หมอ นิยาย & เรื่องราว

จากที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้า ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ เห็นแล้วเป็นต้องคอยตามคอยแกล้ง พอไม่เห็นหน้าทำไมหัวใจมันร้อนรนอยู่ไม่ได้ต้องอยากเห็นหน้าตลอด หรือจะเป็นแบบที่โบราณว่าไม่เห็นหน้าเห็นหลังคาก็ยังดี

“มีอะไรครับ” หนึ่งในเพื่อนของผม เอ่ยถามคนที่อยู่หน้าประตู ซึ่งอาจจะเป็นแขกในงานนี่แหละ ผมไม่ได้ให้ความสนใจ “ไอ้วอร์มคนของป๊ามึงมา” แต่พอประโยคนี้ดังขึ้นผมคงต้องให้ความสนใจแล้วล่ะ ผมเงยหน้าจากแก้วเหล้า จึงได้เห็นชายชุดดำสองคน แต่ผมมั่นใจมากว่าไม่มีทางมาแค่สองคนอยู่แล้ว “นายท่านมีคำสั่งมาว่าให้คุณชายห้ากลับบ้านพร้อมพวกเราครับ” หนึ่งในชายชุดดำเป็นฝ่ายพูด ในขณะที่ผมมองหน้าพวกเขา “นายท่านฝากมาบอกว่าหมดเวลาสำหรับความเสียใจแล้วครับ ถ้าหากว่าคุณชายห้าไม่กลับไปพร้อมพวกเรา นายท่านจะมาด้วยตัวเอง” ชายชุดดำคนที่สองพูดเสริมเมื่อเห็นผมนั้นนั่งนิ่ง เป็นคำสั่งหรือคำขู่กันแน่นะ ป๊าก็คือป๊าวันยังค่ำ อยากได้อะไรก็สั่ง ๆ ๆ อยากให้หมดเวลาของความเสียใจก็สั่ง มันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง แล้วยังไงล่ะ แล้วผมก็ต้องทำตามไง เพราะถ้าไม่ทำตาม ยังไงท่านก็จะมาตามผมด้วยตัวเอง แล้วผมก็ต้องทำตามเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอยู่ดี ยอมกลับไปแบบไม่ต้องมากปัญหาจะดีกว่า เพราะไม่มีใครต่อต้านป๊าคงคาสำเร็จสักคน

“ห้าแสน! ลุงบ้าไปแล้วเหรอ ไปตามใช้หนี้ให้แม่หนูทำไมตั้งห้าแสน!” “ฉันเป็นหมอ ไม่ใช่ลุง... และห้าแสนนั่น ก็คือค่ามัดจำตัวเธอ” ชีวิตของ ‘ยิหวา’ นักศึกษาสาวสู้ชีวิตจอมงกต้องพลิกคว่ำกระเท่เร่ เมื่อความปากแจ๋วและซุ่มซ่ามเป็นเหตุให้เธอสาดชาเขียวใส่เสื้อแบรนด์เนมตัวละเกือบครึ่งแสนของ ‘หมอภัค’ ศัลยแพทย์หนุ่มมาดขรึม เจ้าของคลินิกความงามและฉายา ‘มาเฟียเสื้อกาวน์’ แทนที่ลุงหมอหน้าดุผู้รักความสงบจะเรียกเก็บค่าซักแห้ง เขากลับซ้อนแผนรวบหัวรวบหางเด็กดื้อ ด้วยการบุกไปเคลียร์หนี้ก้อนโตให้ครอบครัวเธอ เพื่อแลกกับการลากตัวเด็กพาร์ทไทม์จอมพยศเข้ามาไว้ในกรงทองและสายตาของตัวเอง! จากความตั้งใจแรกที่อยากจะ ‘ปราบพยศ’ สั่งสอนเด็กก้าวร้าว ไปๆ มาๆ ท่านประธานใหญ่กลับกลายเป็นฝ่ายโดนเด็กแสบตกเข้าอย่างจัง แถมยังต้องงัดสารพัดวิธีสายเปย์มาล่อลวงแม่บ้านนักลงทุนสายเทรดคริปโตให้อยู่หมัด เมื่อสมการชีวิตที่เคยสมบูรณ์แบบต้องพังทลายลงเพราะเด็กปากแจ๋ว ลุงหมอจอมเผด็จการจะจัดการกับหัวใจตัวเองอย่างไร? และยิหวาจะรับมือกับ ‘ดอกเบี้ยรัก’ ที่ท่านประธานขู่จะทบต้นทบดอกทุกคืนได้หรือไม่?

เมื่อลูกสาวของตระกูลชั้นสูงตัดสินใจออกนอกกรอบครั้งแรก แต่คนที่เธอนอนด้วยเมื่อเดือนก่อนกลับเป็น ‘พี่ชาย’ ของคู่หมายเธอ   เพชรน้ำหนึ่ง เทวรัตน์กุล (น้ำหนึ่ง) ลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลชั้นสูงเก่าแก่ ชีวิตที่ถูกตีกรอบให้อยู่ในแบบแผนตลอดเวลาตั้งแต่เด็กจนโต จนกระทั่งวันหนึ่งที่เธอตัดสินใจ ‘ออกนอกกรอบ’ ครั้งแรก และใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทั่วไป แต่เธอไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วการตัดสินใจของเธอในครั้งนั้นจะกลับมาทำให้ชีวิตของเธอได้เกี่ยวข้องกับผู้ชายที่อันตรายที่สุดอย่างเขา     ปรเมศวร์ สุทธิธานันท์ (รามิล/ราม) นักศึกษาแพทย์ปี 5 ลูกชายของนักการเมืองชื่อดัง ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบในฐานะลูกชายคนโตของครอบครัว ทว่าทุกอย่างคงจะดีกว่านี้หากแม่ของเขาไม่จับได้ว่าสามีของตนได้แอบไปมี ‘ลูกชาย’ ที่อายุไล่เลี่ยกับเขาอีกคน และนับตั้งแต่ตอนนั้นชีวิตของเขาก็เต็มไปด้วยการ ‘แข่งขัน’ กับน้องชายต่างแม่มาโดยตลอด สิ่งที่เขาจะทำได้เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้นมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือการ ‘แย่ง’ ทุกอย่างมาจากน้องชายต่างแม่...แม้แต่เรื่องของผู้หญิงเช่นกัน “กูชนะมึงทุกเรื่องนั่นแหละ แม้แต่ผู้หญิงที่มึงต้องการมากที่สุดยังเป็นของกูเลย”

จาก "คู่นอน" แปรเปลี่ยนมาเป็น "คู่แต่งงาน" ที่มีคนหนึ่งรัก ส่วนอีกคนเกลียด "ถ้าพี่ไม่รักฉัน พี่ก็หย่าให้ฉันเถอะ" "ฉันไม่หย่า ให้ตายยังไงก็ไม่หย่า"

“คุณๆ ไอ้เสียผีนี่มันคืออะไรอ่ะ” ขุนเขาสะกิดถามเพราะยังข้องใจกับคำพูดของแม่เฒ่าและชาวบ้าน ที่บอกว่าผิดผีบ้างล่ะ ต้องเสียผีบ้างล่ะ ซึ่งตนไม่เคยได้ยินคำเหล่านี้มาก่อน จึงไม่เข้าใจ จึงต้องสะกิดถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ “เสียผี ก็คือ เรา…คุณและฉัน ต้องแต่งงานกันยังไงล่ะ” คำตอบของร่างบางทำเอาขุนเขาอ้าปากค้างดวงตาคมเบิกโพลงแทบจะถลนออกมานอกเบ้า “แต่งงาน!!!” ขุนเขาหลุดโพล่งออกมาเสียงดังจนเกือบเป็นตะโกน “แม่เฒ่า…เรายังไม่พร้อมค่ะ มีทางอื่นมั้ยคะ ที่จะทำพิธีขอขมา แต่ไม่ต้องเสียผีกัน” ม่อนดอยยังคงต่อรอง แม่เฒ่าหัวเราะหึหึอยู่ในลำคอพลางมองหน้าสองหนุ่มสาวสลับกันไปมาก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ “ลิขิตโชคชะตา ด้ายแดงนำพาบุรุษจากฟากฟ้ามาสู่ดิน…”

"อยู่ดีไม่ว่าดีชอบทำตัวให้ฉันด่า พวกพี่รู้จักคำว่ามารยาทไหม" ปากบอกไม่ชอบแต่ตามมานั่งเฝ้าถึงห้องเรียนเลยนะพ่อคุณพ่อทูนหัว

"เมื่อหมอปีศาจย้อนเวลามาอยู่ในร่างเด็กสาวขี้โรคที่ถูกทิ้ง... การทวงแค้นด้วยเข็มเงินและยาพิษจึงเริ่มต้นขึ้น! แต่ใครจะคิดว่ายิ่งร้าย... รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์กลับยิ่งคลั่งรัก!"

ในใจเธอรู้ดี... คืนนี้คือคืนเดียวเท่านั้น พรุ่งนี้เมื่อแสงอาทิตย์ขึ้น เราสองคนคงกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกัน ด้วยความคิดเช่นนั้น เธอจึงปล่อยใจปล่อยกาย มอบให้เขาจัดการอย่างเต็มที่ ยอมให้เขากระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนผ่านไปหลายยก ทั้งคู่ต่างหลงลืมตัวเอง ตกอยู่ในวังวนที่ร้อนระอุ จนกระทั่งถึงยกสุดท้าย "ไอ้เหี้ย! ถุงยางแตก"

"อ้าออกอีกนิดสิ เหมี่ยวเหมี่ยว ดีมาก แบบนั้นแหละ" ฉันนอนระทวยอยู่บนเตียงตรวจ มือทั้งสองข้างขยำผ้าปูเตียงเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่ดังมาจากทางด้านหลังนั้นทุ้มต่ำและดูสำรวม แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู ท่าตรวจนี้มันชวนให้รู้สึกอับอายจนเกินไป สะโพกของฉันถูกบังคับให้โก่งยกขึ้นสูง ราวกับท่วงท่าของการยอมจำนน "คุณหมอคะ... ฉันอ้ามากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว..." ฉันเม้มริมฝีปากล่าง พลางเค้นเสียงสั่นพร่าอย่างจงใจ ซี่กรงโลหะของเตียงตรวจ ฉันมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงระไปกับแก้มที่แดงซ่าน ในดวงตาคลอเคล้าไปด้วยน้ำตาดูหยาดเยิ้ม