หย่าร้าง Novels & Stories

"จำเอาไว้ ที่ฉันยอมแต่งงานกับเธอเพราะเห็นแกเด็กในท้องเท่านั้น"แดเนียลเอ่ยด้วยความจำใจ "แค่นั้น จริงๆ เหรอ"นีน่าเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ใช่ อย่าหวังว่าฉันจะรักเธอ ไม่มีทาง"

เขาทำเพื่อความสะใจ ส่วนเธอทำเพราะต้องการเงิน ชวิณจ้างน้ำค้างเป็นเมียปลอม ๆ ด้วยเงินห้าล้านบาท เธอไม่สนถึงใครจะมองว่าเป็นเลขาที่ปีนขึ้นเตียงเจ้านาย ภายใต้พันธสัญญาถ้าครบกำหนดหนึ่งปีจะต้องหย่าขาดจากกัน ทั้งเขาและเธอต่างไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก ทว่าเมื่อถึงกำหนดระยะเวลาหนึ่งปีที่ต้องเซ็นใบหย่า กลับมีหนึ่งคนเผลอรักหมดใจจนไม่อยากหย่า ทุกอย่างมันจึงคาราคาซังไปกันใหญ่ ********* "คุณจะเลือกน้ำมั้ยคะ" "คุณเป็นใครแล้วผมเป็นใคร...อย่าฝันอะไรเกินตัว" ช่างเป็นคำตอบที่ทำร้ายใจอย่างรุนแรง ดับฝันชนิดมองไม่เห็นทางไปต่อ ใช้คำพูดเลือดเย็นให้กลายเป็นมีดบาดใจคนได้ดีจริง ๆ "ค่ะ เข้าใจแล้ว ช่างสรรหาคำพูดมาทำร้ายจิตใจได้ดีจริง ๆ ต้องใช้คำพูดแบบนี้เท่านั้นค่อยสมกับเป็นคุณวิณ วันนี้คุณไม่เลือกน้ำก็ไม่เป็นไร...น้ำจะจำเอาไว้"

เซ็กแลกรักใช้กับผู้ชายชื่อภควัตไม่ได้... วันที่เธอรักทั้งใจเขากลับยื่นสถานะเมียน้อยให้ไม่ไยดี! "คุณจะให้ไหมเป็นเมียน้อยทั้งๆ ที่ไหมมาก่อนงั้นเหรอคะ"

‘พี่ไม่มีวันรักโมเลยหรอคะ สักนิดก็ไม่มีเลยหรอ’///‘ฉันขอโทษนะโม เราหย่ากันเถอะ เธอไม่ต้องมาทนเจ็บปวดเพราะคนอย่างฉันอีก’

คนไม่ได้รัก ต่อให้เอาเชือกมามัด ก็ไม่มีทางรักอยู่ดี... คำเตือนก่อนอ่านนิยาย นิยายเรื่องนี้ เป็นนิยายแนวโรแมนติก อิโรติก และดราม่า อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม ทั้งเรื่องเพศ ภาษา การกระทำ และด้านอื่นๆ ที่ไม่ควรแก่การประพฤติตาม เช่น การกระทำต่อร่างกายผู้อื่นโดยไม่ได้รับความยินยอม การกระทำทางเพศโดยไม่มีสติ ความรุนแรงอันเนื่องมาจากการดื่มสุราหรือของมึนเมา การมั่วสุ่มทำสิ่งที่ไม่ควร ทั้งหมดของเนื้อหาในนิยาย จึงเหมาะแก่บุคคลที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปี ควรได้รับคำแนะนำ นิยายทั้งหมดของ นามปากกา พิชา - Phicha ถูกสร้างมาจากจินตนาการของผู้เขียน และแต่งเติมเรื่องราวเพื่อความบันเทิง ไม่ได้มีจุดประสงค์ ทำให้อาชีพ หรือหน้าที่การงาน ในทางใดทางหนึ่งของผู้อื่นเสื่อมเสีย และผู้เขียนไม่ได้มีความคิดที่จะสนับสนุนพฤติกรรมเหล่านั้น กรุณาอ่านอย่างมีอรรถรถ และความบันเทิงเท่านั้น “นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามนำไปเผยแพร่ทำซ้ำ หรือดัดแปลงเนื้อหาไม่ว่ากรณีใดๆ หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมาย ให้ถึงที่สุด" เจ้าของลิขสิทธ์โดย "พิชา - Phicha”

“ลงนามเสียสิ” คำสั่งหย่าขาดจากบุรุษผู้เป็นสามี เพื่อเปิดทางให้ ‘รักแรก’ ของเขาที่กลับมา ทว่าสวรรค์ช่างตลกร้าย เมื่อสตรีผู้นั้นดันเป็นลูกสาวของแม่เลี้ยงใจร้ายที่หวังจะเหยียบย่ำนางให้จมดิน! สามปีแห่งการทำหน้าที่พระชายาอย่างไร้ที่ติ สัญญาแต่งงานจอมปลอมจบลงเพียงกระดาษแผ่นเดียว ในเมื่อหัวใจของเขาไม่มีนาง ‘เสิ่นลั่วอวี้’ สตรีทะลุมิติผู้หยิ่งทะนง ก็ไม่คิดจะก้มหัวอ้อนวอนผู้ใด นางจรดพู่กันเซ็นใบหย่า คืนอิสระให้ชินอ๋องอย่างไม่ไยดี ไม่เรียกร้องเงินทอง ไร้ซึ่งหยาดน้ำตา พร้อมทิ้งท้ายประโยคเด็ดก่อนสะบัดหน้าเดินจากไปอย่างสง่างาม “หม่อมฉันขออวยพรให้ท่านอ๋องและแม่นางผู้นั้น ครองรักกันอย่างมีความสุขนะเพคะ” ท่านอ๋องผู้เย็นชาได้สมหวังตามที่ต้องการ... แต่เหตุใด เมื่อแผ่นหลังบอบบางนั้นเดินลับหายไปจากสายตา หัวใจของเขาถึงได้เจ็บปวดราวกับสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไปกันล่ะ?

“อยู่ด้วยกันเถอะนะ อย่างน้อยก็เพื่อลูกของเรา” แม้จะเป็นคำขอที่ฟังดูเห็นแก่ตัว แต่มันน่าตลกตรงที่คำพูดนั้นสามารถเหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้...

“คุณคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมถ้าผมจะให้ลิลินเขานอนค้างที่นี่คืนนี้” กวินภพเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาและคู่ขาเดินตามหลังมัทนาออกมาจากเรือนใหญ่หลังจากการรับประทานอาหารเย็นสิ้นสุดลง ซึ่งคำถามนั้นทำเอาคนที่ตั้งใจจะเดินหนีภาพบาดตาไปให้ไกลจำต้องหยุดชะงักก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของคำถามอีกครั้งอย่างคนไม่มีทางเลือก

สิ่งที่เธอมีข้างกาย คือ…สามี แต่สิ่งที่เธอไม่เคยได้จากสามี คือ…ความรัก

หลังจากที่เขาหย่ากับเธอได้ไม่นาน เขาก็ไปหมั้นกับผู้หญิงที่เขารัก ซึ่งเป็นผู้หญิงที่เขาอยากให้มาเป็นภรรยาและแม่ของลูก