Novelas y relatos de การแต่งงาน

มีคนถามบนพันทิปว่า แต่งงานกับคนที่ไม่รัก เป็นความรู้สึกอย่างไร สามีคอมเมนต์ตอบว่า เซ็กส์กับเธอก็เป็นเหมือนงานกิจวัตรประจำวัน อยากหย่าทุกวันเลย เฉินเยว่เยว่ ซึ่งเป็นคนที่ซ่งเจ๋อหมิงหลงรักกลับประเทศมาแล้ว เขาสองคนเซ็กส์อย่างสนุกบนเตียง เฉินเยว่เยว่แนะนําให้ฉันถอนตัวด้วยความหยิ่งผยอง ฉันยิ้มเยาะและโยนใบหย่าออกมา ถ้าคุณมีความสามารถก็ให้เขาเซ็นชื่อเลย มิฉะนั้นฉันจะดูถูกคุณ

หลังจากฉันปฏิเสธไม่ยอมบริจาคหัวใจให้พี่สาว พ่อแม่ก็ส่งฉันขึ้นเตียงของคุณชายใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ใคร ๆ ต่างพูดกันว่าคุณชายใหญ่เป็นคนที่ห้ามเข้าใกล้ และในใจของเขามีผู้หญิงในฝันอยู่คนหนึ่งมาโดยตลอด ทุกคนต่างรอดูจุดจบของฉัน แต่กลับไม่คาดคิดว่าเขาจะทะนุถนอมฉันราวกับยกขึ้นหิ้ง แต่งงานกันมาสามปี เขามักชอบพันพัวกับฉันในสถานที่ต่าง ๆ แม้แต่ตอนฉันไปเข้าห้องน้ำ เขายังตามมา แล้วกดฉันไว้บนเคาน์เตอร์ล้างมือ พวกเราไม่เคยป้องกัน แต่กลับไม่เคยตั้งครรภ์เลย จนกระทั่งวันที่ฉันคิดว่าตัวเองท้องและไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ ถึงได้บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ “เหยียนหนาน เมื่อสามปีก่อนคุณให้ผมแอบเอาหัวใจของเวินซู่ว่านไปปลูกถ่ายให้พี่สาวของเธอ ตอนนี้ยังให้ผมหลอกเธอว่าเป็นหมันแต่กำเนิดอีก คุณทำร้ายผู้หญิงที่รักคุณได้ลงคอจริง ๆ เหรอ” “ไม่มีทางเลือก ชิงหว่านหัวใจไม่แข็งแรง ถ้ามีลูกไม่ได้คงต้องโดนทางบ้านสามีกดดัน มีแค่หัวใจของเธอเท่านั้นที่เข้ากันได้” เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยกลับเย็นเฉียบจนแปลกตา ที่แท้ความรักและการเยียวยาที่ฉันเชื่อมั่นมาตลอด ก็เป็นเพียงคำลวงอีกครั้งเท่านั้น ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จากไปเสียจะดีกว่า

“เวยเวย ในครอบครัวช่วยลูกจัดเตรียมเรื่องการแต่งงานมาตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนนี้ลูกก็ใกล้จะหายป่วยแล้วด้วย ลูกเต็มใจจะกลับมาแต่งงานที่เมืองหลวงไหม?” “ถ้าไม่เต็มใจ แม่จะไปคุยกับพ่อของลูก ให้ยกเลิกเรื่องงานแต่งครั้งนี้” ในห้องเงียบสนิท ซ่งสือเวยทำได้เพียงฟังเสียงอีกฝ่ายเงียบ ๆ ขณะที่ปลายสายคิดว่าครั้งนี้ก็คงไม่อาจโน้มน้าวเธอได้ เธอก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “หนูเต็มใจจะกลับไปแต่งงานค่ะ” แม่ซ่งที่อยู่ปลายสายถึงกับชะงัก ดูเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อย “ลูก ลูกตกลงแล้วเหรอ?” ซ่งสือเวยมีน้ำเสียงราบเรียบ “ตกลงค่ะ แต่หนูยังต้องการเวลาอีกนิดหน่อยเพื่อจัดการเรื่องทางฝั่งไห่เฉิงให้เรียบร้อย หนูจะกลับไปภายในครึ่งเดือน แม่ก็เตรียมงานแต่งให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ” หลังพูดจบก็กำชับอีกสองสามประโยค เธอจึงวางสาย

ฉันชื่อบีเสี่ยวนวล อายุ 29 ปี แต่งงานมาสามปี อาศัยอยู่กับสามีชื่อเฉินเจ๋อหยานในคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์เขตใจกลางเมือง ซึ่งมีสภาพแวดล้อมเงียบสงบ

ในวันงานแต่งงาน คนรักในความทรงจำของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานดีไซน์เดียวกันกับฉันและปรากฏตัวที่งานในฐานะผู้ต้อนรับแขก เมื่อเห็นพวกเขายืนด้วยกันต้อนรับแขก ฉันทำหน้านิ่งและชมพวกเขาว่าพวกเขาคู่ควรกันที่สุด คนรักในความทรงจำของเขาร้องไห้และวิ่งหนีไป เขากลับด่าใส่หน้าฉันว่าเป็นคนจู้จี้จุกจิกและใจแคบ หลังจากงานเลี้ยงเขาพาคนรักในความทรงจำของเขาไปที่ทริปฮันนีมูนของเรา ฉันไม่เถียงเลย แต่ไปนัดทำแท้งทันที

ในตอนที่แฟนหนุ่มถูกฉันทำร้ายจิตใจจนบอบช้ำ และไปเรียนต่อต่างประเทศจนเข้าสู่ปีที่แปด ในที่สุดเขาก็พาแฟนสาวคนใหม่กลับมาบ้านเพื่อพบผู้ใหญ่ และในที่สุดฉันก็ถูกโรงพยาบาลตัดสินโทษตายเช่นกันว่า การต่อสู้กับโรคมะเร็งตลอดแปดปีประสบความล้มเหลว ฉันสามารถกลับบ้านไปรอความตายได้แล้ว เมื่อเห็นฉันนั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีแม่คอยพยุงไว้ มุมปากของหลี่ซือก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน “อ้าว ไม่เจอกันตั้งแปดปี ทำไมเธอถึงตกอับขนาดนี้ล่ะ กระทั่งเดินก็ยังเดินไม่เป็นแล้ว” เมื่อได้ยินน้ำเสียงรังเกียจของเขา ฉันเพียงแต่ดึงแขนเสื้อโค้ทขนเป็ดลงมาอย่างสงบ เพื่อบดบังรอยเข็มที่ปักอยู่ยิบย่อยเต็มหลังมือ “ไม่เป็นไรหรอก แค่เดินสะดุดล้มจนกระดูกหักเท่านั้นเอง” หลี่ซือยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาอีกครั้ง “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันกำลังจะแต่งงานเร็วๆ นี้แล้ว เธอมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้คู่หมั้นของฉันหน่อยสิ” ฉันเพียงแค่ยิ้มให้อย่างสงบเช่นเดิม “ไม่ดีกว่า ฉันกำลังจะต้องเดินทางไปที่ที่ไกลแสนไกลในเร็วๆ นี้แล้ว” หลังจากพูดจบ ฉันก็ตบหลังมือของแม่เบาๆ เพื่อเป็นสัญญาณให้ท่านรีบเข็นฉันกลับบ้าน

ลูกสาวของฉันป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด ฉันใช้เวลาถึง 5 ปี กว่าจะจับคู่เจอหัวใจที่เข้ากันได้อย่างยากลำบาก ก่อนเข้าห้องผ่าตัด สามีของฉันซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจ ได้พูดรับปากกับฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ "ที่รัก ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะต้องทำให้ลูกสาวของเราได้เกิดใหม่อีกครั้งด้วยมือของผมเองอย่างแน่นอน" แต่เมื่อการผ่าตัดดำเนินไปได้เพียงครึ่งทาง เขากลับรีบร้อนจากไปโดยไม่ได้ทิ้งคำอธิบายใดๆ ฉันวิ่งโซเซเข้าไปในห้องผ่าตัด ภาพที่เห็นคือลูกสาวที่ทรวงอกถูกผ่าเปิดออกและท่วมไปด้วยเลือดเต็มตัว ผู้ช่วยของสามียืนอึกอักพูดจาอ้ำอึ้งอยู่ข้างๆ "ศาจารย์ซูบอกว่าหยวนหยวนยังพอรอได้อีกหน่อยครับ แต่ลูกชายของรุ่นพี่เจียงรอไม่ได้แล้ว เขาเลยเอาหัวใจที่เดิมทีตั้งใจจะปลูกถ่ายให้หยวนหยวนไปแล้วครับ..." ฉันสติแตก พยายามติดต่อหาเขาอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งเลือดของลูกสาวไหลจนหมดตัว โทรศัพท์ก็ยังโทรไม่ติด... ระหว่างทางไปจัดการร่างไร้วิญญาณของลูกสาว ฉันได้เห็นโพสต์ในโซเซียลของเจียงรั่วอวิ๋น เพื่อนวัยเด็กของเขา 【ที่แท้ก็วินิจฉัยโรคผิด ตกใจหมดเลย ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นไอ้ของที่ไม่มีประโยชน์ชิ้นนี้ ก็ให้เป็นรางวัลแก่เด็กดีของบ้านเราก็แล้วกัน!】 ในคลิปวิดีโอ สุนัขที่เธอเลี้ยงกำลังรุมขย้ำฉีกกระชากหัวใจดวงที่ควรจะเป็นของลูกสาวฉันอย่างรุนแรง เมื่อมองดูร่างที่เย็นชืดของลูกสาว ความรู้สึกรักใคร่ผูกพันเศษเสี้ยวสุดท้ายในใจของฉันก็พังทลายลงอย่างเงียบเชียบ กว่าเขาจะนึกถึงลูกสาวที่อยู่บนเตียงผ่าตัดขึ้นมาได้ สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ให้เขาก็มีเพียงห้องที่ว่างเปล่า และป้ายวิญญาณอันเล็กๆ เท่านั้น...

ปีที่แปดของการแต่งงาน ในที่สุดฉันก็ตั้งท้องลูกของคลาวด์ได้เสียที นี่คือการทำเด็กหลอดแก้วครั้งที่หกของฉัน และเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายแล้ว หมอบอกว่า ร่างกายฉันจะทรมานไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ฉันดีใจจนแทบเก็บไว้ไม่อยู่ เตรียมจะเอาข่าวนี้ไปบอกเขา แต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันครบรอบแต่งงาน ฉันกลับได้รับรูปถ่ายนิรนามใบหนึ่งทางไปรษณีย์— ในรูปนั้น เขากำลังก้มลงจูบท้องของผู้หญิงอีกคนอย่างอ่อนโยน ผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันกับเขา เป็นเด็กสาวที่ครอบครัวเขาเฝ้ามองมาตั้งแต่เล็ก อ่อนโยน เรียบร้อย เอาอกเอาใจผู้ใหญ่เก่ง เป็นลูกสะใภ้ในอุดมคติของบ้านนั้น ที่น่าขันที่สุดก็คือทุกคนในครอบครัวเขารู้เรื่องเด็กคนนั้นกันหมด มีแค่ฉันคนเดียว ที่ถูกทำให้กลายเป็นตัวตลก ที่แท้ ชีวิตแต่งงานที่ฉันพยายามประคับประคองทั้งน้ำตาและบาดแผลมาตลอด ก็เป็นเพียงแค่คำโกหกแสนอ่อนโยนที่พวกเขาร่วมกันถักทอขึ้นมาอย่างตั้งใจ ช่างมันเถอะ ผู้ชายอย่างคลาวด์น่ะ ฉันไม่เอาแล้ว ส่วนลูกของฉัน จะไม่มีวันเกิดมาในคำลวงพวกนั้นเด็ดขาด ฉันจองตั๋วเครื่องบินเพื่อจากไป ในวันครบรอบแปดปีของพวกเรา วันนั้น เดิมทีเขาควรจะพาฉันไปดูทุ่งกุหลาบ นั่นคือคำสัญญาที่เขาให้ไว้ก่อนแต่งงาน ว่าจะมอบทะเลดอกไม้ที่เป็นของฉันคนเดียวให้ฉันสักครั้ง แต่ฉันไม่คิดเลยว่า สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นภาพที่เขากำลังกอดจูบเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังตั้งครรภ์อยู่หน้าสวนกุหลาบ หลังจากฉันจากไป เขากลับเริ่มออกตามหาฉันไปทั่วโลก “อย่าไปได้ไหม” เขาพูด “ผมผิดไปแล้ว คุณอย่าไปเลย” เขาปลูกกุหลาบที่สวยที่สุดในโลกเอาไว้เต็มสวนกุหลาบแห่งนั้น ในที่สุด เขาก็นึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับฉัน แต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว

ภายในห้องนอน ร่างของฉันถูกจัดเปลี่ยนไปในท่าทางต่างๆ ชายแปลกหน้ายื่นมืออันหยาบกร้านของเขาออกมา บีบนวดไปตามร่างกายของฉันอย่างรุนแรง เขาขยับเข้ามาใกล้ บอกให้ฉันผ่อนคลาย อีกไม่นานน้ำนมก็จะไหลแล้ว ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันคือเพื่อนของสามี เขาคือหมอนวดกระตุ้นน้ำนมที่ถูกเชิญมา มือของเขาค่อยๆ เลื่อนผ่านช่วงเอวของฉัน และมาหยุดลงตรงหน้าส่วนที่อ่อนนุ่มของฉัน ฉันได้ยินเขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า: "ผมจะเริ่มนวดตรงนี้แล้วนะ" ร่างกายของฉันสั่นสะท้าน ฉันจึงหลับตาลง

ทันทีที่ฉันได้ใบขับขี่มา ฉันก็รีบตรงไปโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดเอากระจกตาออกทันที ในชาติที่แล้ว วันแรกของการเปิดเทอม เพื่อนสมัยเด็กของแฟนแอบเอารถฉันไปขับ พาเพื่อนร่วมชั้นสามคนไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าใกล้โรงเรียน เพื่อนสมัยเด็กคนนั้นขับรถซิ่งฝ่าไฟแดงไปตลอดทาง จนชนหญิงตั้งครรภ์กับคนแก่เสียชีวิต แต่เพื่อนร่วมชั้นทั้งสามคนกลับชี้ตัวยืนยันว่าฉันเป็นคนขับรถชนคนตายแล้วหนี ตอนที่ตำรวจเข้าจับกุม ฉันพยายามอธิบายอย่างสุดชีวิตว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กคนนั้นต่างหากที่ขับรถ ทว่าเพื่อนสมัยเด็กกลับโผเข้าสู่อ้อมกอดแฟนของฉัน พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจอย่างหนักว่า “พี่อวี้ ฉันรู้ว่าพี่ไม่ชอบฉัน แต่พี่จะมาใส่ร้ายป้ายสีฉันสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ไม่ได้นะ” แต่หลี่ฝานกลับหยิบกล้องหน้ารถของฉันออกมา ในคลิปวิดีโอ คนที่ขับรถชนคนตายแล้ววิ่งหนีไปอย่างตื่นตระหนกกลับเป็นใบหน้าของฉัน “หลิ่วอวี้ จนป่านนี้เธอยังไม่รู้จักสำนึกผิด แถมยังคิดจะใส่ร้ายคนอื่นอีก” ครอบครัวของผู้เสียชีวิตเห็นดังนั้นก็โกรธแค้นจนคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้ามากระหน่ำแทงฉันถึงสิบแปดแผล เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนเวลากลับมาในวันก่อนที่เพื่อนสมัยเด็กของแฟนจะเอารถฉันไปขับ ……