Sukdulan Ng Buhay の小説・ストーリー

Tinitigan ko ang imahe sa altar, umaasang may makukuha akong sagot galing sa kaniya pero wala. Gumapang ako papunta rito at hinawakan ang paanan nito. "Kunin mo na rin ako. N-nakikiusap ako kunin mo na rin ang buhay ko dahil hindi ko na alam kung mabubuhay pa ba ako pagkatapos ng gabing ito."

Nakatutok lang ang mata ko sa kanya, nakukulangan pa rin ako sa kanyang paliwanag. Hindi siya makapaniwala na tumingin sa akin, na para bang sinasabi niya na mali ang ideyang kwestyunin ko siya. "Iyon ang nararapat, gusto ko nang maayos na buhay niyong dalawa ng ate mo." "Maayos ba ang buhay natin, mama? Ito po ba ang definition mo ng maayos na buhay?" Hindi ko gawain na manumbat, pero tila sa sinabi niyang iyon hindi ko mapigilan ang sarili ko.

There was no way for him to clean up his private life, so he was glad that he could showcase another side of him so that Suki might take interest in him. Suki looked down and said, "There is a saying that I find to be quite true." "What’s the saying?" Hayden asked curiously. "Don't act like a person you’re not, else the universe will come for you." She raised her gaze, and it showed a fleeting smile. Hayden was speechless. Hayden paid for the old man's hospitalization expenses. The doctor in the emergency room knew Hayden and acted eagerly toward him. "Young Master Gunn, don't worry, the patient is out of danger."

I mean the live of my life is alive and that's some greet news to celebrate " And what is the problem?"

Pero nalilito na nga ako kung ano ba ang mas masakit at nakakatakot- ang mamatay o ang mabuhay. I've been locked up in this hellish cell for a few days... No food or water. I feel like I'm being punished by the above. It will become easier if I just end my life but I'm not ready to die yet- not now. With each hour and second that passed I became weaker and weaker. It seemed that it was intentional to torture me little by little until I die. "Matibay ka... Buhay ka pa din pala hanggang ngayon."

Sadyang kahit anong gawin talaga ng isang tao, hindi puwedeng walang problema. Napakaganda ng buhay ni Erika na mayroon noon pero umabot pa rin sa puntong ganito. Hindi talaga puwedeng perfect lang at hindi puwedeng happy lang. "Salamat." Aniya nang abutan nito ng tubig. "Wala ka pa rin bang balak ipaalam sa iba na buntis ka?" Umiling ito at saka ngumiti.

Walang buhay niyang saad. "Di'ba't sinabi ko naman sa'yo na tutulungan kitang makahanap ng donor?" "Pero hindi naman puwede na i-asa ko na lang sa'yo ang lahat. You have your own life na kailangan-" Hindi ko na siya pinatapos sa iba pa niyang sasabihin. I really hate dramas kaya hangga't maaari ay ayokong makarinig ng ganitong klaseng kadramahan.

Life for me. ***