Novels by purplepink

Matapos mapahiya si Ria kanina, nagkulong siya sa kuwarto. Hindi na siya lumabas dahil sobra siyang nasaktan sa sinabi ni Rico. May part sa akin na natutuwa dahil sinabi ni Rico ang totoo.Pero hindi ko pa rin makalimutan ang nangyari sa kanila. Every time na dadaan ako sa kuwarto ni Rico, naaalala ko pa rin. Kaya hindi na ako pumapasok doon. Si Rico na lang ang pumupunta sa kuwarto ko.Aalis nga sana ako ngayon, pero nagpumilit sina Clara at Mrs. Varela na ipagbukas ko na lang daw. Kaya no choice ako. Ayoko namang sumama ang loob nila sa akin. “Baby, stay put ka lang diyan, okay?” usap ko sa tiyan kong medyo maumbok na. Though hindi pa rin mapagkakamalang baby bump. “Kapag nag-behave na ang dada mo, baka puwede ko nang sabihin sa kaniya ang tungkol sa iyo.&r

“Ma’am Cassandra, ito na po ang egg pie na gusto niyo,” sabi ni Manang, saka nilapag sa table ang ni-request kong pagkain. Kuminang ang mga mata ko sa pagkaing nakahain sa akin.Finally, meron nang egg pie. Kahapon pa ako naghahanap nito kasi sobrang natatakam ako sa amoy nito. Mabuti na lang at ginawan ako ni Manang ngayon. “Thank you, Manang.”Kaagad kong nilantakan ang egg pie hanggang sa maubos ko ito. Medyo kulang pa nga. “Manang! Puwede po pahingi ulit ng egg pie?” malakas kong tanong. Narinig ko namang sumagot si Manang. Medyo natawa pa siya.Habang hinihintay ko ang egg pie ko, in-open ko na lang ang phone ko. Pero hindi ko inasahan ang bubungad sa akin. “Sandy, nasaan ka na? Nagwawala na rito ang asawa mo!” “Ate Cassie, umuwi ka na, please. Pinapabayaan na ni kuya ang sarili niya.” “Anak, Sandy. Puwede bang umuwi ka na rito? Hindi ko na alam kung ano ang gagawin sa anak ko.” “Ma’am Cassandra, may lalaki pong nagwawala sa labas ng mansion. Asawa niyo raw po siya sabi ni

That night, umalis kami ni Dad na hindi nagpaalam. Hindi nila alam na lumayo na kami. Ayokong makita muna si Rico. Kapag nakikita ko kasi ang pagmumukha niya, naaalala ko lang ang kababuyan nila ni Ria.Wala nang dapat pang pag-usapan. Pinatunayan niya lang sa akin na mahal pa niya ang ex niya at ginawa niya lang akong rebound. Mabuti na lang at hindi ako buntis. Kasi kung oo, baka mas nahirapan akong umalis sa poder niya.Tatlong araw na kaming narito sa secret house.Malayo ito sa syudad. Presko ang hangin dito at malapit pa kami sa dagat. Ngayon lang ulit ako nakapunta rito, kaya nang dumating kami ng madaling araw rito, sa bangin kaagad ako pumunta para magpahangin.Kasama kong pumunta rito ang family doctor namin, personal bodyguard ni Dad, at ang mga butlers. Hindi ko na ipinaalam sa mga kapatid ni Dad ang nangyari dahil ayokong lumaki ang isyu. Ang alam nila, nag-out-of-town kami ni Dad. “Miss pa rin kita, Rico, kahit na sinaktan mo ako,” sabi ko habang tulalang nakatayo sa ve

Nasa table kaming lahat ngayon, kumakain. Katabi ko si Tonyo na abalang kumain, samantalang ang fiancé ko ay katabi ang ex niya. Hindi ako nagsalita. Hindi ako nagreklamo dahil ayokong isipin ni Ria na threatened ako.Kumain lang ako nang tahimik. Pero iba ang atmosphere na ibinibigay sa akin ng pagkakataon. Parang may namumuong rivalry sa pagitan namin ni Ria. “Rico, kainin mo ito. ‘Di ba favorite mo ito?” ani Ria, saka naglagay ng tinolang manok sa pagkain niya. Wala pa ngang sinasabi si Rico, pero pabida ang ex niya.Naramdaman ko ang pagsiko ni Tonyo. Kahit busy siya, alam kong pinakikinggan niya kaming tatlo.Ngumiti lang ako, saka kinuha ang mangkok na puno ng mga hipon. “Baby, ito, try mo itong hipon. MAS masarap ito,” sabi ko at nilagay ko sa plato niya ang mga hipon.Nakita kong umiba ang ekspresyon ng mukha ni Rico. Mukhang tatanggi pa, kaya pinanlakihan ko siya ng mga mata.Ano, mas papaboran niya ang ex niya kaysa sa akin? Hindi naman yata tama iyon.Walang nagawa si Ric

“Sasabihin mo ba kay Rico, Sandy?” tanong ni Tonyo. Umiling lang ako, saka kinuha ko sa kaniya ang camera at ang picture.“Bakit ayaw mong sabihin, Sandy? Ayaw mo bang malaman niya ang totoo?”Nilagay ko sa bulsa ang picture at nilapag sa tabi ko ang camera.“Hindi pa sa ngayon, Tonyo. Saka ko na sasabihin ang totoo kapag tapos na ang problema nating lahat,” sagot ko, at ngumiti nang tipid.Pero deep inside, gustong-gusto ko nang sabihin sa kaniya. Kaya lang, natatakot ako sa consequences na naghihintay. I'm too afraid to change the truth about his childhood.“Sige. Ikaw ang bahala, Sandy. Basta, masaya akong malaman na ikaw ang totoong childhood sweetheart niya. Pero hindi naman ako nagagalit kay Ria. Siguro may dahilan siya kung bakit niya ito ginawa.”Siguro nga kung walang Ria na nagpakita, baka ako nga ang childhood sweetheart ni Rico. Pero hindi. Maybe it was planned that we would part our ways. But in the end, we will find our way back home.“Ria was my friend, too.”Nagulat si

Hindi ko sinabi kay Rico ang mga natuklasan ko. Hindi ko alam kung paano ko sa kaniya ipapaliwanag ang lahat. Kapag sinabi kong ako talaga ang nakilala niya noon, baka hindi siya maniwala.Pero bakit ba kasi napagkamalan niyang ako si Ria?Hindi ba niya maalala ang hitsura ko kahit half lang ang nakikita sa akin?Bakit naman kasi inako ni Ria na siya ay ako?Bakit niya inangkin ang childhood memories namin ni Rico?Maraming tanong ang bumabagabag sa isipan ko. Pero kahit isa ay hindi ko masagot. Kung nabubuhay lang sana siya ngayon, baka malaman ko kung ano ang dahilan niya. “Sandy, okay ka lang?” tanong ni Tonyo. Siya ang kasama ko ngayon kasi umalis si Rico.Bumuntong-hininga ako. Kahit kay Tonyo ay hindi ko masabi ang pinoproblema ko.Alam kong hindi ko na dapat problemahin iyon. Pero binabagabag ako ng old memories namin ni Rico. Ayoko kasing inaagaw ng iba ang akin. “I’m okay, Tonyo. You don’t have to worry about me,” sagot ko, saka humigop na lang ng kape. “May gusto ka bang

Isang linggo na ang nakalipas mula nang mangyari iyon. Hindi na ulit nagpakita ang mga Navarro. Balita ko pa ay ibinenta nila ang Nava Villa pagkatapos ay umalis sa bansa.As to my family, tinanggap nila ako. Humingi ng tawad sa akin si grandma, lalo na si papa. Pinatawad ko naman kaagad sila dahil wala naman silang kasalanan. Naging ganoon lang ang pakikitungo nila sa akin dahil sa pinaggagagawa ni Evone.As for my scholarship, nag-voluntary exit ako. Pumayag naman si Kael dahil hindi ko na kailangan pang maging scholar. Nariyan na si papa para pag-aralin ako. Hindi na ako mamomroblema sa allowance ko, lalo na sa OJT.Next week na ang OJT ko at doon ako sa electronics company ni Papa. Sabi niya kasi doon na lang ako sa kumpanya niya maging trainee. At pinili ko iyong electronics dahil sakto iyon sa kurso ko.“Hi. Can I sit here?” tanong ng pamilyar na boses.Nilingon ko siya saka ngumiti.It was Kael.Ngayon ko lang ulit siya nakita. Seriously, after kong umalis ng Alera, nahihiya na

“What did you say, young man?” tanong ni Mr. Henry kay Kael. Nakatitig na siya sa akin, naguguluhan, pero lumambot ang mukha niya. Hindi na siya gano’n kagalit gaya nang kanina. Kahit papaano, natuwa ako. Mukhang naniniwala siya. “Mr. Henry, don’t believe the words of him—” “And believe the words of you? I’m a Cojuangco, and we don’t tell lies,” sabat kaagad ni Kael.Natahimik si Mr. Martin, pero ramdam ko ang galit niya. Tagos sa buto ang talim ng mga titig niya sa akin. “Kael, I know you’re not like this. Don’t believe Calla’s words. She’s manipulating you,” singit ni Veronique.Nasa tabi na siya ng mga Navarro. Obviously, nasa side siya ni Evone. “Talking to yourself, Razon heiress? You’re the one who’s manipulating,” sagot ko sa kaniya, buo at may diin.Sumama ang tingin niya sa akin, pero hindi ako apektado. Hindi na ako naaapektuhan sa mga masasakit na salitang ibinabato sa akin ni Veronique. “Mr. Cojuagco, can you explain to me now what is happening? And what’s your proof

“Are you ready?” tanong sa akin ni Kael.Nakabihis na siya ng itim na tuxedo, may bowtie na gold sa bandang kwelyo, at naka-hair wax ang medyo mahaba na niyang buhok. Mukha na siyang artista na dadalo sa gala.Habang ako, nakasuot ng gold night gown na may slit sa left side. Simpleng gown lang ang sinuot ko dahil ayoko munang mang-agaw ng atensyon. Not yet, the show hasn't begun.“Let the show begin.”And I said it already. Let's enjoy the show.Pagdating namin sa Zobel Residence, marami nang mga bigating bisita. Lahat may background sa business, both national and international. Hindi na nakakapagtaka. Zobel is the richest and most influential in the country. Kaya mga bigatin din ang mga partners at investors.“Wish me luck, Kael,” sabi ko bago humiwalay sa kaniya.Ang dahilan kung bakit ako nakapasok ay dahil iyon kay Kael. Kilala siya ng mga security guards kaya hindi na nila kinuwestiyon ang pagkatao ko. Mabuti na lang at hindi pina-ban ang mukha kong ito sa property ng mga Zobel.

“Best, nakita mo na ang bagong post sa portal?” tanong ni Saffie mula sa kabilang linya.Mukha siyang atat na nag-aalala. Sa tono pa lang ng pananalita niya ay kinutuban na akong may hindi magandang balita na dapat kong makita. Feeling ko talaga tungkol na naman iyon sa akin.Ano na naman kayang fake news ang pinapakalat nila? Akala ko pa naman ay tapos na. Almost one week ding nawala ang pangalan ko sa social media.“Ito na. Pa-open na ako. Naintriga tuloy ako sa sinabi mo,” sabi ko, pagkatapos ay pinuntahan ko ang portal ni Valerio.Ang unang larawang bumungad sa akin ay ang picture namin ni Kael. At ang nakalagay sa headline ay ‘Ceo and the Queen of Clause.’ Hindi ko mapigilan ang sarili kong mapanganga.Ang ini-expect ko pa namang isyu ay tungkol pa rin sa amin ni Cyrus at ang pagiging cheater ko ‘raw’. Tapos, ito lang pala.At bakit queen of clause ang nakalagay? Related ba ito sa scholarship ko sa Alera?“My goodness, Saffie. Sinong nag-post niyan? Bakit alam nilang may kontrata

Magdamag akong gising dahil sa mga natuklasan ko. Hindi pa rin ako makapaniwala na itinago sa akin ni Mama at ni Daddy ang katotohanan. Marahil ay ginawa nila iyon para hindi ako ma-bully.Pero sana man lang ay sinabi nila sa akin ang totoo. “Pero posible ring gusto lang akong protektahan ni Mama. Bakit kaya?”Maya-maya, tumunog ang phone ko. Kaagad ko itong sinagot para hindi makaistorbo kay Saffie. Mahimbing na kasi siyang natutulog. “Hello, Dad?”Yes, si Daddy ang tumawag. Hindi ko alam, pero may hinala akong dahil ‘yon sa kinuha kong documents. Baka nalaman na niyang kinuha ko ang DNA records ko. “Walang hiya ka talagang bata ka! Pinalaki kita. Pinatira sa pamamahay ko. Pinaaral simula elementary hanggang mag-4th year college ka ng first semester. Tapos itong isusukli mo sa akin?”Inilayo ko ang phone ko sa tenga ko dahil sa lakas ng boses niya. Ramdam ko ang galit niya sa akin. Pero hindi na ako natatakot. Lalo pa’t alam ko nang hindi ko talaga siya totoong ama. “Bakit, Dad?”

Matapos naming mag-usap ni Mr. Henry ay nagpahatid na ako kay Kael. Pero hindi sa bahay nina Saffie—sa Nava Villa.I know that’s stupid of me na bumalik pa rito pagkatapos ng lahat. Pero may kailangan akong kunin, kaya napagdesisyunan kong bumalik sa tahanang naging impiyerno para sa akin. “Are you sure you want to do this?” tanong pa sa akin ni Kael.Nasa labas na kami ng gate. Aaminin kong kabado ako dahil hindi ko alam kung anong mangyayari pagpasok ko. Pero kailangan kong tapangan ang sarili ko alang-alang sa memories ko kay Mama.Oo. Bumalik ako rito para kunin lahat ng gamit na alaala ko kay Mama. Hindi ako makapapayag na maiwan na lang iyon dito. Hindi nito deserve na mag-stay sa impiyernong villa ng mga Navarro. “Can you come with me instead?” tanong ko sa kaniya.Saglit siyang natahimik, marahil ay iniisip kong tutulungan niya ako o hindi. Nagdadalawang-isip siya. Naiintindihan ko naman kasi labas na siya sa problema ko.Pero kailangan ko ng kasama ngayon, in case na may man

The heat was unbearable. Every breath felt like fire scraping down my throat. My vision blurred between smoke and tears, and all I could think was—this is it.Lumalapit  na sa akin ang apoy; sinusunog ang lahat ng puwedeng masunog. My body was heavy, my skin stung from burns, and my blood mixed with the soot on the floor. I tried to crawl, pero nanginginig na ang braso ko.“Help…” I whispered, barely audible. “Alexus…”Then, through the chaos, I heard footsteps. Fast. Desperate.“Elize!”That voice—deep, frantic, familiar—cut through the roar of the fire. I forced my eyes open. Through the haze, I saw him.Alexus.He pushed through the smoke, his shirt already soaked with sweat, his face streaked with ash. “Elize!” he shouted, kneeling beside me. “Stay with me, okay? Don’t close your eyes.”I tried to speak, but only a weak sound came out. “She… Alice…”“She’s gone,” he said firmly, his voice shaking. “Patay na si Alice.”I blinked, trying to process his words.Dead.Alice.For a mo

AELICE’s POVAng lamig ng hangin sa warehouse, pero ang katawan ko ay naglalagablab sa sakit. Bawat bugbog ni Alice ay may kasamang galit na hindi ko maabot. “Akala mo makakatakas ka?” sigaw niya, sabay suntok sa tagiliran ko.Napasinghap ako at napaluhod. Ang dugo ko na tumulo sa semento ay naghalo sa pawis at luha ko. “Please…” Halos hindi na lumalabas ang boses ko. “Stop this…” “Stop?” Tumawa siya nang malamig. “Bakit ako titigil kung ikaw ang dahilan kung bakit nasira ang buhay ko?Hinila niya ako sa buhok at tinulak sa pader. Ang tunog ng pagbangga ng ulo ko sa bakal ay umalingawngaw sa silid. Nanghina ako, pero hindi ako bumitaw sa paghinga. “Hindi mo alam kung gaano ko pinaghirapan ang maging ikaw,” sabi niya habang humihingal. “Pero noong bumalik ka, lahat ng iyon nawala.” “Hindi ko sinadya…” “Lahat ng kasinungalingan mo, pare-pareho lang!” sigaw niya, sabay hagis ng tubo sa gild.Kinuha niya ang kutsilyo mula sa mesa at tumingin sa akin na parang ibang tao na ang nasa l

Ang boses niya pa rin ang umalingawngaw sa isip ko habang nakatingin sa kaniya, sa babaeng kamukha ko na parang salamin ng bangungot. Ang babaeng gusto akong burahin sa mundong ito.Pero habang tinititigan ko siya, may isang bagay na hindi ko maipaliwanag. Iyong galaw ng kamay niya habang naglalakad, iyong pag-ikot ng pulso bago niya itulak ang buhok palayo sa mukha. Sobrang pamilyar sa akin.Parang si Alice.Napasinghap ako. “Wait…”Ngumiti siya, iyon ding ngiting nakasanayan kong makita tuwing nagbibiro si Alice noon.This is impossible. “Funny, you noticed.”Hindi ako makagalaw. Para akong nakakita ng multo.Hindi puwedeng totoo ‘to. Hindi puwedeng siya. “Alice?” mahina kong sabi. Halos hindi ko marinig ang sarili ko.Tumawa siya nang malamig, parang may tunog ng basag na salamin. “Wow, three years later and you still remember my name.”Parang binagsakan ako ng mundo.Si Alice.Si Alice na akala kong patay na.Si Alice na nilibing ko kasama ng lahat ng alaala. “Hindi puwedeng

After everything that happened—lahat ng gulo, lahat ng away, lahat ng luha—I think I can finally breathe. The morning sun feels soft, parang gentle reminder na okay na talaga ang lahat. I even smile habang naglalakad papunta sa kotse, feeling that rare peace I haven’t felt in months.Walang threat, walang shadow sa likod ko. Just silence. Pero minsan, kinakabahan ako sa katahimikan na nararanasan ko.Or, maybe I’m just being paranoid.Akmang bubuksan ko na ang kotse nang may pumunta sa likod ko. Sobrang bilis ng pangyayari. Isang kamay, gamit ang panyo, ang sumaklob sa bibig ko. Isa pang kamay ang humawak sa braso ko at nilagay ito sa likuran ko para hindi ako makapanlaban.I tried to scream, pero walang lumalabas. Naaamoy ko lang ang chemical na

Hindi ko alam kung mas nakakainis ang tunog ng mga champagne glasses o ‘yong tawa ni Aelice na paulit-ulit kong naririnig kahit sa malayo. The Dimonds Charity Gala was supposed to be classy, elegant, peaceful. Pero sa totoo lang, para sa akin, parang battlefield ito.Lahat ng tao ay nakangiti, pero alam kong bawat ngiti ay may kasamang judgment.At sa gitna ng lahat ng iyon, nandoon siya—si Aelice, ang babaeng gustong ipakita sa mundo na siya ang perpekto.Pero kahit gaano pa niya ipakita sa lahat na perpekto siya, hindi niya maitatago na isa lamang siyang huwad.Ako? Tahimik lang sa gilid, hawak ang wine glass, sinusubukang hindi mapansin, lalo na ni Aelice. Pero kahit anong gawin ko, ramdam kong nakatutok pa rin ang mga mata niya sa akin.

“Elize…”Nilingon ko ang nagsalita. It was Alexus. Dumating siya gaya ng sinabi ko.Gusto kong ngumiti. Gusto ko siyang yakapin at sabihin na na-miss ko siya. Pero iba ang pinunta ko rito. Iba ang agenda ko.I am here to tell him the possible truth about Aelice’s identity. “Alexus, hindi na ako magpaliguy-ligoy pa—” “I missed you, Aelice,” sabi niya, sabay yakap sa akin.Naguluhan ako sa sinabi niya. Hindi ako makapaniwalang tinawag niya akong Aelice. Nababaliw na ba siya?