روايات بقلم RGeraniuM

“อ๊า ฮะ ฮรึก!”เสียงคร่ำครวญปนเสียงเนื้อกระทบดังคลอในห้องนอนต่อเนื่อง บัดนี้ชายต่างโลกถูกอุ้มจนสองเท้าลอยเหนือพื้นโดยแขนคุณพระเอก บังคับให้คาเลนต้องโอบรอบคอบิทเทอไว้ จำต้องพิงแผ่นหลังกับกำแพงห้องไม่ให้ร่วงไป ใบหน้าทั้งสองหันเข้าหาชิดกัน ระยะนั้นใกล้พอให้ต่างฝ่ายต่างสัมผัสถึงลมหายใจร้อนรดผิวคาเลนสั่นคลอนทุกครั้งที่ถูกกระทั้นเสยด้วยเอ็นร้อน ใบหน้าเห่อแดงผนวกกับริมฝีปากเผยออ้า ดวงตาหรี่คลอของเหลวใสใกล้เอ่อไหล เส้นผมดำยุ่งกระเซิงเพราะแรงกระทำหลายระลอก ก่อนเรียวคิ้วจะขมวดคิ้วครั้นบิทเทอเบือนหน้าขบหูพร้อมบดเอวรสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วกายทำคนรับไปไม่ถูกขณะหนึ่ง สองมือจิกไหล่บิทเทอพร้อมเชิดหน้าคราง ปลายเท้าเหยียดเกร็งระริก ปฏิกิริยานั้นทำคุณพระเอกพึงใจไม่น้อย จึงเริ่มไล่ต้อนต่อด้วยการโลมเลียใบหูอย่างตะกละตะกลาม ยิ่งโดนแบบนั้นคาเลนยิ่งไปไม่ถูกจนต้องร้องระงม“หู…ฉัน ฮะ อ๊ะ!?”“งอแงทำไม”“อ๊า!” คาเลนเผลอย่นไหล่หลังโดนกระแทกใส่เต็มรัก แม้จะนึกเคืองบิทเทอที่พอได้โอกาสนำทีไรก็ชอบปากดี แต่ตอนนี้เขาไม่มีสติพอจะโต้กลับอะไรทั้งนั้น ยิ่งเขากวนกลับมีแต่จะโดนหมาป

‘เหมือนผมจะโดนเอาคืนเลยแฮะ’คาเลนนึกเช่นนั้นขณะนั่งตรงปลายเตียงในห้องนอนบิทเทอ มือถือซองบุหรี่เอาไว้แต่ไม่ได้หยิบสูบสักที เพราะถูกสองแขนคุณพระเอกกอดจากด้านหลังรั้งให้นั่ง หนุ่มต่างโลกนึกไปว่าตนโดนเอาคืน เหตุมาจากเมื่อช่วงเย็นเขาเองก็กอดบิทเทอตั้งแต่ตื่นมานานสองนาน ร้องไห้งอแงไม่ยอมปล่อย ค่ำนี้จะโดนกอดกลับแบบจุใจคงไม่ใช่เรื่องน่าตกใจ ชายผมดำยาวประบ่าเหลียวมองบิทเทอแล้วหัวเราะเบาในท่าทีนั้น“นายเนี่ย~ น่ารักจริงๆ เลย~”“...”“คิดถึงฉันมากเลยสินะ”ชายผมบลอนด์ขาวไม่ตอบพลางกระชับกอดแน่นขึ้น คาเลนไม่ขัดขืนอะไรพร้อมเอนพิงแผ่นอกคนข้างหลัง ดูเหมือนว่าความอาวรณ์บุรุษคนนี้จะมากกว่าที่คาเลนคาดไว้มาก เขานึกว่าพระเอกจะโกรธจนต่อว่าเขาไปหลายคำสวด แต่สิ่งที่บิทเทอทำกลับเป็นเพียงการสวมกอดอย่างอ่อนโยน และปลอบเมื่อเห็นเขาร้องไห้‘ทำเอารู้สึกผิดเลย…’“นี่ คาเลน”“หื้อ?”เจ้าของชื่อตอบขณะวางมือลูบแขนคนที่กอดเอวไปพลาง“เรากลับมาที่นี่ตอนไหน”“พอนายกับราวินรักษาตัวเสร็จ รานนามิดก็พาเรากลับ

ฟู่ว~เมื่อลาสต์บอสตัวจริงหลุดพ้นจากห้วงนิทราแสนหนักหน่วง พลันให้สายตาล่องลอยมองนิ่งพักหนึ่งค่อยยันกายนั่ง ก่อนจะสังเกตได้ว่าในห้องมีอีกบุรุษอยู่ด้วยจึงขานนาม “คุณวสันต์” คนสูบบุหรี่ตรงหน้าต่างเหลียวกลับมามองคนบนเตียง แล้วโบกมือต้อนรับเป็นกันเอง“ตื่นแล้วเหรอ?”“ครับ”แฝดคนเงียบพยักหน้าประกอบก่อนหันชำเลืองรอบๆ จากนั้นหยุดมองไปนอกหน้าต่าง คาดการได้ว่าเวลายามนี้คงย่างสู่ตอนบ่ายกว่า หนุ่มต่างโลกมองคนเพิ่งตื่นมึนๆ จึงเผยยิ้มบางพร้อมกล่าวแซว“คราวนี้หลับไปนานเลยนะ ไอ้น้อง”“นานขนาดนั้นเลยเหรอครับ…”ไซอาร์พูดเสียงต่ำกึ่งสงสัย คาเลนเปลี่ยนเป็นยืนพิงผนังยกศอกเท้าขอบหน้าต่างแล้วตอบกลับ “นานจนนึกว่าจะต้องเตรียมโลงให้นายแล้วน่ะสิ”“ฮะ ฮะ งั้นขอสวยๆ นะครับ”ลาสต์บอสหัวเราะเบารับมุกตลกร้ายคนตรงหน้า ตั้งแต่ทั้งสองร่วมทีมร่วมทางกันมา คนทะเล้นได้ค้นพบว่าบุคลิกอย่างเขากับลาสต์บอสเข้ากันได้ดีกว่าที่คาด แม้ว่าในหลายๆ อย่างของนิสัยจะต่างกันไม่น้อย แต่ความต่างที่ว่าใช่จะทำให้แยกชั้นเป็นน้ำกับน้ำมัน“คุณบิทเทอยังไม่ตื่นเห

แสดงสปอยล์TW :: Mentioned to sexual harassment , imprison , anesthetics and kidnapped (มีการกล่าวถึงการล่วงละเมิดทางเพศ กักขังหน่วงเหนี่ยว การใช้สารทำให้ระบบประสาททำงานน้อยลง และลักพาตัว)“ฉันมีเรื่องจะขอร้องทั้งสองคนค่ะ”รานนามิดกล่าวพร้อมทอดสายตามองเบนจามินกับราวิน โดยมือเธอนั้นวางไว้บนหัวเจ้านั่มนั่มหายใจฮ่อกแฮ่ก หญิงต่างโลกผงกหัวรับอย่างเข้าใจรอฟัง ปากขยับเคี้ยวใบไม้ไปพลาง ส่วนทางด้านราวินนั้นนั่งบนเตียงที่ตนนอนพักมาหลายวัน จนในที่สุดก็ฟื้นความเสียหายจากการต่อสู้กับศิลาแห่งมิมัวร์ได้“เพรลามิสต์ ไบรตัน ฉันอยากจะฝากให้พวกเธอจัดการเขา”“แต่ราวินเพิ่งตื่นเองนะ รานนามิด ความทรงจำกลับเข้าที่ดีรึยังก็ไม่รู้”นางร้ายได้ยินคู่สนทนาบอกแบบนั้นก็เข้าใจ “ดังนั้นฉันถึงมาถามน่ะ เพราะถ้าไม่พร้อมเดี๋ยวจะให้คนอื่นจัดการแทน” ระหว่างนั้นราวินนั่งนิ่งคล้ายตกหลุมกลุ่มความคิดบางอย่าง ก่อนริมฝ

“นี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”“โทษทีเมื่อกี้… เหม่อ”ราทิลออกปากถามชายผมดำครั้นเห็นอีกคนนั่งนิ่งนานเป็นนาที แม้คาเลนจะให้คำตอบแบบนั้น แต่ต่อมาก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม นั่นคือการนั่งนิ่งๆ มองเพดานขาวในห้องรับรองสำนักงานกรงเล็บเพลิง การหนีจากวิหารเรือนแก้วทำให้ทุกอย่างวุ่นวายไปหมดผ่านมาแล้วสามวันหลังจากหนีสำเร็จแต่ภาพ ณ เวลานั้นยังฉายชัดในภวังค์ ยามเร่งฝีเท้าออกจากสถานกักขังเขากับสเวน เหล่ากรงเล็บเพลิงและอัศวินจากกองทัพต่างห้ำหั่นดุเดือดไม่มียอมกัน หลากสุรเสียงดังระงมจนสมองพร่าเบลอ ส่วนสายตาเหลือบเห็นศพศัตรู ทั้งนักบวชเทเนบริสทั้งอัศวินแห่งเอนมานชุสเรี่ยราดราวหินกรวด รวมถึงศาสนสถานซึ่งเสียหายหนัก ครั้นเหลียวไปจึงเห็นบานกระจกแตกละเอียด ผนังเป็นรูกระสุนไม่ก็ฉาบด้วยโลหิตเป็นสักขีพยานการต่อสู้รุนแรงแม้ภาพพวกนั้นขาดตอนสับไปมา แต่ชัดเจนพอจะบอกเขาว่าทุกอย่างย่างเข้าสู่สงครามความวินาศสันตะโร คาเลนรู้ตัวดีว่าตนเองได้ทำการสังหารทั้งสัตว์ ทั้งภูต ทั้งศิลา หรือมนุษย์ แต่เขานั้นไม่เคยคิดฝันเช่นเดียวกันว่าต้องมาเผชิญกับสงครามมันทำให้เขากังว

อึก…รสชาติขมฝาดไหลลงคอขณะคาเลนหลับใหล แม้นเขาจะรับรู้ได้ว่าตนกำลังถูกป้อนบางอย่างทางปาก แต่ประสาทยังคงไม่อำนวยอย่างเคย ตอนนี้อยากรู้ใจจะขาดว่าใครทำอะไรกับเขา? เขากำลังดื่มอะไรอยู่? ถึงอย่างนั้นร่างกายก็ไม่ตอบสนองดั่งต้องการ‘น่าหงุดหงิดจังวะ’“อัคนิวาหะทั้งผอง จงเสกสรรสัมปชัญญะแด่บุรุษตนนี้”แต่แล้วพลันแปลกใจครั้นได้ยินเสียงกระซิบเบาอันคุ้นเคย คาถาซึ่งเคยฟังผ่านหูมาแล้วสองสามครั้ง สิ้นเสียงคำร่ายนั้นจนผ่านไปหลายอึดใจจึงลืมตาดูโลกได้ในที่สุด ภาพแรกที่คาเลนเห็นคือรานนามิดก้มมองลงมาด้วยสายตาเรียบนิ่ง จากมุมมองเดาได้ไม่ยากว่าตนกำลังนอนหนุนตักเธออยู่ ชายผมดำพอตั้งสติเลยค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางกุมขมับ การตื่นครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนๆ เพราะอาการหน่วงปวดเมื่อยถูกปัดเป่าไปหมดสิ้น“ได้สติรึยังคะ”“เอ่อ… ได้แล้ว มั้ง?” คาเลนตอบกลับไปทั้งที่มึนๆ ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนัก ก่อนสักพักความสงสัยจะเริ่มทำงานตามหน้าที่ “เดี๋ยวๆ เธอเข้ามาได้ยังไง?&