Miss Ching 的作品

KABANATA 59Lumipas ang pitong buwan ng napakabilis. Ang dating tahimik at pormal na tahanan nina Damon at Jesza ay tuluyan nang napuno ng masiglang ingay. May tunog ng umiiyak na sanggol sa madaling-araw, may mga tawa ni Eli habang nagpapatakbo ng kanyang mga larong kotse, at may mga malalambing na bulungan ng mag-asawa sa kusina.Ngayong araw, espesyal ang kapaligiran. Puti ang tema ng buong sala. May mga dambuhalang softbox lights at mamahaling camera na nakatutok sa gitna ng malawak na puting sofa. Ito ang araw ng kanilang unang opisyal na pamilyang photoshoot kasama ang bagong miyembro ng pamilya—si Avery Vale.“Damon, pakiusap, ayusin mo naman ang kurbata ni Eli,” utos ni Jesza habang inaayos ang sarili niyang suot na white lace dress sa harap ng salamin. “Kanina pa niya ‘yan pinaglalaruan.”Lumapit si Damon na suot ang isang simpleng puting button-down shirt at khaki pants. Lumuhod siya sa harap ng kanyang anak. “Buddy, huwag mong masyadong hilahin. Mawawalan ng efficiency rati

KABANATA 58Naging napakabilis ng mga pangyayari sa loob ng Delivery Room. Ang tunog ng mga medikal na aparato ay lalong naging mabilis. Ang bawat silbato ng monitor ay tila ba nagpapakita ng tindi ng panganib sa buhay ng kanilang hindi pa isinisilang na sanggol. Pinaligiran ng tatlong nars si Jesza upang itaas ang antas ng oxygen nito, habang si Dra. Santos naman ay mabilis na ginagawa ang lahat ng paraan upang maayos ang posisyon ng pusod ng bata.Nakatayo si Damon sa tabi ng ulo ng kanyang asawa. Hawak niya ang dalawang kamay nito nang napakahigpit. Pakiramdam niya, sa bawat segundo na lumilipas, ang kanyang sariling lakas ay unt-unti ring nawawala.“Damon... natatakot ako,” umiiyak na bulong ni Jesza sa ilalim ng kanyang oxygen mask. Ang kanyang mga mata ay puno ng tindi ng pait at pag-aalala.“Nandito ako, Jesza. Makinig ka sa akin, hindi ka mag-iisa,” sagot ni Damon. Pilit niyang pinapatatag ang kanyang boses kahit na ang kanyang sariling mga luha ay mabilis nang umaagos sa loob

CHAPTER 57Mabilis na pinasibad ni Damon ang kotse palabas ng parking lot ng unibersidad. Ang tunog ng umiiyak na gulong ay umalingawngaw sa buong paligid. Nawala na ang lahat ng kanyang poise bilang isang seryosong CEO.Ang kanyang mga kamay sa manibela ay nanginginig sa tindi ng kaba. Ang kanyang mukha ay basang-basa ng pawis kahit na nakatapat sa kanya ang aircon ng sasakyan.“Damon, dahan-dahan lang sa pagmamaneho!” sigaw ni Jesza mula sa likod. Nakahawak siya nang mahigpit sa hawakan sa itaas ng pinto. Ang kanyang mukha ay nakapikit dahil sa tindi ng kirot na dulot ng maagang contraction.“Hindi pwede, Jesza! Pumutok na ang panubigan mo!” sigaw ni Damon habang mabilis na pinalalampas ang kotse sa isang pulang ilaw ng trapiko. “Kailangan nating makarating sa ospital sa loob ng sampung minuto!”“Daddy, ayon po sa aking kasalukuyang kalkulasyon, ang iyong bilis ay lumalabag na sa tatlong batas ng trapiko sa lungsod na ito,” patutsada ni Eli mula sa tabi ni Jesza.Hawak ng bata ang k

CHAPTER 56Puno ng tao ang auditorium ng unibersidad kung saan ginaganap ang awarding ceremony para sa interschool essay writing contest.Maingay ang paligid. Rinig ang ugong ng mga bentilador at ang bulungan ng mga magulang na nakaupo sa mga silyang plastik. Sa gitnang bahagi, magkakatabi ang pamilya Vale. Si Jesza ay nakasuot ng isang maluwag na cream dress, marahang hinahaplos ang kanyang tiyan na ngayon ay pitong buwan nang malaki. Sa tabi niya, si Damon ay nakasuot ng simpleng polo, seryoso ngunit may bakas ng pagmamalaki sa mukha.“Kinakabahan ka ba, buddy?” bulong ni Damon kay Eli na nakaupo sa kanyang kaliwa.Inayos ni Eli ang kanyang maliit na kurbata. Hawak niya ang kanyang asul na notebook kung saan nakalimbag ang kopya ng kanyang sanaysay. “Ayon sa aking physiological data, Daddy, mayroon akong 15% elevation sa heart rate. Normal ito para sa isang bagong operasyon.”Ngumiti si Jesza at hinawakan ang maliit na kamay ng anak. “Galingan mo sa entablado, ha? Makikinig kami ng

KABANATA 55Maagang nagising ang penthouse sa BGC dahil sa isang napakahalagang misyon. Ngayong araw ang taunang Intramurals at Family Day sa paaralan ni Eli. Nakatayo si Damon sa harap ng malaking salamin sa kanilang kwarto habang sinusuot ang isang kulay asul na polo shirt—ang opisyal na kulay ng team ng kanyang anak.Lumapit si Jesza na may hawak na suklay. Ngumiti siya nang makita ang seryosong mukha ng asawa. “Damon, para ka namang haharap sa merger niyan. Relaks ka lang, laro lang ito ng mga bata.”“Hindi ito basta laro, Jesza,” seryosong sagot ni Damon habang inaayos ang kanyang rubber shoes. “Ayon kay Eli, ang ibang mga tatay sa Grade 2 Division ay mga dating atleta noong kolehiyo. Kailangan nating makuha ang kampeonato para sa Team Blue.”Natawa si Jesza at dahan-dahang hinaplos ang kanyang tiyan na nagsisimula nang umbok nang kaunti. “Huwag mong biglain ang katawan mo, ha? Baka sa ospital uli ang tuloy natin pero sa Sports Clinic naman.”Bumukas ang pinto at pumasok si Eli.

KABANATA 54“Damon... ang baby natin...” mahinang bulong ni Jesza. Halos walang boses na lumalabas sa kanya.Mabilis na tumatakbo ang mga gulong ng stretcher sa mahabang pasilyo ng St. Luke’s Medical Center. Ang tunog ng mga swak ng sapatos ng mga nars at doktor ay sumasabay sa mabilis na tibok ng puso ni Damon. Hawak niya nang napakahigpit ang kamay ni Jesza. Basang-basa ng pawis ang palad ng kanyang asawa. Namumutla ito at nakapikit ang mga mata habang may mahinang daing ng sakit na lumalabas sa mga labi nito.“Nandito ako, Jesza. Huwag kang bibitaw. Walang mangyayaring masama,” sagot ni Damon. Nanginginig ang kanyang boses. Ang tindi ng takot sa kanyang mga mata ay hindi na niya maitago.Sa likod nila, buhat-buhat ni Leo si Eli. Ang munting detektib ay tahimik na umiiyak, nakasubsob ang mukha sa balikat ng kanyang Kuya Leo. Wala ang kanyang asul na notebook. Wala ang kanyang paboritong sunglasses. Sa pagkakataong ito, isa lamang siyang takot na takot na pitong taong gulang na anak

Lord, seryosong usapan po. Kung bibigyan Niyo po ako ng choice ngayon kung anong gusto kong makasalubong dito sa naglalakihang pasilyo ng Cortez Mansion, pramis, pipiliin ko na lang ang multo. Kahit si White Lady na may kasamang background music na nakakatakot, o kaya ’yung pugot na ulo na naghahanap ng sumbrero, I will gladly say, “Hi, friend! Kumusta ang kabilang buhay?” Huwag lang... huwag na huwag lang talaga si Lucien Cortez!Paano ba naman kasi, simula nung Abs Incident sa kwarto niya kung saan nag-feeling X-ray vision ang mga mata ko, hiyang-hiyang-hiya na talaga ang lola niyo! Halatang-halata niya na nakatitig ako sa kaniyang pang-sports-magazine na katawan. At ang mas malala? Dahil sa nakita ko, biglang nag-play ang isang bawal na senaryo sa utak ko—ang gabi sa Room 1013 limang taon na ang nakalipas.Shocks, Althea! Biglang nag-flashback sa akin kung paano niya ako niyakap nung gabing ’yun, kung gaano kabilis ang tibok ng puso niya, at kung gaano kinitid ang distansya naming

Grabe, as in level 999 na ang pagkabagot ko rito sa mansion ngayong araw. Alam niyo ’yung feeling na handa kang makipagbakbakan sa trabaho, ’yung tipong ready kang mag-CPR ng sampung tao nang sabay-sabay, pero ang ending ay nakatunganga ka lang sa magarbo nilang kisame? Ganun ako ngayon.Minsan talaga, napapaisip ako kung nurse ba ako o glorified alarm clock. Ang trabaho ko lang naman kasi rito ay i-monitor ang blood pressure nina Don Ricardo at Donya Elena—na buti naman at stable sa ngayon—at painumin sila ng maintenance meds on time. Tapos? Wala na. Nganga na ang lola niyo. Malaki rin talaga ang pasasalamat ko kay Adrian dahil dinala niya ako rito sa bakasyon na may sahod na trabahong ito, pero bes, ang hirap pala kapag walang ginagawa!At siyempre, ang pinakamahirap sa lahat? Miss na miss ko na ang baby scientist ko, si Aeron. Simula nang bumalik si Aling Nena—o Nanay Nena na ang tawag namin sa kaniya dahil siya na talaga ang tumayong lola ni Aeron—ay bumalik na rin ang anak ko sa

ALTHEA’s POVNaranasan niyo na ba yung feeling na parang sasabog ang puso niyo hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa sobrang kaba? Yung tipong gusto mo nang mag-ala-Flash sa bilis dahil nawawala ang pinakamahalagang treasure ng buhay mo? Ganito ang eksena sa Cortez Mansion ngayon, at hindi ito dahil sa isang nawawalang mamahaling alahas o painting. Mas malala pa roon.Nawawala si Aeron.Kanina lang, maayos siyang natutulog sa maid’s quarters habang tinatapos ko ang ilang paperworks para sa gamot ni Donya Elena. Pero pagbalik ko, tanging ang unan na lang niya ang nandoon. Wala na ang maliit kong explorer.“Aeron! Baby!” tawag ko habang mabilis na naglalakad sa mga pasilyo.Hindi lang ako ang naghahanap. Dahil nga instant celebrity ang anak ko sa mansion—salamat sa kaniyang matabil na dila at pagmumukhang carbon copy ng amo namin—halos lahat ng mga kasambahay ay tumutulong na rin sa paghahanap. Sila Manang Celia, si Marites, pati na ang mga drivers. Lahat sila ay abalang-abala sa paghagi

LUCIEN’s POV ​Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ni Mommy. Ang mansion na ito ay isang simbolo ng kaayusan, katahimikan, at higit sa lahat, ng kapangyarihan ng mga Cortez. Hindi ito daycare center. Hindi rin ito parke para sa mga batang kung anu-anong itinatawag sa mga taong hindi naman nila kilala. ​Pumasok ako sa kwarto ni Mommy, seryoso ang mukha ko. “Mom, can we talk? I need an explanation. Bakit mo hinahayaan na magdala ng bata ang nurse mo rito? This is unprofessional. Paano niya magagawa ang trabaho niya kung ang atensyon niya ay nakahati sa anak niya? Binabayaran natin siya para mag-alaga sa inyo ni Dad, hindi para magpa-alaga ng sariling anak sa loob ng pamamahay natin.” ​Naupo si Mommy sa kaniyang chaise lounge, kalmado lang siya. Nakakairita ang pagiging kalmado niya kapag seryoso ako. ​“Lucien, relax. Althea is very efficient. In fact, she’s the best nurse we’ve had in years. Hindi niya pinapabayaan ang trabaho niya,” sagot niya nang hindi man lang tumitingin sa

ALTHEA's POV, Year 2026 (BACK TO PRESENT) ​Kung mayroon mang pagkakataon na gusto kong maglaho na parang bula o kaya ay lamunin na lang ako ng lupa nang buhay, ito na ‘yun. Ito na ang sandaling ‘yun. ​Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo. Ang ingay ng mga kasambahay na kanina ay parang mga bubuyog sa bulungan ay biglang naglaho. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis at malakas na tibok ng puso ko na parang sasabog na sa kaba. Dalawang letra lang ang binanggit ni Aeron, pero pakiramdam ko ay isang malaking bomba ang sumabog sa gitna ng mansion nina Lucien Cortez. ​“Papa!” ​Paulit-ulit na umaalingawngaw ang boses ng anak ko sa pandinig ko. Nakita ko kung paano natigilan si Lucien. Ang kaniyang malamig at seryosong mukha ay saglit na nabasagan ng emosyon ng pagkalito, gulat, at isang bagay na hindi ko mabasa. ​“Aeron!” sa wakas ay nabawi ko ang boses ko. ​Mabilis akong kumilos. Sa sobrang taranta, halos madapa ako malapitan lang ang anak ko. Hinila ko siya palayo kay

Simula nung marinig ko ang Cortez Mansion, naging paborito ko na ang kanta ng mga alarm clock. ’Yung tipong nakakagulat at nakaka-stress. Buong linggo akong hindi mapakali. Para akong nakalunok ng buhay na isda na pilit kumakawala sa tiyan ko. Tutuloy ba ako o hindi?Kung tutuloy ako, para akong pumasok sa lungga ng leon na may bitbit na steak. Pero kung hindi naman, paano ang gatas at future ni Aeron? Ang hirap maging mahirap, pero mas mahirap maging mahirap na may itinatagong bilyonaryong sikreto.Siyempre, tinawagan ko ang kaisa-isa kong consultant sa mga maling desisyon sa buhay.Si Kyle.“Bakla, ’wag kang tanga! Triple pay ’yun! Triple! Ibig sabihin, yung diaper ni Aeron, pwedeng may Swarovski crystals na!” sigaw niya sa kabilang linya.“Kyle, hindi mo kasi naiintindihan. Mansion ’yun nina Lucien! Paano kung magkita kami? Paano kung makilala niya ako? At paano si Aeron?”“Eh ’di aminin! Bes, destiny na ang lumalapit sa ’yo, tinatanggihan mo pa. Ipakilala mo na kasi ang bata para