Novels by Moru

เสียงคำรามของ วัลคาน สั่นสะเทือนทั่วภูเขาไฟ ลาวาจากใต้พื้นดินพุ่งขึ้นเป็นเสาสีแดง ทั้งวิหารเริ่มพังทลายลงทีละส่วน ไคยก Asterion ขึ้นป้องกัน แต่เพียงแรงกดดันจากร่างของราชันย์ใต้ภูเขาไฟ ก็ทำให้เขาต้องถอยหลังหลายก้าว "นี่มันพลังระดับไหนกัน..." เรนพูดด้วยเสียงสั่น Zero มองวัลคานอย่างระวัง "มันไม่ได้เป็นแค่สัตว์โบราณ" "มันคือสิ่งมีชีวิตที่อยู่ก่อนการแยกโลก" วัลคานหัวเราะ "ถูกต้อง" "ข้าเห็นการกำเนิดของโลกทั้งสอง" "เห็นอาณาจักรนับพันล่มสลาย" "และเห็นผู้ถือคัมภีร์ทุกคนเดินเข้ามาหาข้า" ไคกำดาบแน่น "แล้วทำไมทุกคนถึงล้มเหลว?" ดวงตาของวัลคานจ้องมาที่เขา "เพราะพวกเขาต้องการพลัง" "แต่ไม่มีใครเข้าใจความหมายของมัน" ทันใดนั้น วัลคานพ่นเปลวไฟขนาดมหึมา ตูม!! เปลวไฟกลืนพื้นที่ทั้งด้านหน้า คาเอลก้าวออกไป ดาบเพลิงในมือปักลงพื้น สร้างกำแพงไฟขึ้นมาป้องกัน แต่แรงปะทะรุนแรงเกินไป คาเอลถูกผลักถอยหลัง รอยร้าวปรากฏบนเกราะของเขา ไครีบเข้าไปช่วย "คุณไหวไหม" คาเอลยิ้ม "ข้าเป็นผู้พิทักษ์" "หน้าที่ของข้าไม่ใช่ชนะ" "แต่คือปกป้องผู้ที่เดินตามเส้นทางคัมภีร์" คำพูดนั้นทำให้ไคนึกถึงสิ่ง

เสียงคำรามจากใต้ภูเขาไฟทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน กำแพงของวิหารโบราณเริ่มแตกร้าว เศษหินขนาดใหญ่ตกลงมาจากเพดาน ทุกคนรีบถอยออกจากแท่นคัมภีร์ คาเอลมองลงไปยังรอยแยกด้วยสีหน้าที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ความมั่นใจของผู้พิทักษ์แห่งเปลวเพลิงหายไป เหลือเพียงความกังวล "มันตื่นแล้ว..." ไคมองเขา "อะไรตื่น?" คาเอลกำดาบแน่น "สิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้ภูเขาไฟแห่งนี้" "ก่อนที่ข้าจะกลายเป็นผู้พิทักษ์" "มันเคยเป็นราชันย์ของดินแดนนี้" ทันใดนั้น พื้นวิหารระเบิดออก ตูม!! เสาหินหลายต้นพังลง จากความมืดเบื้องล่าง ร่างขนาดมหึมาค่อย ๆ ลอยขึ้นมา มันมีรูปร่างคล้ายมังกร แต่มีเกราะหินภูเขาไฟปกคลุมทั่วร่าง เขาสองข้างเหมือนเปลวไฟที่แข็งตัว ดวงตาสีแดงจ้องมองทุกคน เพียงแค่ลมหายใจของมัน อุณหภูมิรอบตัวก็เพิ่มขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เรนถอยหลัง "นั่นมัน..." Zero มองด้วยสีหน้าตกใจ "ไม่ใช่สัตว์ธรรมดา" คาเอลพูดชื่อของมันเบา ๆ "ราชันย์อิกนิส..." "วัลคาน" เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้น ภูเขาไฟทั้งลูกสั่นสะเทือน "ผ่านไปนานเท่าไรแล้ว..." "ตั้งแต่ข้าถูกผนึก" ไคกำดาบ Asterion "นายเป็นคนปลุกมัน?" คาเอลส่ายหน้า "ไม่"

ท้องฟ้าเหนือทะเลทรายเถ้าถ่านถูกฉีกออก รอยแยกสีดำขยายตัวช้า ๆ จากภายในนั้น กองทัพของผู้พิพากษาค่อย ๆ เคลื่อนออกมา ร่างสีดำไร้ใบหน้าหลายร้อยตัวตกลงสู่พื้น พร้อมกับเสียงเดียวกันที่ดังขึ้น "ตรวจพบผู้ถือคัมภีร์" "เริ่มการกำจัด" ไคกำดาบ Asterion แน่น "พวกมันไม่ยอมให้เราหยุดเลยสินะ" Zero มองจำนวนศัตรู "ถ้าสู้ตรงนี้ เราจะเสียเวลา" เรนมองไปยังคาเอล "แล้วบททดสอบล่ะ?" คาเอลยืนท่ามกลางเปลวไฟ สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง "ผู้ถือคัมภีร์..." "บททดสอบของเจ้ามีสองอย่าง" เขาชี้ดาบไปทางกองทัพสีดำ "หนึ่ง" "เอาชนะศัตรูที่ขวางทาง" จากนั้นเขาหันดาบกลับมาที่ไค "สอง" "เอาชนะความลังเลในใจตัวเอง" ไคชะงัก "ความลังเล?" คาเอลมองเข้าไปในดวงตาของไค "เจ้าต้องการช่วยทุกคน" "ต้องการรักษาทุกชีวิต" "แต่นั่นคือจุดอ่อนของเจ้า" คำพูดนั้นทำให้ไคนิ่ง เพราะมันเป็นความจริง ตั้งแต่เริ่มเดินทาง เขาพยายามปกป้องทุกคน แต่ทุกครั้ง... ก็มีคนต้องเจ็บปวดเพราะการตัดสินใจของเขา กองทัพของผู้พิพากษาพุ่งเข้าโจมตี การต่อสู้เริ่มขึ้นทันที คาเอลฟาดดาบหนึ่งครั้ง เปลวไฟขนาดมหึมาพุ่งออกไป เผาร่างศัตรูนับสิบให้หาย

สามวันหลังจากออกจากอาณาจักรน็อกซ์ ไคและกลุ่ม Children of Void เดินทางผ่านดินแดนที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ของมนุษย์ พื้นที่แห่งนี้ถูกเรียกว่า ทะเลทรายเถ้าถ่าน สถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเมืองใหญ่ แต่ถูกเผาผลาญจนเหลือเพียงซากกำแพงสีดำ ไคเดินนำหน้า เข็มทิศแห่งผู้แสวงหาในมือยังคงชี้ไปทางทิศตะวันตก ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เหมือนมันรู้เส้นทางอยู่แล้ว เรนเดินข้าง ๆ พร้อมมองไปรอบตัว "แปลก..." ไคหันมา "อะไร" "ตั้งแต่เราเข้าพื้นที่นี้" "ฉันยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตเลย" Zero หยุดเดิน เขาหลับตา พยายามสัมผัสพลังรอบตัว แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป "ไม่ใช่ว่าไม่มี" "แต่มันกำลังซ่อนตัว" ทันใดนั้น พื้นทรายใต้เท้าทุกคนสั่นสะเทือน ครืน... จากใต้พื้นดิน สัตว์ขนาดใหญ่คล้ายมังกรทรายพุ่งขึ้นมา ร่างของมันเต็มไปด้วยเกล็ดสีดำ ดวงตาสีแดงจับจ้องมายังกลุ่มของไค หมายเลขหนึ่งกำหมัด "ศัตรู?" ไคยกมือห้าม "รอก่อน" เขามองสัตว์ตัวนั้น มันไม่ได้มีท่าทีโจมตี แต่มันกำลังมองไปที่ดาบ Asterion ทันใดนั้น สัตว์ประหลาดก้มศีรษะลง เหมือนกำลังคำนับ เรนตกใจ "มันรู้จักดาบของนาย?" ไคยังไม

เสียงระฆังเตือนภัยดังก้องไปทั่วพระราชวัง ก้อง! ก้อง! ก้อง! ทหารและอัศวินต่างวิ่งเข้าประจำตำแหน่งอย่างโกลาหล ไค เรน Zero ลูเซียน อาเธอร์ และผู้เฝ้าคัมภีร์ รีบขึ้นจากห้องใต้ดินสู่กำแพงเมือง เมื่อขึ้นไปถึง... ภาพที่อยู่เบื้องหน้าทำให้ทุกคนหยุดหายใจ เหนือท้องทุ่งที่ทอดยาวสุดสายตา มีกองทัพสีดำมหึมานับแสนยืนเรียงราย ไม่มีธง ไม่มีเสียงร้อง มีเพียงดวงตาสีแดงนับหมื่นคู่ที่จ้องมองมายังอาณาจักรน็อกซ์ เบื้องหน้ากองทัพนั้น... ผู้พิพากษายังคงยืนสงบนิ่งเหมือนเดิม "เขารวบรวมกองทัพได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง..." เรนพึมพำ ผู้เฝ้าคัมภีร์ตอบด้วยสีหน้าหนักใจ "พวกนั้นไม่ใช่มนุษย์" "แต่เป็นผู้ถูกลบจากโลกต่าง ๆ" "ผู้พิพากษาดึงพวกเขากลับมาเป็นกองทัพ" ทันใดนั้น ผู้พิพากษายกมือขึ้น วงแหวนสีเงินขนาดมหึมาปรากฏเหนือท้องฟ้า เสียงของเขาดังไปทั่วทั้งอาณาจักร "ผู้ถือคัมภีร์" "ส่งคัมภีร์แห่งจุดกำเนิดมา" "แล้วข้าจะละเว้นเมืองนี้" ชาวเมืองเริ่มแตกตื่น บางคนร้องไห้ บางคนกอดลูกเอาไว้แน่น อาเธอร์ก้าวขึ้นหน้าเชิงเทิน "อย่าเชื่อเขา" "ต่อให้เรายอมส่งคัมภีร์..." "เขาก็จะลบโลกนี้อยู่ดี" ผู้พิพากษาไม่ได

ความเงียบปกคลุมห้องโถงใต้ดินหลังจากนักเขียนหายตัวไป ไม่มีเสียงการต่อสู้ ไม่มีเสียงของผู้พิพากษา เหลือเพียงคัมภีร์แห่งจุดกำเนิดที่ยังคงเปล่งแสงสีทองอยู่กลางแท่นหิน ไคก้าวเข้าไปช้า ๆ เมื่อปลายนิ้วแตะหน้าปก หนังสือก็สั่นเบา ๆ ก่อนเปิดออกเอง หน้าสุดท้ายที่เคยว่างเปล่า เริ่มมีเส้นสีทองลากไปมาราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังวาดบางสิ่ง เส้นหนึ่งกลายเป็นแม่น้ำ อีกเส้นกลายเป็นแนวเทือกเขา ไม่นานนัก ภาพทั้งหมดก็รวมกันเป็นแผนที่ขนาดใหญ่ ผู้เฝ้าคัมภีร์เบิกตากว้าง "แผนที่แห่งคัมภีร์..." "มันยังคงอยู่จริง..." ลูเซียนเดินเข้ามาใกล้ "ข้าเคยอ่านเจอในบันทึกของกษัตริย์องค์แรก" "แต่คิดว่าเป็นเพียงตำนาน" บนแผนที่มีจุดแสงอยู่เจ็ดจุด หนึ่งจุดส่องสว่างเป็นสีทอง หกจุดที่เหลือยังคงสลัว ไคแตะจุดสีทอง ภาพของคัมภีร์แห่งจุดกำเนิดก็ลอยขึ้นเหนือแผนที่ พร้อมข้อความว่า คัมภีร์ที่หนึ่ง ได้รับการปลุกแล้ว จากนั้น จุดสีแดงทางทิศตะวันตกก็เริ่มกะพริบ ทันใดนั้น แผนที่ทั้งผืนสั่นสะเทือน ภาพภูเขาไฟขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ ลาวาสีแดงไหลลงมาตามหน้าผา ควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และกลางปล่องภูเขาไฟ...