Waning の小説・ストーリー

sebuah motor berhenti tepat di depan mata ku. "Tidak,"ucapku tetap melanjutkan langkah yang terjeda. "Daripada siang siang jalan kaki. Nanti skincare mu luntur loh,"ajak Revan ku abaikan. Skin care? Benda apa itu? Aku saja bahkan tidak pernah mengusap wajahku dengan apapun. Kecuali saat lebaran dan Bundanya Nacita memoleskan bedak di permukaan wajahku.

Arrggh Next?

Revian memutus sambungan video callnya. ***

"Nona Nadine, Anda yakin ingin memproses perceraian? Setelah resmi, ini nggak bisa dibatalkan lagi." "Aku sangat yakin." Tepat saat stempel resmi dicapkan, hatinya justru diliputi ketenangan yang aneh. Ternyata begini rasanya ketika hati benar-benar mati rasa. Tidak sakit, tidak perih, bagaikan mencabut gigi yang sudah membusuk. Di tengah ramainya terminal bandara, Nadine menggenggam tiket pesawat sekali jalan, lalu melirik ponselnya untuk terakhir kali.

Pakiusap pa niya. Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ni Wena bago tinanguhan ang nobyo bilang tugon. ........

Halos isang buwan na rin ang nakakalipas mula ng mamatayan ako ng anak pero iyong sakit ay sariwa pa rin sa aking pakiramdam. "I will never be the same again. Malaking parte ng pagkatao ko ang nawawala at kahit kailan ay hindi ko na matagpuan iyon, Faller." "Kung hindi mo na matagpuan pa, hayaan mo akong punan iyon. Shane, nandito pa ako. Nandito pa ako ,sweetheart."

He pouted like a baby saka isinandal ang noo sa aking balikat. Nag kwentuhan lang kami at nagtawanan sa daming nakakatawa na ikunweto ni Lucas, hindi din pwede na walang bugbog sarado sa amin at si Lucas din iyon dahil puro hampas at sabunot ang inabot niya kay Dreana kada tatawa ito, napapailing nalang kaming dalwa ni Lawrence. Napag desisyonan ng dalwa na umuwi na at bumisita nalang bukas, kaya naman nag paalam na ito sa amin at kila papa.

The flower of sorrow or a hope I’m looking forward. @DeathWish

Chapter 113 Ang itim na sasakyan ay mabilis na tumatakbo sa gabi na parang walang katapusan. Walang buwan o bituin sa langit ngayon—parang tinapunan ng tinta ang buong kalangitan, madilim, makapal, at walang hanggan. Mabilis magpatakbo si Witch Lia, halos wala na siyang nakikitang malinaw sa daan.

Mukhang nanghihina ang mga buwan. One thing I noticed; the Luna I know was not with them. "Nasaan si Luna?" tanong ko. Tears are now evident in the eyes of the moons. Nagsimula na ding dumagundong and kaba sa d****b ko. Tears are now falling in my eyes too. I cannot endure a pain anymore. I had too much. Sabay-sabay na umiling ang bawat isang buwan. Luna is gone. Nanghina muli ang aking mga tuhod. I had lost three important persons in my life. How can I endure this? How? Sugatan ang lahat ng buwan. Lumapit silang lahat sa akin at yumakap. I can feel their sorrow and mourning. Sabay sabay kaming nagluksa. After a second, parang bulang nawala sa hangin ang buwan, kasabay ng pagsikat ng araw. T