Novel-novel oleh Yueyun Chen

บทที่ 38 ฝันร้ายกลายเป็นดีมู่เหยียนกลับมาจากงานเทศกาลทรุดนั่งที่เตียง กว่าจะเลิกแหกปากร้องไห้ใส่ท่านแม่ทัพได้ก็ผ่านไปเกือบชั่วโมง พอรู้ตัวอีกทีอดเขินไม่ได้ที่ทำตัวเช่นนี้ต่อหน้าเขา แต่หวังเฟิงหลงก็ไม่ได้กล่าวอะไรขึ้นมาให้นางเขินอายนอกจากพากลับจวนเงียบๆ บรรยากาศระหว่างนางกับเขาผ่อนคลายขึ้นหญิงสาวกุมหัวใจตัวเอง มันเต้นสม่ำเสมอ ความกังวลจากเรื่องหมิงเหมยได้สลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นมู่เหยียนล้มตัวลงนอนหลับตานึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่หวังเฟิงหลงอ่อนโยนเหลือเกิน ใส่ใจแม้กระทั่งนางที่เป็นเพียงองครักษ์ประจำตัว รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าหลังจากดื่มด่ำกับความอบอุ่นเป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวลุกขึ้นเตรียมตัวเปลี่ยนชุดเพื่อเข้านอน แต่แล้วเสียงร้องครวญครางเจ็บปวดก็ดังขึ้นจากห้องแม่ทัพ มู่เหยียนเดินไปแนบหูกับผนัง เสียงทุ้มร้องอึกอักราวกับกำลังทุกข์ทรมานหญิงสาวไม่รอช้ารีบวิ่งไปยังห้องข้างๆ เลื่อนประตูเข้าไป แสงจากดวงจันทร์เล็ดลอดผ่านผ้าม่านทำให้นางสามารถเห็นภายในห้องนอนของหวังเฟิงหลงได้ ไม่มีผู้บุกรุก มีเพียงเจ้าของห้องอยู่บนเตียง กำลังนอนพลิกตัวไปมาและร้องครวญคราง มู่เหยียนรู้ได้ทันทีว่าเขากำล

บทที่ 37อยู่เคียงข้างมู่เหยียนเดินชมงานกับหลี่เฉิงไห่ มีหยุดดูการแข่งขันหัตถกรรมของสาวชาวบ้าน พวกนางแข่งถักกำไลเชือกกัน สิ้นสุดการแข่งขันสามารถนำกำไลนั้นไปมอบให้แก่ชายคนรักได้ ระหว่างทางก็แวะซื้อของกินข้างทางและแวะชมของต่างๆ ที่นำมาวางขายในงาน เช่น หน้ากากสัตว์ต่างๆ เครื่องรางความรัก หรือลูกน้ำเต้า เป็นต้นแต่หลี่เฉิงไห่รู้ดีกว่าหญิงสาวฝืนยิ้ม บางครั้งเห็นนางเหม่อลอย จนกระทั่งชายหนุ่มเห็นสหายของตนโผล่มาในงานก็ไม่รอช้าที่จะยกมือขึ้นสูงให้เขาเห็นหวังเฟิงหลงสาวเท้าเข้ามาทันทีที่เห็นสัญญาณมือ “มู่เหยียน ข้าต้องขอตัวกลับก่อน” หลี่เฉิงไห่บอกคนตัวเล็ก“เอ๊ะ ได้ๆ” นางพยักหน้ารับ ละสายตาจากวงดนตรีพื้นบ้านมายังเขา“เฟิงหลงมาแล้ว เจ้าเดินชมงานกับเขานะ” ชายหนุ่มว่าพร้อมยกมือขึ้นยีหัวคนตัวเล็กที่ทำหน้าจ๋อย “เจอกันพรุ่งนี้”ตอนเดินสวนสหายก็กระซิบบอกว่ามู่เหยียนทะเลาะกับคุณหนูหมิงมาเลยทำให้อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ก่อนจะเร่งสาวเท้ากลับจวนของตน แต่ก็ชะงักแล้วถอยหลังมาบอกว่าหญิงสาวมีความคิดว่านางตัวคนเดียวในนี้ รู้สึกโดดเดี่ยว เจ้าช่วยอยู่ดูแลเป็นเพื่อนนาง“เจ้าไม่บอกข้าก็ทำเช่นนั้น” หวังเฟิงหลงบอ

บทที่ 36ความจริงมู่เหยียนหน้าเหวอ มองซ้ายขวาเลิ่กลั่ก โชคดีที่ผู้คนไม่ได้สนใจพวกนาง ต่างกำลังรื่นเริงกับเทศกาล“คุณหนูไม่ได้ชอบท่านแม่ทัพหรือขอรับ”“ไม่เจ้าค่ะ ข้าชอบท่าน” หมิงเหมยส่ายหน้า เน้นย้ำอีกรอบ“คือ...”มู่เหยียนเผลอเอนตัวไปด้านหลัง นางไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าตนไปทำอะไรให้เด็กสาวคนนี้รู้สึกพิเศษด้วยได้ แต่นางต้องปฏิเสธให้หนักแน่นมู่เหยียนก้มหัวลง “ข้าต้องขอโทษด้วยที่ไม่สามารถรับความรู้สึกของคุณหนูได้”หมิงเหมยเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตากลมเริ่มมีน้ำตาขึ้นคลอเบ้า“ทำไมเจ้าคะ ข้าไม่ดีตรงไหน หรือท่านมีคนที่ชอบอยู่แล้ว!”มู่เหยียนส่ายหน้า หมิงเหมยในนิยายเริ่มแสดงตัวตน นางเป็นเด็กเอาแต่ใจคนหนึ่งโดยเฉพาะเรื่องความรัก เพราะฉะนั้นต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง“ข้ายังไม่มีคนที่ชอบ-”มู่เหยียนพูดยังไม่ทันจบประโยคดีเสียงเล็กก็กล่าวขึ้นทันที“เช่นนั้นก็ชอบข้าสิเจ้าคะ!”“คุณหนูหมิง ความรักมันบังคับกันไม่ได้นะขอรับ มันเกิดจากคนทั้งสองคน”“เอาเป็นว่าท่านรู้จักข้ามากกว่านี้ท่านก็จะรักข้าเอง” หมิงเหมยเอ่ยอย่างดื้อดึงมู่เหยียนถอนหายใจ นางรู้ดีว่าหมิงเหมยเป็นคนยึดติด อยากได้อะไรแล้วต้องได้ และถ้านางไม่ได

บทที่ 35คำสารภาพใต้แสงจันทร์ ยามซวี (19.00-20.59 น.)หลังจากมู่เหยียนพบหลี่เฉิงไห่แล้วจึงพากันเดินมายังทางเข้างาน ระหว่างทางเห็นชาวบ้านแต่งตัวกันพิถีพิถันสวยงามกว่าปกติ ส่วนใหญ่มักเดินกันเป็นคู่ๆ นางแอบเห็นหญิงสาวบางคนยื่นของขวัญให้ชายคนรัก พิธีการคล้ายกับวันวาเลนไทน์เหลือเกิน แต่ของที่ให้มักเป็นเครื่องนุ่งห่มเพราะนี่เป็นปลายปี อากาศเริ่มหนาวเย็นก่อนออกจากจวน มู่เหยียนฝากลู่อิงอิงสาวใช้ที่ตนสนิทที่สุดบอกท่านแม่ทัพว่าตนจะมาร่วมงานเทศกาลกับเฉิงไห่ หากท่านแม่ทัพกลับมาทันก็มาร่วมได้ เพราะนางรอท่านแม่ทัพมาเกือบค่อนวันก็ยังไม่กลับจวนดวงตากลมโตสีดำเปล่งประกายระยิบระยับ ปากเป็นรูปตัวโอตื่นเต้นกับบรรยากาศของเทศกาลซีซี เมื่อเงยหน้าขึ้นฟ้าก็พบเห็นพระจันทร์เต็มดวงและดวงดาวนับล้านเปล่งแสงสู้แสงจากเทศกาล โคมไฟหลายร้อยส่งแสงส้มนวล ทั้งไฟที่ประดับประดาบ้านเรือนและต้นไม้ใหญ่ และยิ่งนำโคมไฟและของตกแต่งมาห้อยกับเชือกไว้เหนือหัวตลอดทางเดินทำให้บรรยากาศดูโรแมนติกมู่เหยียนเห็นเด็กสาวในชุดสีชมพูสดยืนรออย่างกระวนกระวายอยู่หน้าทางเข้างาน มีสาวใช้อยู่เบื้องหลัง“พี่มู่ ทางนี้เจ้าค่ะ” หมิงเหมยโบกมือเมื่อเห

บทที่ 34ไม่ต้องพูดหลังจากให้ความเงียบปกคลุมพื้นที่ไปชั่วขณะหนึ่งมู่เหยียนเกาแก้มแกรกๆ นางลองพูดตามหมิงเหมยเท่านั้น เหตุใดแม่ทัพถึงต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเช่นนั้น“เอ่อ...”นางกำลังจะบอกว่าตนลองพูดเล่นๆ อยากรู้ว่าคนอื่นได้ยินแล้วจะมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง แต่ร่างสูงก็ลดมือลงพอดีพร้อมโน้มตัวเข้ามาใกล้จนมู่ เหยียนเผลอกลั้นหายใจ เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบ“แล้วรู้ได้อย่างไรว่าหวาน เจ้าลองชิมแล้วหรือ”ฉ่า...นางคิดดีไม่ได้เลยแม่เจ้าเอ๊ยมู่เหยียนกลืนน้ำลาย เม้มปากแน่น มองริมฝีปากบางอมชมพูของอีกฝ่ายชิม... “ข้าเพียงพูดตามหมิงเหมยไม่ได้จะสื่ออะไร!” ใบหน้าคมคายเลิกคิ้ว กดมุมปากลงคล้ายพยายามกลั้นยิ้มแล้วพยักหน้ารับ“อือฮึ”แววตาวิบวับดูไม่เชื่อในคำพูดของนาง มู่เหยียนอมลมแก้มป่อง ดวงตาเริ่มล่อกแล่กเมื่อไม่สามารถทนสบตากับดวงตาของฝ่ายตรงข้าม ดูเจ้าเล่ห์เกินทน ก่อนจะเห็นขนมบนจานไม่รอช้ารีบหยิบขึ้นมาแล้วยัดปากท่านแม่ทัพเสีย!“อุ๊บ!”“ถ้าท่านชอบก็กินเยอะๆ” แล้วไม่ต้องพูดดดดดดดดดดมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือ หญิงสาวสะดุ้งรีบกระชากมือออกจากการจับกุม สมองไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากความเขินแทบระเบิดแล

บทที่ 33สำลักความหวานมู่เหยียนกระพริบตาปริบๆ มองเด็กสาวข้างกาย นางอ้าปากส่งเสียงอ้ามลากยาวเหมือนป้อนอาหารลูกน้อย มู่เหยียนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กลิ่นหอมของขนมโชยเข้าจมูกก่อนจะจำใจรับขนมเข้าปากกลิ่นหอมของดอกไม้ตีขึ้นจมูกทันทีผสานรสหวานอ่อนๆ ไม่ได้หวานจัดจนเลี่ยน ไส้ตรงกลางขนมเป็นไส้ถั่วแดง แป้งเป็นถั่วกวนผสมกันได้อย่างลงตัว รสชาติอร่อยเกินคาด มู่เหยียนตาลุกวาว สบตากับหมิงเหมยที่เอาแต่จ้องมองปฏิกิริยาและรอคำชม“อร่อยมากขอรับ” นางบอกน้ำเสียงตื่นเต้น เคี้ยวขนมในปากตุ้ยๆ“ข้าดีใจที่ท่านชอบ!” หมิงเหมยร้องดีใจ ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มกว้าง ไม่เสียแรงที่ตั้งใจตื่นแต่เช้าไปช่วยแม่ครัวทำขนมนี้มู่เหยียนพยักหน้าชื่นชมรสชาติ นางรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันตา เมื่อเคี้ยวหมดก็หยิบอีกชิ้นเข้าปากต่อทันที“คุณหนูหมิงทำขนมอร่อยมาก ข้าขอบคุณสำหรับขนมขอรับ”มู่เหยียนกล่าวทั้งที่มีขนมในปาก ค้อมหัวขอบคุณนางขาดของหวานไปนานมากทีเดียว พอได้กินแล้วรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเหลือเกิน“เจ้าค่ะ ไว้ข้าจะทำมาอีกนะเจ้าคะ”“ขนมนี้เรียกว่าอะไรหรือขอรับ” หญิงสาวถามเผื่อจะไปหาซื้อมากินอีก“ขนมกุ้ยฮวา*เจ้าค่ะ” องครักษ์พยักหน้ารับใบหน้าน