พีเรียด Novels & Stories

เดิมที ลั่วเฟิ่งเหยา เป็นศิษย์ของเทพโอสถลั่วอวี่ซี นางรู้เพียงมารดาสิ้นลมจากไปตั้งแต่นางยังเด็ก วันๆ นางใช้ชีวิตบนยอดสวีซาน ปรุงยาคิดค้นพิษใหม่ๆ เพื่อต้านพิษ กระทั่งวันหนึ่งบังเอิญช่วยบุรุษชุดดำเอาไว้ได้ อวี่เสวียน บุรุษที่มาพร้อมกับความลับแห่งชาติกำเนิด แท้ที่จริงแล้วตัวนางมิใช่เด็กกำพร้า หากแต่เป็นถึงบุตรสาวอัครมหาเสนาบดี ที่สำคัญที่นางต้องระหกระเหินก็เพราะนางมีพี่ชายฝาแฝด!!! ความเชื่ออันงมงายของแคว้นซีฉู่ บุตรฝาแฝดมาพร้อมคำสาปที่ทำให้ตระกูลเกิดหายนะ หากแต่เมื่อพี่ชายฝาแฝดของนางถูกลอบสังหาร นางจำต้องกลับเมืองหลวงเพื่อสืบหาตัวคนร้าย ท่ามกลางอันตรายจากการถูกลอบสังหาร อวี่เสวียนใช้ตัวเองปกป้องนางครั้งแล้วครั้งเล่า ความอ่อนโยน ความจริงใจ สั่นคลอนหัวใจของนางให้อ่อนยวบ นางจะทำเช่นไร

'เจ้าจอม' เจ้าตระกูลคนถัดไป แต่อาคมที่ใช้กลับเป็นสายมืดไม่วายที่เจ้าตระกูลจะหาคนมาแทน ซ้ำร้ายยังแอบขโมยคาถามหาเสน่ห์ไปใช้กับ 'เดินดิน' ความซวยเพิ่มทวีคูณเมื่อตัวพ่อหลุดเข้ามาอยู่ในร่างของนายแบบคนสวยขา

ตอนนี้มันคงสายเกินไปแล้วในเมื่อคนที่น้องชายเขาเฝ้ารอมาตลอดมาปรากฎอยู่ตรงหน้า เขา...คงต้องยอมแพ้ กระนั้นดูเหมือนฟ้าจะยังเข้าข้างเขา เพราะเพียงหลังจากวันที่เขาเริ่มทำใจยอมรับชะตากรรมผ่านมาเพียงสัปดาห์เศษ น้องชายซึ่งกลับมาจากการทำงานจากที่จะยิ้มมีความสุขหรือทำกิริยาทักทายสมาชิกในบ้าน เจ้าตัวกลับมีสีหน้าเศร้าหมอง เหม่อลอยผิดสังเกต จนเมื่อตกดึกเขาไปเคาะห้องถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เมื่อเจ้าของห้องเปิดประตูออกมาจึงได้เห็นแววตากลมใสคลอหน่วย “ฮึก...พี่ไกร...” “ไหนมีอะไรเล่าให้พี่ฟังซิ” “ฮึก...เขา...” “ไหนครับ ใครทำอะไรน้องด้วงของพี่” “คนที่ผมรอมาตลอด...คนที่ผมชอบ...เขา...มีเจ้าของแล้ว ฮึก” “ไม่เป็นไร ยังมีคนอื่นอีกเยอะ หรือเราไม่ต้องมีใคร...อยู่กับพี่ไปแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว” ไก

หนึ่งคนรักยากหักห้าม ถูกลิขิตให้พลัดพราก หนึ่งคนเคียงคู่ลิขิตสวรรค์กลับชิงชัง นี่นางทำสิ่งใดผิดถึงถูกกลั่นแกล้งจากฟ้า ให้พบกับจิ้งจอกดำทมิฬไร้หัวใจ ‘รั่วอ๋อง’ หรือ รั่วเทียนหยาง บุรุษไร้หัวใจ มิหน้ำซ้ำยังปากร้าย และเย็นชาราวกับหัวใจนั้นทำจากหินทมิฬดำที่แช่ในภูเขาน้ำแข็งนับพันปีก็ไม่ปาน (คัทซีน....)

ชาติก่อนอานนท์ตายเพราะทำงานหนักจนร่างกายรับไม่ไหว เกิดใหม่ชาตินี้ชีวิตยังสู้กลับ ครอบครัวใหม่ช่างจ๊นจน คนบ้าน ๆ แบบเขาสกิล,ของวิเศษอะไรไม่มีสักอย่าง แล้วจะมีชีวิตต่อไปยังไง เห้อ! เด็กน้อยหัวจะปวด...

“อ๊ะ… ซี้ดดดด… ” ซุ่ยเสียนเสียว เผลอสูดปากร้องครางออกมาด้วยความลืมตัว ทำให้ซินแสยิ่งได้ใจ ก้มลงประกบริมฝีปากดูดนมของนางสลับไปมาอย่างเมามันจนปลายหัวนมชุ่มไปด้วยน้ำลายเหนียว “ซี้ดดด… อูยยย… พอเถอะท่านซินแส… ” เสียงร้องห้ามของซุ่ยเสียน ทำให้ซินแสจำต้องหยุดอย่างแสนเสียดาย นางไม่คิดว่าเขาจะกล้าดูด แต่มันก็ทำให้เสียวซ่านเหลือเกิน “ทรวงอกของเจ้าไม่มีความปกติใดๆ… ใหญ่มากขนาดนี้ถ้าเจ้าตั้งครรภ์เมื่อใดจะมีน้ำนมเยอะ บุตรของเจ้าจะอิ่มหนำไม่ขาดแคลนน้ำนมอย่างแน่นอน... แต่ข้าต้องจอตรวจอีกจุดสำคัญของเจ้า… ” ซินแสจ้องมองหนอกเนินสวาทของซุ่ยเสียน โหนกนูนเหมือนส้มโอสองกลีบประกบกันอยู่ท่ามกลางเส้นไหมสีดำระยับ

ชาติที่แล้วแสนอาภัพ เป็นสาวใช้อุ่นเตียงที่ถูกสามีชั่วขายให้เป็นนางบำเรอกับชายแก่บ้ากาม หวนกลับอีกครั้งในร่างฮูหยิน มีอำนาจวาสนา ข้าจะเปลี่ยนชะตาตัวเอง

“กลิ่นแก้ว” สาวน้อยเมืองกรุงผู้ซึ่งประสบอุบัติเหตุโดนรถชน ย้อนเวลากลับในอดีตชาติเกือบร้อยปี เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของ “กลิ่นจันทร์” หญิงสาวบ้านป่าผู้มีกิริยามารยาทเรียบร้อยซึ่งแตกต่างจากตัวเธอโดยสิ้นเชิง และถูกขุนโจรนามว่า “เสือกล้า” ผู้ชายหุ่นล่ำหน้าหล่อคนนั้นอ้างตัวว่าเป็น ‘ผัว’ แล้วอย่างนี้คนที่ไม่เคยผ่านมือชายอย่างเธอ จะเอาตัวรอดจากความหื่นกระหายของเขาด้วยวิธีไหนกันนะ เธอจะติดอยู่ในภพอดีตหรือกลับคืนมาสู่ยุคปัจจุบันอีกครั้ง มาร่วมลุ้นไปพร้อม ๆ กันในนวนิยายเรื่อง ‘ภพลิขิตรัก’

บุปผางาม…แม้เปี่ยมด้วยกลิ่นหอม ก็อาจซุกซ่อนพิษร้ายไว้ใต้กลีบบาง ผู้ใดคิดแตะต้อง…ย่อมไม่พ้นพบกับความตาย การให้อภัยคือคุณธรรมของผู้สูงส่ง ใครจะถือไว้ก็ช่าง แต่ข้ามิเคยคิดอวดตนว่าเป็นผู้ประเสริฐ และไม่เคยมีใจ…จะยกโทษให้ผู้ใด

หูของทหารยศร้อยเอกได้ยินเสียงกระพรวนข้อเท้าดังกรุ๊งกริ๊งมาแต่ไกล มือหยาบละเมียดจับกระดาษบางขึ้นมาพิจารณา แม้จะมีเงาของผู้มาเยือนพาดผ่านโต๊ะไม้เนื้อดีก็ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นไปพาที ตึง! เสียงฝ่ามือฟาดเข้าบนพื้นที่ทำงาน นายทหารมองว่าเป็นจังหวะเหมาะสมจึงได้เงยหน้าขึ้นมาแต่ก็ยังไม่ได้ปรับระยะสายตาให้ดี "คุณฝึกหนักเกินไปแล้วนะครับ ถึงพวกเขาจะเป็นยุวชนทหารแต่ยังไงก็เป็นเด็กนะ!" เขาชินชากับประโยคพวกนี้แล้วจึงฟังหูซ้ายทะลุหูขวา อย่างไรเสียก็คงจะเป็นผู้ปกครองที่ไม่เข้าใจบริบทของสังคมไทยตอนนี้ที่พวกญี่ปุ่นกดดันเราเข้ามาทุกที ทหารชั้นกลางหลับตา เอนกายกับพนักพิงก่อนจะหรี่ตามองแล้วเห็นว่าคู่สนทนาหาได้ใส่ชุดคลุมมิดชิดตามมารยาทแต่เป็นผ้าเกาะอกและผ้าถุงทว่าเผยเนื้อเอวบางส่วนแม้จะมีผ้าแพรคลุมสัดส่วนแต่