Novels by RINSP

อีกไม่กี่นาทีก็จะเปลี่ยนเป็นวันใหม่แล้ว “สี่แก้วไม่เมาหรอก” “ไม่เมาแต่ตาเยิ้มเลยนะ” ขุนพลไม่เถียงแต่วางแก้วบนโต๊ะเป็นการตอบรับว่าจะหยุดดื่มแล้ว สองแขนเปลี่ยนมากอดคนตัวเล็กไว้แนบกาย “ขุนปล่อย อย่ามากอด คนเยอะ” “ไม่มีใครสนใจหรอกน่า” ขุนพลกระชับอ้อมกอดแน่นมากกว่าเดิม ครีมจำต้องยอมเป็นตุ๊

“จูบหน่อยครับเมีย” ใบหน้าหล่อโน้มจูบปิดปากขณะมือหนาเลื่อนลงต่ำ ลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบไปยังขอบกางเกงผ้านิ่ม มือหนาสอดเข้าไปใต้กางเกงในตัวจิ๋ว เพียงแค่ปลายนิ้วลูบเบา ๆ บริเวณส่วนกลางกายสาวพลันเปียกชื้นอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นปราดทั่วสรรพางค์กาย ครีมเผลออ้าปากค้าง ลืมสิ้นซึ่งความตั้งใจท

“หนูจะนอนกับใคร พ่อแม่หรือตาตา” ครีมถามลูกสาววัยสองขวบครึ่งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เด็กน้อยนั่งรถตรงจากกรุงเทพมาเชียงใหม่เพื่ออยู่ฉลองปีใหม่กับคุณตา ทริปครั้งนี้คุณย่าก็บินตามมาด้วย ทางลูกชายได้จองที่พักโรงแรมในตัวเมืองเพื่อให้ท่านได้ใช้เวลาพักผ่อนสิ้นปีอย่างสะดวกสบาย “ตาตา” หนูน้อยของขวัญเอ่ยตอบเสีย

“อื้อ ขุน” ครีมใช้สติอันน้อยนิดผลักแผงอกปรามสามีเบาๆ รับรู้ได้ว่าเขาเครื่องติดแล้ว และเธอก็ให้เขาไม่ได้ “ไม่เอา” ขุนตอบเสียงแหบพร่า ก้มจูบลงบนซอกคอ เม้มผิวเนื้ออย่างกระหาย ตั้งแต่ครีมท้อง เขาก็ละเว้นเรื่องเซ็กซ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่กล้าแตะต้องเธอด้วยซ้ำ ทว่าเสือจำศีลเมื่อได้ลิ้มรสเหยื่อแสนหวาน ค

“อันที่จริงตอนเป็นเรียนมหาลัย เธอเหวี่ยงเรากว่าดีนี้อีก ไม่ยอมให้จับ ไม่ยอมให้ใกล้ เราต้องซื้อข้าวหมูกรอบไปนั่งขอบเตียงง้อเธอ” แม้มันจะผ่านมานานหลายปี แต่ความทรงจำในช่วงมหาวิทยาลัยยังคงชัดเจน ชีวิตของพวกเราช่างว้าวุ่น แต่ก็เป็นความทรงจำที่มีค่ามหาศาล เพราะมันเป็นบทเรียนให้เราก้าวเป็นผู้ใหญ่ แก้ไ

อยากจูบปลอบใจเมียว่ะ “ถ้าครีมไม่พูด ขุนก็ลืมไปแล้วว่าวันนี้วันเกิดตัวเอง” น้ำเสียงทุ้มเจือหัวเราะในลำคอเบา ๆ มือหนาวางบนเอวเล็ก “ครีมขอโทษนะ น่าจะจำให้ได้เร็วกว่านี้ จะหมดวันแล้ว” ครีมเอ่ยรู้สึกผิด ช่วงนี้เธอแพ้ท้องหนักจนไม่อยากจะเห็นหน้าอีกฝ่าย ทำเอาเขาลำบากไปด้วย แถมยังเหวี่ยงใส่เขาทุกวัน ตั้ง

“พี่ปล่อยมือเบลล์นะ ถ้าไม่ปล่อยเบลล์จะตะโกนจริงๆ ด้วย” ฉันทำเสียงดุแกมขู่หวังว่าเขาจะรู้ตัวว่ายังมีคนอื่นอยู่ที่นี่ ทำไมเขาถึงได้กล้าทำเรื่องอุกอาจแบบนี้กันนะ ในตอนนั้นเองที่ฉันใช้แรงทั้งหมดเพื่อให้มือตัวเองหลุดจากอีกฝ่ายชั่ววินาทีนั้นเองที่เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ดวงตาพลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใครจะคิดว่าเขาจะปล่อยมืออย่างไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งรับล่ะ ฉันที่ออกแรงดึงสุดชีวิตก็เสียหลักอย่างเลี่ยงไม่ได้ วินาทีนั้นที่รู้ว่าตัวเองต้องล้มหงายหลังแน่ ๆ ฉันจึงรีบคว้ามือคนตรงหน้าเอาไว้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้บอกให้เขาปล่อยมือกันแทบตายทันทีที่จับมืออีกฝั่งไว้ได้ เขาก็เป็นฝ่ายกระตุกและดึงฉันให้กลับมานั่งตามเดิม ประจวบเหมาะกับที่ไฟในหอประชุมถูกเปิดขึ้นพอดี เป็นสัญญาณว่าพิธีได้จบลงแล้วแต่กับคนตรงหน้า ฉันว่าเราคงมีเรื่องคุยกันอีกยาวเลยล่ะ เจ้าของรอยยิ้มที่มองจากร้อยเมตรก็รู้ว่าเป็นคนกะล่อน อีกทั้งสายตาเจ้าเล่ห์ที่ไม่น่าไว้วางใจนั่นอีก ถึงแม้ภายนอกเขาจะแต่งตัวดูดีตั้งแต่หัวจดเท้าก็ตามทีฉันคิดว่า ฉันจำเขาได้นะ เขาคือคนบ้าที่บอกว่าตัวเองเป็นคนดีน่ะ“มองเฮียตาแป๋วแบบนี้ จำกันได้ใช่ไหมคะ” เสียง

“กูออกไปข้างนอกก่อนนะ เดี๋ยวต้องไปช่วยไอ้เจ็ทเตรียมสถานที่อีก” ไอ้ปกหันมามองผมหน้านิ่งแถมยังใช้น้ำเสียงเข้มแกมข่มขู่กัน “อย่าก่อเรื่องอีกเข้าใจไหม ไม่งั้นกูจะให้ไอ้เจ็ทมาสวดมึงเจ็ดวันเจ็ดคืน”เจ็ดวันเจ็ดคืน พวกมึงนึกว่าจัดงานวัดกันหรือยังไง คล้อยหลังไอ้ปกเดินเปิดประตูออกไปผมก็เริ่มบ่นสิ่งที่อยู่ในใจออกมา “แน่จริงเรียกมาสวดเลยดิวะ กูกลัวที่ไหน”“เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ” ผมทำตาโตตกใจ รีบเม้มปากตัวเองอย่างไวตามสัญชาตญาณการหลบหลีกอันยอดเยี่ยมของตัวเองที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด เมื่อตะกี้ผมเห็นไอ้ปกมันเดินเปิดประตูออกไปแล้วนะ ทำไมมันยังเดินกลับมาอีก “กลัวไร”“อ๋อ กูบอกว่าพวกมึงไม่ต้องกลัว วันนี้กูจะเป็นคนดีของน้องเบลล์”"ถามน้องเขาก่อนไหมว่าอยากเป็นของมึงหรือเปล่า"จบบทบรรยายหลังจากทำกิจกรรมช่วงกลางวันเสร็จเรียบร้อย พวกเราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนส่วนตัว อาบน้ำ เตรียมตัวเข้าพิธีผูกข้อมือรับน้องที่จะจัดขึ้นในช่วงค่ำคืนนี้ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะหกโมงเย็น ฉันแต่งตัวอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกมาข้างนอกเร็วกว่าเวลานัดเรียกรวมพล เนื่องจากเพื่อนๆ ของแก้วเข้ามาอยู่ในห้องเพื่อแต่งหน้า แต่งตัว พูดคุยกันเสีย

[บทบรรยาย: ไวท์ วรัท]“คนอะไรวะ หล่อฉิบหาย” ผมพึมพำออกมาพลางมองตัวเองผ่านกระจกทรงสูงตรงหน้า นานเท่าไหร่แล้วนะที่ผมไม่ได้แต่งชุดนักศึกษาจัดเต็มแบบนี้ น่าจะนานจนผมลืมวิธีผูกเนคไทไปแล้วล่ะ ผมเลยต้องแอบชำเลืองวิธีผูกจากไอ้ปกที่กำลังแต่งตัวข้างๆ ผม“ทำช้าๆ ดิวะ” ผมบ่นออกไปเพราะไอ้ปกไม่ยอมรอให้ผมทำตามมันเลยสักนิด ไอ้นี่แค่วิธีผูกเนกไทยังหวงกัน ถ้าเป็นเรื่องผู้หญิงผมจะไม่ต่อว่ามันเลยสักคำถ้าหากพูดถึงเรื่องสเปกผู้หญิงของพวกผมสองคน ออกจะแตกต่างกันพอสมควร เพราะเหตุผลนี้ผมเลยวางใจให้มันไปตามดูว่าที่เด็กของผมให้หน่อย ตอนแรกผมจำเรื่องราวคืนที่ผ่านมาไม่ได้หรอกนะ แต่จู่ ๆ ตอนที่ผมกำลังหลับตาน่ะ สมองผมดันจำได้ขึ้นมาว่ามีผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งผลักผมจนล้มไปกองกับสนามหญ้า ผมถึงได้รู้สาเหตุของอาการปวดตามเนื้อตามตัวของตัวเองขึ้นมาจากนั้นผมก็จดจำทุกอย่างได้ ผมเกือบลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปแล้ว“เป็นไง มึงว่าน้องหนูของกูน่ารักปะ” ผมเอ่ยถามไอ้คนหน้านิ่งที่กำลังจับชายเสื้อนักศึกษายัดใส่กางเกงสแลคสีดำ วันนี้ไอ้ปกมันหล่อจังวะ“อืม น่ารักดี” มันตอบกลับพลางหันมามองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากมันยกขึ้นมาอย่างไม่

เสียงนกหวีดเรียกรวมพลทำให้ทุกคนรีบเปิดประตูวิ่งกุลีกุจอออกจากห้องกันอย่างเร่งรีบ ไหนพวกรุ่นพี่บอกว่าจะเรียกตอนเก้าโมงครึ่งไง ทั้งยังบอกอีกว่าให้พวกเรานอนหลับพักผ่อนกันให้เต็มที่เพราะวันนี้ต้องเข้าฐานที่ขึ้นชื่อโหดมาก เสียงเล่าอือเล่าอ้างบอกว่าเด็กปีหนึ่งร้องไห้ระงมร้องอยากกลับบ้านกันทุกปี พวกเราทุกคนต่างหวั่นใจกันใหญ่ นี่ขนาดเตรียมใจเอาไว้แล้วนะแต่พอถึงหน้างานไม่รู้จะว่าจะไหวหรือเปล่า“ผมให้เวลาพวกคุณสามนาที จัดแถวนับจำนวนครับ” เสียงทุ้มแฝงด้วยความหนักแน่นน่าเกรงขามของพี่เฮดปีสองนั้นทำให้เราทุกคนต้องปิดปากเงียบและรีบจัดแถวกันอย่างเป็นระเบียบ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นภายในเวลาไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำผู้ชายร่างสูงโปร่งสวมใส่เสื้อยืดสีดำ ชายเสื้อเข้ากับกางเกงยีนสีเข้ม เขาชื่อว่า พี่เจ็ท หรือที่พวกเพื่อนๆ ผู้ชาย เรียกเขาว่า เฮียเจ็ท ผู้ชายคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความหล่อ ความฉลาด สอบได้เกรด 4.00 ทุกเทอม แถมที่บ้านของเขายังร่ำรวยมาก ครอบครัวติดอันดับมหาเศรษฐีในเมืองไทยเลยล่ะ แต่พี่เขากลับทำตัวเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่ใส่แบรนด์เนมตั้งแต่หัวจดปลายเท้า แต่สิ่งหนึ่งที่น่าชื่นชมคือพี

“เฮ้ยพี่ อะไรเนี่ย” ฉันผลักหน้าอกเขาเบาๆ อย่างตกใจ “เบลล์ไม่ใช่ศาลพระภูมินะ”ทว่ายังไม่ทันได้ถอดคืนเจ้าของ จู่ ๆ คนตัวโตก็ล้มลงไปกับพื้นสนามหญ้าเสียอย่างนั้น หนำซ้ำยังร้องโอดโอยเหมือนคนกำลังจะตายยังไงอย่างนั้นแหละ นี่ฉันแค่ผลักเขาๆ เบาเองนะฉันหันไปมองโดยรอบๆ เผื่อจะมีคนได้ยินเสียงของเขาแล้ววิ่งเข้ามาช่วย ในตอนนั้นเองที่สายตาพลันเห็นกลุ่มรุ่นพี่กำลังเดินมาทางนี้ รีบเผ่นดีกว่า ขืนอยู่ให้พวกรุ่นพี่เห็นคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ คิดได้ดังนั้นฉันก็ใช้โอกาสที่คนตรงหน้านั้นพยายามลุกขึ้นมารีบวิ่งข้ามตัวเขาไปเพื่อกลับที่พัก ฉันไม่ได้อยากจะเสียมารยาทหรอกนะ แต่เขาดันนอนขวางทางเดินของฉันนี่นา ช่วยไม่ได้จริงๆสาธุ ขอให้พรุ่งนี้พี่เขาตื่นขึ้นมาแล้วความจำเสื่อมทีเถอะ ขอให้เราสองคนอย่าเจอกันอีกเลย[บทบรรยาย: ไวท์ วรัท]“ตายห่ายัง” ลืมตาตื่นขึ้นมายังไม่ทันได้กระพริบตา ไอ้ปกเพื่อนรักก็เอ่ยทักทายกันอย่างน่าถีบ ขาสองข้างเตะผ้าห่มที่คลุมตัวออก พลางยืดลำตัวลุกขึ้นสำรวจมองโดยรอบห้องปวดหัวฉิบหาย“กูรู้สึกไม่สบายว่ะ รู้สึกปวดเนื้อปวดตัว” ถึงแม้ผมจะไม่ใช่หมอ แต่ผมก็คิดว่าตัวเองรู้ระบบร่างกายตัวเองดี อาการปวดหัวเห

สองปีก่อน“เมื่อตะกี้พี่พูดว่าอะไรนะคะ” ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่าเลยต้องถามคนตรงหน้าย้ำอีกครั้งหนึ่ง ฉันเดินของฉันอยู่ดีๆ แล้วเขาก็เดินเข้ามาทักทายกันด้วยประโยคแรกว่า“หนูลองมาเป็นเด็กเฮียไหม”ใช่! ประโยคเหมือนเดิมเป๊ะเลย แถมแววตาที่เป็นประกายวิบวับเหมือนหมาป่ากำลังจ้องงับลูกแกะนั่นอีก มองจากยอดเขาก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนดีแน่ ๆและไม่มีคนดีที่ไหนเขาบอกว่าตัวเองดีด้วย“หนูไม่ต้องกลัวเฮียนะ เฮียเป็นคนดี” เนี่ย ใครเชื่อก็บ้าแล้วล่ะ“เบลล์ไม่เคยเจอคนดีที่บอกตัวเองดีเลยสักคน” ฉันสวนกลับพลันกวาดสายตามองเพื่อหาทางหลบหลีกจากเขา แต่ตอนนี้มันดึกมาแล้วอะ ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้วด้วยฉันน่าจะรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยมาเก็บของที่ลืมเอาไว้ แต่ดันคิดผิดที่ตัดสินใจออกมาจากห้องกลางดึกแบบนี้ ตอนที่ฉันเดินผ่านสนามหญ้านั่นเอง ฉันก็เห็นรุ่นพี่กลุ่มของคณะกำลังนั่งล้อมวงกินเหล้า เล่นดนตรีกันอยู่อย่างสนุกสนาน ตอนแรกคิดว่าจะเดินผ่านไปเงียบๆ พยายามไม่ให้พวกรุ่นพี่เขาสังเกตเห็น แต่ใครจะรู้ว่าหนึ่งในนั้นจะตามหลังฉันมาแบบนี้ล่ะดูจากแก้มสองข้างที่ขึ้นสีแดงลามไปจนถึงใบหูพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮออล์ฉุนกึกน่ะ พี่คน

“พอรู้ว่าน้องเขาโสด ยิ้มไม่หุบเลยนะมึงอะ” เทคเอ่ยแซวเพื่อนคนหล่อหลังออกมาจากโรงอาหาร ตอนแรกที่มุ่งชวนเขากับไลฟ์มานั่งที่โรงอาหารในรอบสองปี เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเพื่อนสนิทอยากจะทำอะไร จึงปฏิเสธไปเพราะต่างคนต่างกินข้าวมาแล้วมันไม่มีเหตุผลอะไรให้ไปที่นั่น และคิดว่าเพื่อนอีกคนคงคิดแบบเดียวกับเขา แต่เขาก็คิดผิดเมื่อแนวร่วมที่เขาหวังนั้นแปรพักตร์ไปอยู่อีกฝั่งหนึ่ง เขาเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจจนกระทั่งได้เจอสองสาวนั่งอยู่ที่โรงอาหารถึงได้รู้ว่าเพื่อนสนิททั้งสองคนของเขานั้นมีเป้าหมายเหมือน ๆ กัน หากแต่วิธีการแสดงออกอาจจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงคนหนึ่งรุกจีบสาวแบบสุดตัว อีกคนใช้ความเงียบและสายตาสื่อสาร แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือได้ผลลัพธ์เท่ากันเสียอย่างนั้น“พอได้มองใกล้ ๆ น้องน่ารักมากเลยว่ะ” มุ่งยังคงเพ้อพกหาคนตัวเล็กที่เขาเพิ่งได้เจอและทำความรู้จัก เขาไม่คิดว่าจะได้เจอคนที่พูดคุยกันถูกคอ “กูว่าเขาเข้ากับกูได้แน่ ๆ พวกมึงคิดว่าไง”“มึงถูกใจคนไหน กูก็เห็นมึงพูดแบบนี้ตลอด สุดท้ายก็จบด้วยคำว่าเข้ากันไม่ได้” เทคจงใจพูดจี้ใจดำเพื่อนสนิทเพราะนึกหมั่นไส้อาการคลั่งรักเกินเหตุ“ไอ้เทค มึงอย่าเพิ่งพูดต

ฉันไม่ได้คาดหวังปฏิกิริยาอะไรหรอกนะ เพราะมันเป็นอย่างที่คิด พี่ไลฟ์ไม่ได้ตอบกลับอะไร เขาเป็นคนหล่อที่เข้าใจยากจัง เขาเหมือนจะสนใจฉัน แต่ก็เหมือนไม่สนใจในเวลาเดียวกันเอาแต่จด ๆ จ้อง ๆ กันอยู่แบบนี้ ถ้าฉันเป็นปลาทองคงท้องไปแล้วเสียงพี่มุ่งดังแทรกขึ้นมาจังหวะที่ฉันกำลังคุยกับแม่ซื้อตัวเองอยู่“เพื่อนพี่ก็โสดนะ” พี่มุ่งกล่าวพลางยกยิ้มเหล่ตามองเพื่อนทั้งสองคนของเขาเพื่อนคนไหนโสดอย่างนั้นเหรอ ฉันมองที่พี่เทคเป็นคนแรก ดูจากในกลุ่มแล้วพี่เทคเป็นคนหล่อนะแต่หล่อแบบทั่วไป อารมณ์แบบเจอได้ตามมหา’ ลัยถ้าจะอธิบายให้เห็นภาพแบบเข้าใจง่ายขอเปรียบเทียบสัดส่วนหน้าตาเป็น สินค้า OTOP ละกันพี่เทคคือหนึ่งผลิตภัณฑ์ หนึ่งตำบลพี่มุ่งคือหนึ่งผลิตภัณฑ์ หนึ่งอำเภอส่วนคนสุดท้ายพี่ไลฟ์นั้นพรีเมียมสุด ๆ หนึ่งผลิตภัณฑ์ หนึ่งจังหวัดไม่เกินจริง อย่างที่พูดเมื่อเทียบกับเพื่อนอีกสองคน ฉันไม่ได้อยากใจร้ายกับพี่เทคแต่พี่เขาหล่อน้อยสุดในกลุ่มเลย ถ้ามีผู้หญิงมองเข้ามาพี่เทคคงโดนรัศมีออร่าความหล่อของพี่มุ่งกับพี่ไลฟ์กลบจนมิด แต่เขาก็มีเสน่ห์ในแบบของเขานะ ผู้หญิงหลายคนก็ต้องการคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ยิ้มเก่ง ชวนคุยเก่งเ

“แกอุตส่าห์ได้เป็นถึงดาวคณะ เป็นได้แค่สามนาทีสละตำแหน่งให้นิลลาซะงั้น” ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ขี้เกียจฟังอลินบ่นเรื่องเดิม ๆ ไม่ยอมจบเสียที ไม่รู้ว่าเธอจะบ่นอะไรทุกวัน ทั้งที่มันก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว“ฉันไม่อยากเป็นเว้ย” คำตอบนี้ฉันได้บอกเธอเป็นรอบที่ร้อยแล้ว ตอนที่ฉันบอกว่าจะสละตำแหน่งให้นิลลา เธอก็ยิ้มรับ ดีใจอยู่นะ นิลลาคงอยากได้ตำแหน่งนี้จริง ๆ แหละ แล้วทำไมฉันต้องเป็นมารขัดขวางเธอด้วยล่ะ สละให้คนที่เขาอยากทำจริง ๆ แล้วทำได้ดีกว่า พร้อมกว่า มันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือยังไง“แกนี่น้า ว่าแต่กับพี่ไลฟ์ รู้จักกันเหรอ ทำไมเขาโหวตให้แกอะ” นี่เป็นอีกคำถามหนึ่งที่อลินยังถามฉันอยู่ทุกวี่วัน ซึ่งฉันตอบเหมือนทุกครั้ง“ไม่รู้จัก ไม่เคยรู้จักกันเลย” ฉันตอบพลางตักลูกชิ้นลูกสุดท้ายเข้าปากหลังจากโซ้ยทุกอย่างในชามก๋วยเตี๋ยวหมดแล้ว ของอร่อยก็ต้องกินท้ายสุด ถูกไหมล่ะจังหวะที่กำลังเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง สายตาพลันเห็นคนที่เพิ่งพูดถึงปรากฏอยู่ตรงหน้าฉันกับอลินกินข้าวที่โรงอาหารทุกวันมาเกือบสี่เดือนแต่เพิ่งจะเห็นรุ่นพี่สามคนนี้ ออร่าความหล่อล

“นิลลาก่อนก็ได้ค่ะ” ฉันรีบเอ่ยบอก อย่างน้อยถ้านิลลาได้ผลโหวตเกินครึ่ง มันก็ไม่จำเป็นต้องโหวตอีกต่อไปแล้ว แนวโน้มของคนที่ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเลือกใครมักจะยกมือโหวตคนแรกมากกว่าคนลำดับต่อไปอยู่แล้ว“โอเค ถ้าอย่างนั้นใครอยากให้น้องนิลลาเป็นดาวของคณะเราปีนี้ ช่วยยกมือด้วยค่ะ” สิ้นเสียงพี่อลิส ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างทิ่มแทงมาจากด้านหลังเดาว่า คงเป็นพวกเพื่อน ๆ ที่กำลังส่งกำลังใจและลุ้นกันจนตัวโก่งส่วนฉันขอให้นิลลาชนะทีเถอะ คนแรกที่ยกมือโหวตเลือกนิลลาคือพี่น้ำฟ้าคนสวยนั่นเอง เมื่อเห็นอย่างนั้นฉันก็รู้สึกโล่งใจ ในเมื่อพี่น้ำฟ้าเลือกนิลลาคนอื่น ๆ ก็ต้องเห็นพ้องต้องกันยกมือตามคนที่มีดีกรีเป็นถึงดาวมหา’ ลัยอย่างแน่นอนนิลลาได้คะแนนที่สองจากพี่เทคและรุ่นพี่คนอื่นทยอยยกมือขึ้นตาม นับรวมตามสายตาคร่าว ๆ ก็น่าจะเจ็ดคะแนนหืม?เจ็ดคะแนนมันยังไม่พอสำหรับชัยชนะ เมื่อจำนวนรุ่นพี่ของเราที่นั่งอยู่ตรงนี้มีทั้งหมดสิบห้าคน อย่างน้อยถ้านิลลาจะชนะโดยที่ไม่ต้องโหวตกันอีกรอบคือแปดคะแนน โล่งอกได้ไม่นานก็ต้องกลับมาวิตกกังวลอีกแล้ว ฉันได้แต่ถอนหายใจยาวอย่างคนผิดหวัง ได้แต่ภาวนาในใจวขอให้ใครสักคนยกมือขึ้นม

แอบคิดในใจถ้าพี่เขามองมานี่มีสิทธิ์เป็นลมล้มหัวฟาดได้เลยนะ ความหล่อของเขาส่งผลต่อหัวใจคนมองแรงมาก“คนอะไรหล่อขนาดนี้” อลินยกฝ่ามือแนบหน้าอกตัวเองเบา ๆการปรากฏตัวของคนหน้าตาดีปีสามทำให้พวกเราที่อยู่ตรงนี้ค่อนข้างครึกครื้นและตื่นตาตื่นใจ คล้ายกับว่าเรากำลังดูนายแบบ นางแบบเขาเดินแบบบนรันเวย์ยังไงอย่างนั้นนอกจากกลุ่มพี่น้ำฟ้ายังมีรุ่นพี่คนอื่นตามมาด้วย นับคร่าว ๆ ทางสายตาประมาณสิบกว่าคน“น้อง ๆ คะหันมาก่อนค่า สนใจเพื่อน ๆ ด้านหน้าหน่อยน้า” เสียงพี่อลิสเรียกความสนใจให้ทุกคนกลับมาอีกครั้ง“ปีหนึ่ง ปีสอง สวัสดีรุ่นพี่ปีสาม” เสียงพี่ไฟ หัวหน้าพี่ว้ากตะโกนบอกทันทีที่กลุ่มรุ่นพี่ปีสามนั่งลงตรงม้าหินอ่อนไม่ไกลจากจุดที่เราอยู่ จากนั้นทุกคนก็หันไปและส่งเสียงสวัสดีกันสนั่นลั่นลานกว้างแห่งนี้ถึงแม้ว่าเราจะตะเบ็งสุดเสียงแล้ว ทว่าพี่เทคคนขี้แกล้งตะโกนกลับมาจนพวกเราเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก“เสียงมีแค่นี้กลับไปสวดมนต์ที่บ้านไหมครับน้อง ๆ” เมื่อได้ยินอย่างนั้นพวกเราต้องตะโกนสวัสดีจนกว่าพี่เขาจะพอใจ นับรวม ๆ ประมาณสิบกว่ารอบเห็นจะได้ พี่เทคถึงยอมรับไหว้พวกเรา ตอนนี้เสียงรุ่นน้องแหบแห้งไปตาม ๆ กัน น้ำขิงต้อ

“ฉันว่าพี่ลิสมองแกมาสักพักละนะ เดี๋ยวพี่ฉันต้องเรียกให้แกออกไปแน่ ๆ” อลินเพื่อนร่วมรุ่นกระซิบบอก ฉันจึงแอบเงยหน้าขึ้นมองใบหน้ารุ่นพี่คนที่อลินพูดถึง เธอชื่อพี่อลิส สาวร่างเล็กไซซ์มินิ ผู้มีหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ เธอเป็นดาวคณะของเราเมื่อปีก่อน ฉันแอบมองแวบเดียวก่อนจะก้มหน้าก้มตาต่อเพราะไม่อยากจะโดนเรียกชื่อให้ออกไปยืนแถวด้านหน้าเพื่อโหวตคัดดาวคณะปีนี้ฉันไม่ชอบเป็นจุดสนใจและไม่ชอบทำอะไรที่มันวุ่นวาย ไม่อยากทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง ครั้นจะให้ตัวเองเดินโบกไม้โบกมือ ยิ้มหวาน ๆ ฉันทำไม่ได้หรอก ทำไม่ได้เลย ที่สำคัญฉันไม่อยากเป็นความหวังของคณะด้วย ไม่ชอบให้ใครต้องมากดดัน มันเครียดยิ่งกว่าตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสียอีกอีกอย่างหน้าตาฉันมันก็ไม่ได้เรียกว่าสวยบาดตาบาดใจหรือมีเสน่ห์ดึงดูดเท่าเพื่อนคนอื่น ๆ ในรุ่นอย่างนิลลาหรืออลิส เรียกว่าหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ ยิ่งตอนทำหน้านิ่ง ๆ ไม่ยิ้ม คนมองก็หาว่าฉันหยิ่ง ตอนอยู่โรงเรียนมัธยมเคยมีรุ่นพี่เดินเข้ามาหาเรื่องเพราะไม่ยิ้มด้วยนะ พวกรุ่นพี่ถามว่าฉันมีปัญหาอะไรกับพวกเธอหรือเปล่า บอกว่าเห็นฉันมองหน้าแล้วเหวี่ยงใส่อย่างนี้ ทั้ง ๆ ที่ฉันแค่มองเฉย ๆ ไ

“แบบนี้จะขิงกลับได้เหรอ พวกเขาก็จูบกัน” หากส่งรูปนี้ไปมีหวังพี่ชายคงปัดทิ้ง ฝั่งนั้นโชว์สตอรี่จูบกันเช้าเย็น “งั้นลองแบบนี้ไหม” ศตานนท์ก้มหน้าซุกซอกคอขา ปลายจมูกลากไล้ไปตามแนวไหปลาร้าก่อนจะใช้ซี่ฟันงับหัวไหล่เล็กๆ “อ๊ะ เจ็บ” คนตัวเล็กส่งเสียงร้องเบาๆ พลางฟาดมือลงบนบ่ากว้าง ยู่ปากอย่างน่ารัก “อุ้มว

“แค่นี้เองพี่ทำได้” เขาหยิบริบบิ้นรูปโบสีชมพูผูกตรงกล่องคัพเค้ก “แต่พี่เพิ่งหายป่วย” “แค่ผูกโบ พี่ขอช่วยน้องได้ไหม” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเว้าวอน “ก็ได้ค่ะ” ทั้งสองนั่งช่วยกันแพ็กขนมจนเสร็จ แสนรักหมายจะลุกไปเอาน้ำมาเสิร์ฟต้อนรับแขก แต่จู่ ๆ เธอก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาจนต้องทิ้งตัวลงนั่งเหมือนเดิม เมื่อค

“พ่อแม่ พี่อ้นเป็นยังไงบ้างคะ” “พี่ปลอดภัยแล้วลูก โชคดีที่รถหักหลบทัน พี่อ้นเลยโดนเฉี่ยวๆ ไม่ได้มีบาดแผลสาหัสอะไร ภายนอกมีรอยถลอกตามตัวทำแผลให้เสร็จแล้ว ส่วนภายในผลเอ็กซเรย์ก็ไม่มีอะไรแตกหัก แต่...” “แต่อะไรคะแม่” อลีนาถามมารดาเสียงสั่น “พี่เขายังไม่ฟื้นน่ะสิ” “ทำไมพี่อ้นถึงไม่ฟื้นล่ะคะ” “ช่วงท

หายไป! แสนรักหายไปจากโรงพยาบาล อธิกิตเดินวิ่งตามหาคนน้องไปทั่วบริเวณที่คิดได้ว่าเธอจะไป แต่ก็ยังไม่เจอเธอ ชายหนุ่มใช้เวลาเคลียร์กับแพรวลีไม่นาน หลังจากแพรวลีรู้ว่าเขากำลังมีลูกกับแสนรัก ปฏิกิริยาแรกคืออึ้ง ต่อมาเธอก็หัวเราะทั้งน้ำตา สุดท้ายเธอก็อวยพรขอให้ครอบครัวของเขามีความสุข ในฐานะแฟนเก่าคงทำได้

“แสนรักผิดเองที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้กับเขา” “แสนรักกับพี่อ้นเคยคุยกันสินะ” อลีนาทบทวนสิ่งที่เธอเพิ่งได้รู้หลังจากมันผ่านเหตุการณ์นั้นมานานหลายปี เธอไม่เคยรู้เลยว่าพี่ชายกับเพื่อนสนิทแอบคบกันมาก่อน “แสนรักขอโทษนะที่ปิดบังอุ้มมาตลอด” “เรื่องมันผ่านมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องขอโทษอุ้มเลย อีกอย่างแสนรักกับพี่

อธิกิตนัดอลีนามารวมตัวกันที่บ้านเพื่อนบอกข่าวสำคัญ ศตานนท์ก็ตามแฟนสาวมากินข้าวที่บ้านด้วยตามคำเชิญของมารดา “ทำไมมึงมาด้วย” อธิกิตกอดอกมองเพื่อนสนิท เขานัดพูดคุยกับคนในครอบครัวเพื่อบอกเรื่องสำคัญแต่ศตานนท์ยังเป็นแค่คู่หมั้น เป็นแค่แฟนของน้องสาวที่ยังอยู่ในช่วงดูความประพฤติ “แม่มึงชวนกูมากินข้าวที่