True Love の小説・ストーリー

เธอโดนแฟนบอกเลิกในวันเกิด ซวยกว่านั้นคือคนที่เธอเคยชอบกลับเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น "มาทำให้ไอ้คนกระจอกคนนั้นคลั่งตายไปเลยดีไหม" แต่ใครจะรู้ว่ากัปตันเวย์จะกินดุ! ขนาดนี้ล่ะ “สุขสันต์วันเกิดนะครับฟาง…” เมื่อทั้งสองมาพบกันในวันที่ไม่ควรจะพบเห็น “ถ้าอย่างนั้นเราไปสร้างความทรงจำใหม่กันเถอะ ทำให้ไอ้คนกระจอกที่ตาไม่ถึงคนนั้นคลั่งตายไปเลยดีไหม” ทั้งสองที่ผ่านค่ำคืนที่เร่าร้อนมาด้วยกันกับครั้งแรกของฟาง... ฟางไม่ได้อยากให้เขารับผิดชอบ เธอก็แค่อยากลบความทรงจำแย่ ๆ ในวันเกิดให้เป็นเรื่องที่น่าจดจำเท่านั้น แต่เขา....กลับไม่ยอมปล่อยเธอไป “นี่ฟางคิดจะกินพี่แล้วทิ้งแบบนี้เลยเหรอ” แต่ "ภาคภูมิ" แฟนเก่าที่พึ่งบอกเลิกกับเธอกลับไม่ยอมเลิกกับเธอง่าย ๆ ไม่พ้นคืนนั้นเขาก็พยายามง้อเธอ แต่กลับถูกกัปตันวิชญะขัดขวาง “ไอ้คนกระจอกไหนบอกว่าอยากเลิกไงล่ะ มาตอนนี้มันช้าไปแล้วฝันไปเถอะว่าจะได้คืน”

ไลโอเนลกลับมาที่เมืองบ้านเกิดหลังจากไปนานเกือบสิบปี เขาได้พบกับเรื่องราวปริศนามากมายของโอ๊คเฮเว่นที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน และได้พบกับรักแรกของเขา อัลแตร์

“ในเมื่อฉันให้ไปแล้วเธอไม่ไปเอง ก็อย่ามาเรียกร้องอะไรทีหลังล่ะ...วิเวียน”

เธอ..เป็นของต้องห้ามสำหรับเขา..คุณหนูผู้เอาแต่ใจ ลูกสาวเจ้านายผู้มีพระคุณ เขา..เป็นของร้อนสำหรับเธอ อยู่ใกล้แล้วมันร้อนรุ่ม บอดี้การ์ดหน้าโหดที่ขัดใจเธอไปเสียทุกอย่าง และแม้ว่าบอดี้การ์ดอย่างเขา จะอยากขย้ำเธอให้จมเขี้ยว สักเท่าไร แต่ก็ทำได้เพียงอดทน..จนกว่าจะถึงวันที่เขา..คู่ควร

"อ๊า พะ...พี่ฉลามเบาหน่อย" หญิงสาวใต้ร่างส่งเสียงครวญครางอย่างซ่านเสียว มือเล็กยันหน้าท้องแกร่งเอาไว้ เมื่อเขากระแทกกระทั้นเธออย่างรุนแรง "หึ! พี่เหรอ? กล้าดียังไงมาเรียกฉันว่าพี่ในเมื่อเธอไม่มีสิทธิ์" เขาหัวเราะอย่างเย้ยหยัน เธอมีสิทธิ์อะไรมาเรียกเขาว่าพี่ ในเมื่อเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกเขาแบบนี้ด้วยซ้ำ เธอกล้านอกใจเขาไปเอาผู้ชายคนอื่น มีความสุขไม่สนใจว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร เธอต้องเป็นคนแบบไหนกันถึงกล้าบากหน้ามาขอเงิน ทั้งที่ทำให้เขาเอาไว้อย่างเจ็บแสบ "พะ...พี่ฉลาม

ไลลา : คนหนึ่งเขาชั่งดีกับฉันจะทิ้งลงยังไง คนหนึ่งเคยทิ้งไปแต่รักไม่เคยจางหาย มิโน่ : คุณเคยทำลูกโป่งหลุดมือไหม ตอนนั้นคุณ โทษอะไร โทษสายลมที่พัดแรงไป หรือ โทษมือเราที่จับมันไม่แน่น พอ เฌอรีน : สิ่งที่ฉันอยากได้ไม่ใช่แค่ตัวนายแต่ฉันอยากได้ใจของนายด้วย ไลลา เฌอรีน มิโน่ ทั้งสามเป็นเพื่อนรักกัน และมันควรจะแบบนั้น ถ้าหากคนใดคนหนึ่งไม่เกิดคิดเกินคำว่าเพื่อน พวกเขาทั้งสามจะสามารถรักษาความเป็นเพื่อนไว้ได้รึเปล่า....

"ในเมื่อฉันปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเขาไม่ได้ ฉันก็ต้องทำให้เขารักจนหัวปักหัวปำ คนอย่างฉันมันไม่มีอะไรจะเสีย…นอกจากเสียตัวให้เขา"

....เธอจำเขาได้ในขณะที่เขาไม่อยากจดจำเธอเลยซักนิด My name : Nick (นิค ลูกครึ่งญี่ปุ่น-อังกฤษ) สถานะ : โสด นิสัย : พูดน้อยต่อยหนัก โมโหง่าย ขี้รำคาญ ไม่ชอบคนจุ้นจ้าน ไม่ชอบผูกมิตรกับใคร! My name : Ida (ไอด้า) สถานะ : โสด นิสัย : ร่างเริง อัธยาศัยดี อยากผูกมิตรกับทุกคนบนโลก แต่ดูเหมือนว่าใครบางคนจะไม่อยากเป็นมิตรกับเธอเท่าไหร่

เพราะไร้รัก ทั้ง 'เธอ' และ 'เขา' จึงต่างหมางเมิน แต่เมื่อได้รัก ทั้ง 'เธอ' และ 'เขา' จึงต่างเร่าร้อนในค่ำคืนแห่งรัก การถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่รัก นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องน่าสนุก แต่ในเมื่อไม่อาจปฏิเสธพ่อและแม่ได้ จึงยอมให้ทุกอย่างเป็นไป แต่บ่าวสาวป้ายแดงยุคสองพันหรือจะยอมลงเอยแบบนี้ง่ายๆ ในเมื่อเขาทั้งคู่ต่างพร้อมใจกันหนีห้องหอ แต่ทว่าพรหมลิขิตกับขีดเส้นให้พวกเขานั้นหนีไปเจอกันเสียนี่

ความบาดหมางของคนรุ่นพ่อได้รับการสะสางในรุ่นลูก แล้วคนที่ได้รับกรรมคือ กชมน เสนานุรักษ์ สาวน้อยแสนอาภัพผู้น่าสงสาร และสิ่งที่ อนรรฆวี ฮาร์วี่ กระทำต่อเธอ กลับเป็นการสร้างตราบาปให้กับตัวเองและคนที่เขารักมากที่สุด “คุณจับตัวฉันมาทำไม” “ที่ทำ ๆ อยู่นี่ยังไม่ชัดเจนพอรึ” เขาตอบเสียงเรียบ ๆ พลางยกมือหนาขึ้นแตะหน้าผากร้อนผ่าวเพื่อวัดอุณหภูมิของคนป่วย กชมนแก้มร้อนหน้าแดงกับทั้งคำและท่าทีของเขา แต่ก็เบี่ยงหน้าหลบมือร้ายกาจที่มันสร้างความเจ็บปวดให้เธอไปทั้งตัว “พ่อ พ่อของฉันไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงมาทำกับฉันแบบนี้” “อย่าถามมากเลย อีกหน่อยเธอคงรู้เอง” คนตอบยักไหล่ ก่อนหยิบถุงยาหลากหลายชนิดบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู “คุณจะเรียกค่าไถ่ฉันเหรอ” อนรรฆวีเงยหน้าขึ้นมามองหน้าหวานที่ฉายแววเศ้ราเหลือคณนา พลางเหยียดยิ้มมุมปากเล็ก ๆ “เงินค่าไถ่เล็ก ๆ น้อย ๆ มันให้ความสุขกับฉันไม่ได้...เหมือนอย่างที่ฉันทำกับเธออยู่ทุกวันนี้หรอก” คำตอบแสนโอหังโดนเขวี้ยงใส่หน้าจนมันชาไปหมด