เมื่อหนุ่มสาวที่นิสัยต่างกันสุดขั้วมาเจอกัน มันจะเกิดอะไรขึ้นหนอ ** เรื่องนี้เป็นเรื่องคู่น้อง ของเรื่อง Malalin of love ร้อยรักมาลารินทร์ (เซดริก-มาลารินทร์) คู่พิเศษ เซนส์- น้ำฟ้า เซนส์

หลินซูเหยาส่งสามีเข้าป่าล่าสัตว์ เฉกเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา และไม่เคยมีสิ่งใดผิดพลาด สามีกลับเรือนพร้อมกับของติดไม้ติดมือุกครา ทว่าในวันนั้น ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิม แทนที่จะกลับมาพร้อมสัตว์ป่าแต่ สามีกลับพาสตรีผู้หนึ่งกลับเรือนแทน.. ร่างของนางอาบไปด้วยเลือด อาการบาดเจ็บสาหัส ราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากความตาย ด้วยความเวทนาและเมตตา หลินซูเหยาจึงยื่นมือช่วยรักษา ประคองชีวิตสตรีแปลกหน้าผู้นั้นไว้ โดยไม่เคยนึกเลยว่า…นี่จะเป็นก้าวแรกของรอยร้าวในชีวิตคู่ คำครหาของผู้คนค่อยๆ ดังขึ้น ถ้อยคำไร้หลักฐานกลับกลายเป็นเชื้อเพลิง สุมใส่กองเพลิงแห่งความสงสัยในหัวใจนาง หลินซูเหยารักษาสตรีผู้นั้นจนหายดี แต่กลับไม่อาจรักษาความสัมพันธ์ระหว่างตนเกับสามีได้ รอยร้าวค่อยๆ ปรากฏ หาใช่เพราะนางไม่

ทะลุมิติมาทั้งทีดันมาอยู่ในร่างของฮูหยินท่านแม่ทัพที่สามีรังเกียจ เอะอะ ก็เอามีดจี้คอคิดอยากฆ่านางให้ตาย ถึงขั้นวางยาภรรยาตนให้พูดความจริง หลัวชั่วเรื่องนี้ชอบข่มขู่ภรรยา ⚔️ “หยุด!” น้ำเสียงเย็นชาดูอ่อนแรงกว่าปกติ เช่นนั้นพอถูกตะโกนใส่ก็ยังทำให้มู่หรูเหยารู้สึกเกร็งไปทั้งตัวจนต้องหยุดฝีเท้า อดคิดไม่ได้ว่าขนาดบาดเจ็บยังข่มขวัญคนอื่นได้อีก หรือจะเดินไปหาดาบมาบั่นคอเขาเสียตรงนี้ดี นางจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข “เจ้านี่มัน...เห็นข้าเจ็บเช่นนี้ยังนิ่งเฉย หรือนี่ก็เป็นแผนของเจ้าด้วย” มู่หรูเหยาอ้าปากเตรียมจะปฏิเสธ แต่เสียงของจางเจิ้นอู่ก็ดังขึ้นก่อน “มาพาข้าไปทำแผล คงรู้นะว่าการดูแลสามีก็เป็นหน้าที่ของฮูหยินเช่นกัน” ที่อย่างนี้ยกตำแหน่งฮูหยินให้นางเชียวนะ!

ธีรดนนายตำรวจหนุ่มอายุสามสิบผู้ผันตัวเองคอยช่วยเหลือชาวบ้านบนพื้นที่ห่างไกลจากตัวเมืองเขาเป็นทั้งครูดอยสอนหนังสือให้เด็กๆในหมู่บ้านให้มีความรู้เพราะเบื่อชีวิตในเมืองเพราะเป็นเด็กกำพร้าจึงไม่มีห่วง