เกิดใหม่ Novels & Stories

หลิวเหมียนปีนเตียงไหวอ๋อง นางต้องจำใจเป็นชายารองแต่งพร้อมชายาเอก นางมิใช่คนเก่า นางคือแพทย์ทหารสมัยใหม่ เหตุใดนางจะต้องทนอยู่ด้วยเล่า มิสู้ทำการค้าแล้วพาลูกหนีจากเจ้าสารเลวดีกว่า

นักเขียนนิยายจีนสำนวนห่วยแตกหลุดเข้าไปในนิยายที่เขียนเองเธอเปลี่ยนสำนวนการเขียนที่ห่วย การันตีความมันส์ฮาและฟินสุดๆ"ในเมื่อนักเขียนเป็นผู้กำกับเอง!" ร่วมล่องลอยพลิ้วไหวด้วยกันไปกับ'วรากร'

ตื่นจากฝันครานี้นางจะไม่ยอมเป็นสตรีร้ายกาจแต่ไร้หัวคิดอีกต่อไป คิดใช้ข้าเป็นหินรองเท้าปีนป่ายขึ้นสูงงั้นรึ ฮึ! รอชาติหน้าเถอะ

ชีวิตมอบเพื่อชาติ วิญญาณมอบแด่ผืนทะเล หัวใจรัก มอบไว้...เพียงเธอ

เมื่อแม่ทัพสาว ได้ตื่นมาในร่างคุณหนูผู้อาภัพ ทำให้นางต้องเปลี่ยนชะตาอาภัพของเจ้าของร่าง ให้พบกับความสุข ทว่าทุกอย่างมันหาได้ง่ายอย่างที่คิด เมื่อคนที่ต้องการช่วงชิงทุกอย่าง ยังคงไม่ยอมรามือ

การตื่นขึ้นมาในร่างของ ไป๋ผิง จิ้งจอกเก้าหางผู้สูงศักดิ์ นำพานางเข้าสู่โลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยอำนาจ การเมือง และศัตรูที่พร้อมจะกำจัดนางทุกเมื่อ

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเธอกลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้งพร้อมเด็กชายคนหนึ่ง ชนิดาภาและลูกจะพบเจอกับอะไรบ้างจากคนใจร้ายเช่นเขา หากสุดท้ายเมื่อความจริงปรากฏ นายหัวจะตามรักคืนอ้อมอกแกร่งสำเร็จหรือไม่ มาอ่านกัน

ทะลุมิติมาเป็นลูกสะใภ้เล็กผู้แสนร้ายกาจที่ทุกคนเกลียดชังแล้วยังไง...เธอมีมิติ มีระบบ TaoBao เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น จริงด้วย...เธอยังมีลูกชายอีกสองคนนี่นา เธอขอสู้เพื่อลูกแล้วกัน

โปรย ในยุคที่ขัดสนและวุ่นวาย จ้าวเจี่ยลี่เคยเชื่อว่าความกตัญญูและการอดทนทำงานหนักคือคุณธรรมของลูกสะใภ้ที่ดี เธอใช้เวลาห้าปีเต็มเยี่ยงวัวควาย ปรนนิบัติแม่สามีที่แสร้งป่วย และไว้อาลัยให้สามีที่เชื่อว่าตายจากไปในคืนวันแต่งงาน แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอได้รับตอบแทนกลับคือความตายที่ไม่เป็นธรรม หลังจากแม่สามีตายสามีที่แกล้งตายของจ้าวเจียลี่ก็หวนคืนมาพร้อมกับหญิงคนรักเพื่อฮุบเงินก้อนสุดท้าย วินาทีที่ร่างของเธอกระแทกพื้นจนใกล้สิ้นลมหายใจ จ้าวเจียลี่ได้แต่ตั้งคำถามกับสวรรค์ว่าเธอทำผิดอะไรงั้นหรือ ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ห้องหอสีแดงและร่างของจางเว่ยถิงที่กำลังแสร้งชักกระตุกกลับย้ำเตือนว่าสวรรค์ให้โอกาสเธอได้เริ่มใหม่! "เจียลี่ เฮือก! ฉันหายใจไม่ออก ไปเร็ว! ไปตามแม่มาที" จางเว่ยถิงเค้นเสียงกระเสือกกระสนสวมบทบาทคนใกล้ตาย จ้าวเจียลี่มองดูใบหน้าเสแสร้งนั้นด้วยสายตาเย็นชา เธอไม่ได้วิ่งออกไปกรีดร้องเหมือนชาติก่อน แต่กลับหยิบถ้วยน้ำชาเย็นชืดขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น มุมปากของเธอยกยิ้มเย็นเยียบ เว่ยถิงเอ๋ยเว่ยถิง ถ้าอยากตายจริงๆ เดี๋ยวฉันจะสงเคราะห์ให้เอง...

หลี่เมิ่งเหยาย้อนเวลามาอยู่ในร่าง ของเด็กสาววัยสิบสองปี ในวันที่มารดาอนุผู้โง่เขลา ถูกขับไล่ออกจากจวน โชคยังดีที่ตอนตาย นางสวมกำไลหยกโลกันตร์เอาไว้ มันจึงติดตามนางมาที่นี่ด้วย