LOGINเมื่อ 17 ปีก่อน โลกได้เปลี่ยนไปตลอดกาล ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีคำพยากรณ์ ไม่มีใครคาดคิดว่า วันหนึ่งท้องฟ้าจะถูกฉีกออกเหมือนกระดาษ สิ่งที่ปรากฏขึ้นบนโลกถูกเรียกว่า "Gate of Void" ประตูสีดำขนาดมหึมาที่ลอยอยู่เหนือเมืองหลวง มันไม่ได้ปล่อยแสงออกมา แต่มันดูดกลืนทุกอย่าง แสง เสียง เวลา และแม้แต่ความทรงจำ หลังจากวันนั้น โลกไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป สัตว์ประหลาดจากอีกโลกเริ่มปรากฏตัว เมืองหลายร้อยแห่งหายไปในคืนเดียว ผู้คนที่เข้าใกล้ประตูมากเกินไปถูกเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์อีก มนุษย์เรียกพวกมันว่า Void Creature สิ่งมีชีวิตจากความว่างเปล่า โลกใหม่ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ผู้ที่ต่อต้าน Void และผู้ที่ต้องการใช้พลังของมัน มนุษย์ค้นพบว่า หลังจากสัมผัสกับพลัง Void บางคนสามารถควบคุมพลังเหนือธรรมชาติได้ พวกเขาถูกเรียกว่า Children of Void เด็กแห่งความว่างเปล่า แต่พลังนั้นไม่ได้เป็นของขวัญ มันคือคำสาป เพราะทุกครั้งที่ใช้พลัง Void บางสิ่งในตัวพวกเขาจะถูกกัดกิน ความทรงจำ ความรู้สึก หรือแม้แต่ตัวตน
View Moreโลกใบนี้เคยเป็นสถานที่ที่มนุษย์เรียกว่า “บ้าน”
จนกระทั่งวันที่ท้องฟ้าถูกฉีกออก เมื่อ 17 ปีก่อน เหตุการณ์ที่ไม่มีใครสามารถอธิบายได้เกิดขึ้น ประตูสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้า มันไม่ได้เปิดออกเหมือนประตูทั่วไป แต่มันเหมือนรอยแผลที่ถูกกรีดลงบนโลก ผู้คนเรียกมันว่า... Gate of Void หลังจากวันนั้น โลกก็เปลี่ยนไป เมืองหลายแห่งหายไปจากแผนที่ ผู้คนนับล้านสูญหาย และสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยมีใครพบมาก่อนเริ่มออกมาจากอีกฝั่งของประตู พวกมันถูกเรียกว่า Void Creature สิ่งมีชีวิตจากความว่างเปล่า มนุษย์ที่รอดชีวิตพยายามต่อสู้ พวกเขาค้นพบว่าบางคนสามารถควบคุมพลังที่หลงเหลือจาก Void ได้ คนเหล่านั้นถูกเรียกว่า ผู้ใช้ Void แต่ท่ามกลางผู้คนที่ได้รับพลัง... ยังมีเด็กคนหนึ่งที่แตกต่างออกไป เด็กที่ไม่มีแม้แต่เงาของตัวเอง ไคยืนอยู่หน้ากระจก เด็กหนุ่มอายุ 17 ปี มองภาพสะท้อนของตัวเองอย่างเงียบ ๆ ผมสีดำ ดวงตาสีเข้ม ใบหน้าธรรมดาเหมือนเด็กทั่วไป ไม่มีอะไรผิดปกติ ยกเว้นอย่างเดียว ใต้เท้าของเขา... ไม่มีเงา ไคยกมือขึ้น เงาของมือควรจะปรากฏบนพื้น แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนแสงทุกอย่างรอบตัวเขาปฏิเสธที่จะสร้างเงาให้ "ยังเหมือนเดิม..." เขาพูดเบา ๆ 17 ปีที่ผ่านมา เขาเคยชินกับมันแล้ว ตั้งแต่เด็ก ไคถูกเรียกว่า "เด็กไร้เงา" บางคนบอกว่าเขาเป็นตัวนำหายนะ บางคนบอกว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ บางคนถึงกับเชื่อว่าเขาเป็นสิ่งที่หลุดออกมาจาก Void แต่ไม่มีใครรู้ความจริง แม้แต่ตัวเขาเอง ในโรงเรียน เสียงพูดคุยดังไปทั่วห้อง วันนี้เป็นวันที่นักเรียนอายุ 17 ปีต้องเข้ารับการตรวจพลัง Void อย่างเป็นทางการ ทุกคนต่างตื่นเต้น เพราะผลตรวจอาจเปลี่ยนชีวิตของพวกเขา "นายคิดว่าจะได้พลังอะไร?" เพื่อนคนหนึ่งถามไค ไคยักไหล่ "ไม่รู้" "ลืมไป นายคงไม่มีอะไรอยู่แล้วนี่" คำพูดนั้นไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่มันก็เป็นความจริง ไคไม่เคยตรวจพบพลัง Void เมื่อถึงเวลาตรวจ นักเรียนแต่ละคนวางมือลงบนเครื่องวัดพลัง แสงสีต่าง ๆ ปรากฏขึ้น ไฟสีแดง น้ำแข็ง สายฟ้า เงา พลังเหล่านี้คือสิ่งที่มนุษย์ใช้ต่อสู้กับ Void จนกระทั่งถึงคิวของไค เขาวางมือลง เครื่องเงียบ ไม่มีแสง ไม่มีเสียง หน้าจอขึ้นข้อความเดียว ERROR เจ้าหน้าที่มองไคด้วยสีหน้าตกใจ "เป็นไปไม่ได้..." ไคถาม "เกิดอะไรขึ้นครับ?" เจ้าหน้าที่ไม่ตอบ เขาเพียงมองลงไปที่พื้น ตรงจุดที่ไคยืนอยู่ ไม่มีเงา คืนนั้น ไคกลับบ้านด้วยความรู้สึกสับสน เขาเปิดประตูห้อง แต่ทันทีที่เข้าไป... เขาพบว่ามีบางอย่างวางอยู่บนโต๊ะ กล่องสีดำใบหนึ่ง ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีที่มา แต่บนฝากล่องมีข้อความเขียนไว้ สำหรับเด็กที่ไม่มีเงา หัวใจของไคเริ่มเต้นแรง เขาค่อย ๆ เปิดกล่อง ข้างใน... มีบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากภายใน "ในที่สุด..." "เจ้าก็กลับมา" ไคหยุดนิ่ง เพราะเสียงนั้น... เรียกชื่อเขา "ไค"เสียงคำรามของ วัลคาน สั่นสะเทือนทั่วภูเขาไฟ ลาวาจากใต้พื้นดินพุ่งขึ้นเป็นเสาสีแดง ทั้งวิหารเริ่มพังทลายลงทีละส่วน ไคยก Asterion ขึ้นป้องกัน แต่เพียงแรงกดดันจากร่างของราชันย์ใต้ภูเขาไฟ ก็ทำให้เขาต้องถอยหลังหลายก้าว "นี่มันพลังระดับไหนกัน..." เรนพูดด้วยเสียงสั่น Zero มองวัลคานอย่างระวัง "มันไม่ได้เป็นแค่สัตว์โบราณ" "มันคือสิ่งมีชีวิตที่อยู่ก่อนการแยกโลก" วัลคานหัวเราะ "ถูกต้อง" "ข้าเห็นการกำเนิดของโลกทั้งสอง" "เห็นอาณาจักรนับพันล่มสลาย" "และเห็นผู้ถือคัมภีร์ทุกคนเดินเข้ามาหาข้า" ไคกำดาบแน่น "แล้วทำไมทุกคนถึงล้มเหลว?" ดวงตาของวัลคานจ้องมาที่เขา "เพราะพวกเขาต้องการพลัง" "แต่ไม่มีใครเข้าใจความหมายของมัน" ทันใดนั้น วัลคานพ่นเปลวไฟขนาดมหึมา ตูม!! เปลวไฟกลืนพื้นที่ทั้งด้านหน้า คาเอลก้าวออกไป ดาบเพลิงในมือปักลงพื้น สร้างกำแพงไฟขึ้นมาป้องกัน แต่แรงปะทะรุนแรงเกินไป คาเอลถูกผลักถอยหลัง รอยร้าวปรากฏบนเกราะของเขา ไครีบเข้าไปช่วย "คุณไหวไหม" คาเอลยิ้ม "ข้าเป็นผู้พิทักษ์" "หน้าที่ของข้าไม่ใช่ชนะ" "แต่คือปกป้องผู้ที่เดินตามเส้นทางคัมภีร์" คำพูดนั้นทำให้ไคนึกถึงสิ่ง
เสียงคำรามจากใต้ภูเขาไฟทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน กำแพงของวิหารโบราณเริ่มแตกร้าว เศษหินขนาดใหญ่ตกลงมาจากเพดาน ทุกคนรีบถอยออกจากแท่นคัมภีร์ คาเอลมองลงไปยังรอยแยกด้วยสีหน้าที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ความมั่นใจของผู้พิทักษ์แห่งเปลวเพลิงหายไป เหลือเพียงความกังวล "มันตื่นแล้ว..." ไคมองเขา "อะไรตื่น?" คาเอลกำดาบแน่น "สิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้ภูเขาไฟแห่งนี้" "ก่อนที่ข้าจะกลายเป็นผู้พิทักษ์" "มันเคยเป็นราชันย์ของดินแดนนี้" ทันใดนั้น พื้นวิหารระเบิดออก ตูม!! เสาหินหลายต้นพังลง จากความมืดเบื้องล่าง ร่างขนาดมหึมาค่อย ๆ ลอยขึ้นมา มันมีรูปร่างคล้ายมังกร แต่มีเกราะหินภูเขาไฟปกคลุมทั่วร่าง เขาสองข้างเหมือนเปลวไฟที่แข็งตัว ดวงตาสีแดงจ้องมองทุกคน เพียงแค่ลมหายใจของมัน อุณหภูมิรอบตัวก็เพิ่มขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เรนถอยหลัง "นั่นมัน..." Zero มองด้วยสีหน้าตกใจ "ไม่ใช่สัตว์ธรรมดา" คาเอลพูดชื่อของมันเบา ๆ "ราชันย์อิกนิส..." "วัลคาน" เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้น ภูเขาไฟทั้งลูกสั่นสะเทือน "ผ่านไปนานเท่าไรแล้ว..." "ตั้งแต่ข้าถูกผนึก" ไคกำดาบ Asterion "นายเป็นคนปลุกมัน?" คาเอลส่ายหน้า "ไม่"
ท้องฟ้าเหนือทะเลทรายเถ้าถ่านถูกฉีกออก รอยแยกสีดำขยายตัวช้า ๆ จากภายในนั้น กองทัพของผู้พิพากษาค่อย ๆ เคลื่อนออกมา ร่างสีดำไร้ใบหน้าหลายร้อยตัวตกลงสู่พื้น พร้อมกับเสียงเดียวกันที่ดังขึ้น "ตรวจพบผู้ถือคัมภีร์" "เริ่มการกำจัด" ไคกำดาบ Asterion แน่น "พวกมันไม่ยอมให้เราหยุดเลยสินะ" Zero มองจำนวนศัตรู "ถ้าสู้ตรงนี้ เราจะเสียเวลา" เรนมองไปยังคาเอล "แล้วบททดสอบล่ะ?" คาเอลยืนท่ามกลางเปลวไฟ สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง "ผู้ถือคัมภีร์..." "บททดสอบของเจ้ามีสองอย่าง" เขาชี้ดาบไปทางกองทัพสีดำ "หนึ่ง" "เอาชนะศัตรูที่ขวางทาง" จากนั้นเขาหันดาบกลับมาที่ไค "สอง" "เอาชนะความลังเลในใจตัวเอง" ไคชะงัก "ความลังเล?" คาเอลมองเข้าไปในดวงตาของไค "เจ้าต้องการช่วยทุกคน" "ต้องการรักษาทุกชีวิต" "แต่นั่นคือจุดอ่อนของเจ้า" คำพูดนั้นทำให้ไคนิ่ง เพราะมันเป็นความจริง ตั้งแต่เริ่มเดินทาง เขาพยายามปกป้องทุกคน แต่ทุกครั้ง... ก็มีคนต้องเจ็บปวดเพราะการตัดสินใจของเขา กองทัพของผู้พิพากษาพุ่งเข้าโจมตี การต่อสู้เริ่มขึ้นทันที คาเอลฟาดดาบหนึ่งครั้ง เปลวไฟขนาดมหึมาพุ่งออกไป เผาร่างศัตรูนับสิบให้หาย
สามวันหลังจากออกจากอาณาจักรน็อกซ์ ไคและกลุ่ม Children of Void เดินทางผ่านดินแดนที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ของมนุษย์ พื้นที่แห่งนี้ถูกเรียกว่า ทะเลทรายเถ้าถ่าน สถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเมืองใหญ่ แต่ถูกเผาผลาญจนเหลือเพียงซากกำแพงสีดำ ไคเดินนำหน้า เข็มทิศแห่งผู้แสวงหาในมือยังคงชี้ไปทางทิศตะวันตก ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เหมือนมันรู้เส้นทางอยู่แล้ว เรนเดินข้าง ๆ พร้อมมองไปรอบตัว "แปลก..." ไคหันมา "อะไร" "ตั้งแต่เราเข้าพื้นที่นี้" "ฉันยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตเลย" Zero หยุดเดิน เขาหลับตา พยายามสัมผัสพลังรอบตัว แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป "ไม่ใช่ว่าไม่มี" "แต่มันกำลังซ่อนตัว" ทันใดนั้น พื้นทรายใต้เท้าทุกคนสั่นสะเทือน ครืน... จากใต้พื้นดิน สัตว์ขนาดใหญ่คล้ายมังกรทรายพุ่งขึ้นมา ร่างของมันเต็มไปด้วยเกล็ดสีดำ ดวงตาสีแดงจับจ้องมายังกลุ่มของไค หมายเลขหนึ่งกำหมัด "ศัตรู?" ไคยกมือห้าม "รอก่อน" เขามองสัตว์ตัวนั้น มันไม่ได้มีท่าทีโจมตี แต่มันกำลังมองไปที่ดาบ Asterion ทันใดนั้น สัตว์ประหลาดก้มศีรษะลง เหมือนกำลังคำนับ เรนตกใจ "มันรู้จักดาบของนาย?" ไคยังไม






reviews