Novelas de Miss Ching

KABANATA 27Hindi nakatulog si Jesza nang gabing iyon. Paulit-ulit na umuugong sa kanyang isipan ang bawat salitang narinig niya mula sa usapan ni Damon sa telepono. Ang posibleng pagbagsak ng kumpanya, ang pagkakakulong ng ina nito, at ang tuluyang pagkasira ng pangalan ng mga Vale. Lahat ng ito ay parang isang malaking itim na ulap na unti-unting lumalapit sa kanila.Kinabukasan, habang nasa trabaho si Damon para lihim na makipagkita sa kanyang mga abogado, nagpasya si Jesza na lumabas muna para bumili ng ilang gamit sa grocery malapit sa apartment. Ngunit bago pa man siya makarating sa mall, isang itim na marangyang sasakyan ang huminto sa kanyang tapat.Bumaba ang glass window ng backseat. Doon ay nakita niya si Veronica Vale, nakasuot ng pormal na itim na kasuotan at may hawak na mamahaling abaniko.“Pumasok ka sa loob, Jesza. Kailangan nating mag-usap,” malamig na utos ni Veronica.Tumingin si Jesza sa paligid. Batid niyang hindi siya tatantanan ng matandang babae. Dahan-dahan s

KABANATA 26Sa kabila ng ingay at naglalakihang headlines sa telebisyon tungkol sa Vale Group, tila may sariling mundo ang maliit na apartment nina Jesza. Nagpasya si Damon na mag-file muna ng indefinite leave sa kumpanya. Ipinasa niya sa kanyang mga pinagkakatiwalaang abogado ang paghawak sa kaso ng leak. Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, pinili niyang patayin ang kanyang corporate phone. Gusto niyang ibuhos ang buong oras niya sa dalawang taong nagbigay sa kanya ng tunay na kapayapaan.“Sigurado ka ba na ayaw mong pumasok sa opisina ngayon?” tanong ni Jesza habang nag-aayos ng kanyang buhok sa harap ng salamin. “Baka isipin ng mga shareholders mo na tinatakbuhan mo ang problema.”“Hayaan mo sila, Jesza,” sagot ni Damon habang nakasandal sa pinto ng kwarto. Nakasuot lang siya ng simpleng t-shirt at shorts. Isang porma na hinding-hindi makikita ng mga business partners niya sa Makati. “Mas importante ang schedule natin ngayong araw. Sabi ng manager ko, bawal akong ma-late.”“Dadd

KABANATA 25Mabilis na nag-empake ng mga gamit sina Damon at Jesza pagkatapos matanggap ang emergency call. Wala na ang kalmadong simoy ng hangin at ang kapayapaan ng beach resort sa Batangas. Habang bumabyahe sila pabalik ng Maynila, walang kibuan sa loob ng sasakyan. Mahigpit ang hawak ni Damon sa manibela. Ramdam ni Jesza ang tindi ng tensyon na nakabalot sa buong katawan ng lalaki.Sa likod, mahimbing na natutulog si Eli, kayakap ang kanyang asul na notebook. Ligtas ang bata sa magulong mundong paparating sa kanila.Pagdating sa opisina ng main headquarters ng Vale Group sa Makati, sinalubong sila ng nagkakagulong mga empleyado at mga ilaw ng camera ng mga media sa labas. Iniwan muna ni Damon sina Jesza at Eli sa isang pribado at ligtas na holding room bago siya dire-diretsong naglakad patungo sa tapat ng pinto ng board room.Nang buksan niya ang pinto, agad siyang sinalubong ng matatalim na tingin ng mga shareholders. Sa dulo ng mahabang lamesa, nakaupo ang kanyang ina na si Vero

KABANATA 24Malamig at madilim ang tubig sa ilalim ng dike. Sa loob ng ilang segundo na parang walang katapusan, walang ibang narinig si Damon kundi ang ugong ng dagat at ang sarili niyang mabilis na pagtibok ng puso. Paulit-ulit na tumatakbo sa isip niya ang isang nakatatakot na tanong, “Paano kung hindi ko siya maabutan?”Lumangoy siya pababa nang buong lakas, pilit na idinilat ang mga mata sa kabila ng alat ng tubig. Doon ay nakita niya ang puting beach dress ni Jesza na dahan-dahang tinatangay ng agos. Agad niyang hinawakan ang braso ng dalaga at binuhat ito pataas.Sa isang malakas na pag-ahon, muling nakahinga si Damon. Sumunod na umahon si Jesza, humihingal at umuubo dahil sa nainom na tubig-dagat.“Hawakan mo ako, Jesza! I’ve got you,” hingal na sigaw ni Damon habang pilit silang pinapanatiling nakalutang. Inilagay niya ang isang braso sa ilalim ng mga kili-kili ni Jesza.Mabilis silang tinulungan ng mga lifeguard ng resort na agad na rumesponde bitbit ang mga life ring. Nang

KABANATA 23Masikip ang sumunod na dalawang araw para sa kanila. Kahit saan lumingon si Damon, may mga reporters na nag-aabang sa labas ng compound ng apartment. Ang mga salita ni Serena at ang mga dokumentong iniwan ni Robert Torres ay patuloy na gumugulo sa kanyang isip. Dahil dito, nagdesisyon si Damon na ilayo muna ang kanyang mag-ina mula sa magulong ingay ng lungsod. Isang pribadong beach resort sa Batangas ang naging sagot sa kanilang problema.“Sigurado ka ba rito, Damon?” tanong ni Jesza habang inaayos ang kanilang mga bag sa likod ng sasakyan. “Baka mas lalong magalit ang mommy mo kapag nalaman niyang umalis tayo.”“Huwag mo muna silang isipin, Jesza,” sagot ni Damon habang isinasara ang pinto ng compartment. Hinawakan niya ang kamay ni Jesza nang marahan. “Para sa atin ‘to. Kailangan natin ng pahinga mula sa lahat ng gulo sa Maynila.”“Mommy! Daddy! Tingnan niyo po ang outfit ko!” sigaw ni Eli na kasalukuyang tumatakbo palabas ng pinto ng apartment.Napalingon sina Damon at

KABANATA 22Hindi nakagalaw si Damon sa kanyang kinatatayuan habang nakatitig sa nakangiting mukha ni Serena. Ang mga papel na nasa ibabaw ng lamesa ay tila isang malaking pader na biglang humarang sa pagitan nila ni Jesza. Ramdam niya ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Hindi ito dahil sa takot sa anomang banta ni Serena, kundi dahil sa matinding pangamba na baka tuluyan nang lumayo si Jesza pagkatapos ng lahat ng nangyaring ito. Kakasimula pa lang nilang magkaayos, ngunit heto na naman ang isang pagsubok mula sa kanyang nakaraan.“Damon, ano ba talaga ito?” mahinang tanong ni Jesza. Basag ang kanyang boses at pilit niyang iniiwas ang kanyang mga mata sa lalaki. Ang kanyang mga kamay ay bahagyang nanginginig habang nakakapit sa gilid ng mesa.“Jesza, makinig ka sa akin, please,” mabilis na lumapit si Damon at hinawakan ang magkabilang balikat ng dalaga upang harapin siya nito. “Isang purong business arrangement lang ang lahat ng iyon noong nasa Amerika ako. Walang katotohanan an

Lord, seryosong usapan po. Kung bibigyan Niyo po ako ng choice ngayon kung anong gusto kong makasalubong dito sa naglalakihang pasilyo ng Cortez Mansion, pramis, pipiliin ko na lang ang multo. Kahit si White Lady na may kasamang background music na nakakatakot, o kaya ’yung pugot na ulo na naghahanap ng sumbrero, I will gladly say, “Hi, friend! Kumusta ang kabilang buhay?” Huwag lang... huwag na huwag lang talaga si Lucien Cortez!Paano ba naman kasi, simula nung Abs Incident sa kwarto niya kung saan nag-feeling X-ray vision ang mga mata ko, hiyang-hiyang-hiya na talaga ang lola niyo! Halatang-halata niya na nakatitig ako sa kaniyang pang-sports-magazine na katawan. At ang mas malala? Dahil sa nakita ko, biglang nag-play ang isang bawal na senaryo sa utak ko—ang gabi sa Room 1013 limang taon na ang nakalipas.Shocks, Althea! Biglang nag-flashback sa akin kung paano niya ako niyakap nung gabing ’yun, kung gaano kabilis ang tibok ng puso niya, at kung gaano kinitid ang distansya naming

Grabe, as in level 999 na ang pagkabagot ko rito sa mansion ngayong araw. Alam niyo ’yung feeling na handa kang makipagbakbakan sa trabaho, ’yung tipong ready kang mag-CPR ng sampung tao nang sabay-sabay, pero ang ending ay nakatunganga ka lang sa magarbo nilang kisame? Ganun ako ngayon.Minsan talaga, napapaisip ako kung nurse ba ako o glorified alarm clock. Ang trabaho ko lang naman kasi rito ay i-monitor ang blood pressure nina Don Ricardo at Donya Elena—na buti naman at stable sa ngayon—at painumin sila ng maintenance meds on time. Tapos? Wala na. Nganga na ang lola niyo. Malaki rin talaga ang pasasalamat ko kay Adrian dahil dinala niya ako rito sa bakasyon na may sahod na trabahong ito, pero bes, ang hirap pala kapag walang ginagawa!At siyempre, ang pinakamahirap sa lahat? Miss na miss ko na ang baby scientist ko, si Aeron. Simula nang bumalik si Aling Nena—o Nanay Nena na ang tawag namin sa kaniya dahil siya na talaga ang tumayong lola ni Aeron—ay bumalik na rin ang anak ko sa

ALTHEA’s POVNaranasan niyo na ba yung feeling na parang sasabog ang puso niyo hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa sobrang kaba? Yung tipong gusto mo nang mag-ala-Flash sa bilis dahil nawawala ang pinakamahalagang treasure ng buhay mo? Ganito ang eksena sa Cortez Mansion ngayon, at hindi ito dahil sa isang nawawalang mamahaling alahas o painting. Mas malala pa roon.Nawawala si Aeron.Kanina lang, maayos siyang natutulog sa maid’s quarters habang tinatapos ko ang ilang paperworks para sa gamot ni Donya Elena. Pero pagbalik ko, tanging ang unan na lang niya ang nandoon. Wala na ang maliit kong explorer.“Aeron! Baby!” tawag ko habang mabilis na naglalakad sa mga pasilyo.Hindi lang ako ang naghahanap. Dahil nga instant celebrity ang anak ko sa mansion—salamat sa kaniyang matabil na dila at pagmumukhang carbon copy ng amo namin—halos lahat ng mga kasambahay ay tumutulong na rin sa paghahanap. Sila Manang Celia, si Marites, pati na ang mga drivers. Lahat sila ay abalang-abala sa paghagi

LUCIEN’s POV ​Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ni Mommy. Ang mansion na ito ay isang simbolo ng kaayusan, katahimikan, at higit sa lahat, ng kapangyarihan ng mga Cortez. Hindi ito daycare center. Hindi rin ito parke para sa mga batang kung anu-anong itinatawag sa mga taong hindi naman nila kilala. ​Pumasok ako sa kwarto ni Mommy, seryoso ang mukha ko. “Mom, can we talk? I need an explanation. Bakit mo hinahayaan na magdala ng bata ang nurse mo rito? This is unprofessional. Paano niya magagawa ang trabaho niya kung ang atensyon niya ay nakahati sa anak niya? Binabayaran natin siya para mag-alaga sa inyo ni Dad, hindi para magpa-alaga ng sariling anak sa loob ng pamamahay natin.” ​Naupo si Mommy sa kaniyang chaise lounge, kalmado lang siya. Nakakairita ang pagiging kalmado niya kapag seryoso ako. ​“Lucien, relax. Althea is very efficient. In fact, she’s the best nurse we’ve had in years. Hindi niya pinapabayaan ang trabaho niya,” sagot niya nang hindi man lang tumitingin sa

ALTHEA's POV, Year 2026 (BACK TO PRESENT) ​Kung mayroon mang pagkakataon na gusto kong maglaho na parang bula o kaya ay lamunin na lang ako ng lupa nang buhay, ito na ‘yun. Ito na ang sandaling ‘yun. ​Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo. Ang ingay ng mga kasambahay na kanina ay parang mga bubuyog sa bulungan ay biglang naglaho. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis at malakas na tibok ng puso ko na parang sasabog na sa kaba. Dalawang letra lang ang binanggit ni Aeron, pero pakiramdam ko ay isang malaking bomba ang sumabog sa gitna ng mansion nina Lucien Cortez. ​“Papa!” ​Paulit-ulit na umaalingawngaw ang boses ng anak ko sa pandinig ko. Nakita ko kung paano natigilan si Lucien. Ang kaniyang malamig at seryosong mukha ay saglit na nabasagan ng emosyon ng pagkalito, gulat, at isang bagay na hindi ko mabasa. ​“Aeron!” sa wakas ay nabawi ko ang boses ko. ​Mabilis akong kumilos. Sa sobrang taranta, halos madapa ako malapitan lang ang anak ko. Hinila ko siya palayo kay

Simula nung marinig ko ang Cortez Mansion, naging paborito ko na ang kanta ng mga alarm clock. ’Yung tipong nakakagulat at nakaka-stress. Buong linggo akong hindi mapakali. Para akong nakalunok ng buhay na isda na pilit kumakawala sa tiyan ko. Tutuloy ba ako o hindi?Kung tutuloy ako, para akong pumasok sa lungga ng leon na may bitbit na steak. Pero kung hindi naman, paano ang gatas at future ni Aeron? Ang hirap maging mahirap, pero mas mahirap maging mahirap na may itinatagong bilyonaryong sikreto.Siyempre, tinawagan ko ang kaisa-isa kong consultant sa mga maling desisyon sa buhay.Si Kyle.“Bakla, ’wag kang tanga! Triple pay ’yun! Triple! Ibig sabihin, yung diaper ni Aeron, pwedeng may Swarovski crystals na!” sigaw niya sa kabilang linya.“Kyle, hindi mo kasi naiintindihan. Mansion ’yun nina Lucien! Paano kung magkita kami? Paano kung makilala niya ako? At paano si Aeron?”“Eh ’di aminin! Bes, destiny na ang lumalapit sa ’yo, tinatanggihan mo pa. Ipakilala mo na kasi ang bata para