Novelas y relatos de ฉลาด

"ท่างป้อ ข้านองกักท่างป้อย้วย ข้านองนี่นะ" ลู่จิวไม่พูดเปล่า เขาล้มตัวลงไปนอนกับพ่อบนที่นอน ที่ปูอยู่บนพื้นห้อง หลังจากที่อู๋ห่างเอาที่นอนมาปูให้แล้ว "เจ้าจะนอน...เจ้าก็นอนเถิดลู่จิว เจ้าอย่าได้ขยับตัวมาก พ่อปวดระบมไปหมดทั่วทั้งตัวอยู่" ชัดบอกกับลูกชาย ทั้งที่เขายังนอนหลับตาอยู่ เขาปวดเมื่อยไปทั้งตัว จนเขาไม่อยากจะลืมตา แล้วก็ไม่อยากจะขยับตัวไปไหนทั้งนั้น เขาคิดว่าพรุ่งนี้เขาคงจะลุกไม่ขึ้นแน่ๆ "ลู่จิว เจ้าไม่นอนกับพ่อรึ" หลี่หยางถามลู่จิวด้วยนํ้าเสียงที่เอ็นดู เพราะว่าตั้งแต่เข่อซิงไม่ได้แต่งหน้าเป็นเฟยหง ลู่จิวก็เหมือนจะติดเข่อซิงเหมือนเดิม ไม่เหมือนตอนที่เข่อซิงแต่งหน้าเป็นเฟยหง ตอนนั้นลู่จิวจะติดเขามากกว่า "นอง...นองกักท่างป้อย้วย นองเยอะๆเยย ฮึฮึ" ลู่จิวเงยหน้าขึ้นไปตอบพ่ออีกคนบนเตียง ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหาที่เตียง อย่างเด็กที่กำลังสนุกกับการมีที่นอนให้เลือก

นางนั้นฐานะเป็นเพียงบุตรสาวของอนุ ถูกปฏิบัติมิต่างจากบ่าวคนหนึ่งในจวน แม้กระทั่งวันหนึ่งพี่สาวต่างมารดาหนีงานแต่ง นางกลายเป็นผู้ที่ต้องก้มหน้ารับผิดชอบเข้าพิธีมงคลนั่นแทน

เมื่ออดีตมนุษย์ออฟฟิศทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ 'หลินซูซิน' นางร้ายไร้สมองอันดับหนึ่งที่มีจุดจบคือความตาย! เพื่อเอาชีวิตรอด นางจึงต้องทำภารกิจกู้แต้มอายุขัยจากระบบสุดเพี้ยนที่คอยสั่งให้ทำตัวกักขฬะ ตบโต๊ะ คว่ำหม้อแกง และโขกสับผู้คนเพื่อรักษามาดนางร้ายเอาไว้ แต่ไฉนเลย... ยิ่งนางพยายามทำตัวร้ายกาจเพื่อเอาตัวรอด คนทั้งแผ่นดินกลับมองว่านางคือ 'ปราชญ์หญิงกู้ชาติ' ผู้หยั่งรู้ฟ้าดินลึกซึ้ง! แม้กระทั่ง 'มู่หยงเสวียน' สามีแม่ทัพใหญ่กล้ามล่ำที่เคยชังน้ำหน้านาง บัดนี้ก็ผันตัวกลายมาเป็นคนคลั่งรักสายเปย์ สมองเปิดโหมดมโนทะลุขอบจักรวาลทุกครั้งที่นางอาละวาด ว่านางรักเขา ทำเพื่อเขาเพียงคนเดียว หลินซูซินได้แต่ยืนมองฟ้าด้วยความว่างเปล่า... ไม่ใช่ว้อย! ข้าไม่ได้วางแผนกู้ชาติอันใดทั้งนั้น ข้าแค่ทำตามภารกิจระบบ และข้าแค่กลัวบทลงโทษสยองขวัญโว้ย! พวกแกจะมโนเก่งไปถึงไหน! เอาเถอะ... อยากมโนอะไรก็มโนไป ขอแค่แต้มชีวิตอมตะ เงินบำนาญเต็มคลังไว้คอยนอนนับเล่น และมีสามีรูปงามคอยปรนนิบัติ 'นวดรางวัล' และ 'นาบ' เอวให้หายเมื่อยทุกคืนบนเตียง ชีวิตสโลว์ไลฟ์ของนางร้ายคนนี้ก็นับว่าคุ้มค่าที่สุดในใต้หล้าแล้ว

ความเข้าใจผิดทำให้เขาและเธอต้องมาเจอกันอีกครั้ง “รถของผม คนอะไรใส่ชุดก็แปลกยังทำตัวแปลก ๆ ถ้าจะมารำแก้บน ศาลอยู่ทางโน่นไม่ใช่มายืนทำเนียนแบบนี้” พาริชใช้สายตาคมมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยความดูถูก พร้อมกับชี้ไปที่ศาลพระภูมิ คำพูดของเขาทำให้คนที่ได้ยินถึงกับไม่พอใจ “ฉันไม่ได้มารำแก้บน!! รูปร่างหน้าตาก็ดี การแต่งตัวก็น่าจะเป็นผู้ดี แต่คำพูดคำจาน่าเกลียด ฉันใส่ชุดแบบนี้แล้วมันแปลกหรือไปหนักหัวคุณตรงไหนไม่ทราบ หลบไปฉันรีบไม่มีเวลามาเถียงกับคนบ้าอย่างคุณหรอก” “หึ! หน้าตาก็ดีนะแต่หน้าด้านฉิบหาย ก็บอกแล้วไงว่ารถคันนี้ของผม” “รถฉัน!! แต่งตัวดีก็คิดว่าตัวเองจะขับรถหรู ๆ แบบนี้เหรอ คุณรู้ไหมว่ารถคันนี้มันราคาเท่าไหร่ แต่ช่างเถอะคุณคงไม่รู้หรอกหลบไป!!” “เอามือสกปรกของคุณออกไปจะตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ” “แหกตาดู!!ใช่รถคุณหรือเปล่า” “หึ! เงียบทำไม? ไม่เถียงต่อ” พาริชเอ่ยออกมาอย่างผู้ชนะเมื่อคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเงียบไป

“คุณออกไปได้แล้ว เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง!” ภคภัทรรีบถอยออกห่างจากหญิงสาว เขาเองต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่จับเธอกดพร้อมกับบดขยี้ให้สมกับรูปร่างที่เย้ายวนล่ออารมณ์เขา “ค่ะ” หญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย และไม่คิดที่จะต่อล้อต่อเถียงกับชายหนุ่มเหมือนเช่นเคย เธอรีบเดินออกจากห้องทำงานของเขาอย่างรวดเร็วด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก ภคภัทรที่แสนบ้างาน เย็นชา ไม่สนใจผู้หญิง แต่ความจริงแล้วก็ร้ายไม่เบาจริงๆ! “คนบ้า คนทะลึ่ง!” เพียงแค่คิดถึงสัมผัสเมื่อครู่นี้พลอยชมพูก็อดเขินอายอีกครั้งไม่ได้ นี่มันยังเช้าอยู่แท้ๆ คนอะไรจะมา ‘แข็งพร้อมรบ’ แบบนี้ถ้าไม่ใช่คนหื่นกาม!

“พรีม ๆ หยุดก่อน” เขาร้องเรียกหญิงสาวเอาไว้ เสียงดังฟังชัดทำเอาเด็กน้อยถึงกับหันมามองคนเรียก “คุณลุง” น้องพอวาเห็นหน้าก็จำได้ว่า เขาคือคนที่ได้เจอที่หน้าห้องน้ำเมื่อตอนมาถึงที่ร้าน พริมาภาตกใจไม่น้อยที่ได้ยินบุตรสาวร้องทักเขาขึ้น จริงอยู่ว่าหญิงสาวต้องการให้เขารับรู้ว่าเด็กที่เธอจับมือเอาไว้อยู่นี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา หากแต่ไม่ใช่ตอนนี้ “น้องพอวา” “คุณลุงจำชื่อน้องพอวาได้ด้วย” เด็กน้อยบอกเสียงแจ๋วด้วยดีใจที่มีคนจำชื่อตัวเองได้ “จำได้สิคะ” “น้องพอวา หนูรู้จักคุณ ... เอ่อ คุณลุงด้วยเหรอคะ” “คุณลุงช่วยน้องพอวากดสบู่ให้ตอนน้องพอวาล้างมือค่ะ” เด็กน้อยบอกเสียงใสเลยทีเดียว “พรีม เด็กคนนี้ ...” “น้องพอวาเป็นลูกสาวพรีมค่ะ” เธอไม่รีรอที่จะบอกออกไปเช่นนั้น เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปิดไม่ให้เขารู้ว่าเธอมีลูกแล้ว คำตอบนั้นทำให้ใบหน้าหล่อคมเข้มถึงกับร้อนวูบขึ้นมา พร้อม ๆ กับหลากหลายความรู้สึกที่วิ่งแทรกเข้ามา ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นความรู้สึกอะไรกันแน่

จิรัญญา วรวงศ์ อยากหาประสบการณ์ในการใช้ชีวิต จิรัญญาจึงเลือกใช้ชีวิตในเมืองกรุง ทว่าไม่เป็นดั่งใจปรารถนา เมื่อสังคมเมืองต่างมีแต่ความแข่งขัน เธอถูกปฏิเสธจากหลายบริษัท โชคยังมีเมื่อบริษัทแห่งหนึ่งเรียกตัวเธอไปสอบสัมภาษณ์ แต่คนที่จะมาเป็นเจ้านายของเธอนั้น กลับไม่ใช่ใครที่ไหน คือนายสิงห์ อีเมอร์สัน คนที่ชอบแกล้งเธออยู่บ่อยๆ ในวัยเด็ก มากกว่านั้นคือครอบครัวเขาและเธอไม่ลงลอยกันอีกต่างหาก

....รักเพื่อน เพื่อนรัก "แพม บอกแล้วไงว่าห้ามไปไหนกับไอ้นี่สองต่อสองอ่ะ มึงแม่งไม่เคยเชื่อกู " "เขาก็ดีอ่ะ แถมยังเลี้ยงกูทุกอย่าง " "เห็นแก่กิน ระวังเอาไว้เถอะ มันจะพามึงเข้าไปกินม่านรูด "

สำหรับจ้าวเยี่ยนเจียวแล้ว สิ่งที่นางทนไม่ได้ที่สุดในชีวิตคือคนชั่วและความหิวโหย

โฉมนางได้แต่ส่ายบั้นท้ายไปมา กระดกบั้นท้ายของหล่อนขึ้น ๆ ลง ๆ เป็นสัญญาณว่าอยากจะให้บอสเล่นของใหญ่กว่านั้น ปรินทร์ยังยั่วเย้าหญิงสาวด้วยการเพิ่มนิ้วที่กำลังขยับโยกจากหนึ่งเป็นสอง ขยับถี่ ๆ แล้วเพิ่มเป็นสาม พอโดนเข้าหลายนิ้วมันก็ยิ่งทำให้เนื้อแน่นของโฉมนางคับจนแทบปริ หล่อนส่งเสียงอื้ออึงในลำคอและมีเหงื่อแตกเต็มแผ่นหลัง “โอวววว...หนูจ๋า...ฉันว่าเรามาเล่นอะไรที่สนุกกว่านี้จริง ๆ กันดีมั้ย นี่แหละงานของหนู และตอนนี้ฉันก็จะสอนให้หนูรู้จักกับจุดไคลแม็กซ์ของงานที่ต้องทำซะที”