3

Hinawakan ni Alas ang mukha ng babae at itinaboy ito palayo, ngunit muli pa rin itong hinarap at hinila palapit. Ikinahawak nito ang mga kamay niya sa leeg at hinalikan siya nang buong-pusod, malambing, at may pag-iingat. Ramdam sa bawat halik na iyon ang wagas na pagmamahal at matinding pananabik. Parang nawalan ng lakas ang mga tuhod niya at hindi niya maipaliwanag kung ano ang nararamdaman niya sa sandaling iyon.

Maraming beses siyang nagmura sa kanyang isipan. Sa dami ng mga lasing na babae na nakasama niya at humalik sa kanya noon, wala ni isa ang nakapagpukaw ng anumang damdamin sa kanyang katawan. Ngunit sa babaeng ito na hindi niya kilala, iba ang naging epekto. Hindi niya maikakaila na labis na siyang naaakit dito. Gusto na gusto na niyang isama siya at maramdaman ang buong pagkatao nito.

Hindi na niya mapigilan ang kanyang pagnanasa. Ramdam niyang gumigising na muli ang kanyang mga damdamin at ang kanyang pagkalalaki ay biglang bumangon mula sa pagkakatulog. “Pakiusap, itigil mo na. Ayokong mangyari ito. Hindi man lang kita kilala!” mariing pagtutol niya habang pilit na kinokontrol ang kanyang sarili. Sobrang hirap para sa kanya, at tila ginagawa pa ng babae ang lahat upang mapahamak siya. “Diyos ko, huwag mo akong hayaang bumigay sa ginagawa nito,” bulong niya sa kanyang sarili.

“Tahimik ka lang. Huwag kang mag-alala, Janus. Hindi ka nila idedemanda pagkatapos nito. Palalayain din kita pagkatapos, pangako ko sa’yo,” pang-aakit ng babae. Akala ba nito ay tama ang ginagawa niya? Hindi ba naiisip nito na hindi maganda ang nangyayari dahil siya lang ang nagpapasigla sa lahat? Siguro ay dahil sa sobrang kalasingan niya kaya’t wala na siyang malay sa kanyang mga ginagawa at sinasabi.

Bigla niyang naramdaman na inilipat ng babae ang kanyang mga kamay sa kanyang katawan. Hinaplos nito ang kanyang dibdib, baywang, at dahan-dahang ibinaba hanggang sa marating nito ang kanyang pagkalalaki. Hinawakan nito ito at pinaglaruan, at sa pagsubok ni Alas na pigilan ito, tumawa lamang ito nang mapanukso. “Bakit, natatakot ka?” tanong pa nito. Dahil sa sobrang kalasingan, malabo ang paningin nito at hindi nito alam kung sino ang kausap.

Hindi siya si Janus. Iba siyang lalaki. Siya ay isang estranghero na napagkamalan lang ng babaeng ito bilang ang taong mahal nito. “Damn it!” muling pagmura ni Alas sa kanyang isipan.

“Are you gay, Janus?” nang marinig iyon, labis na nainsulto at naiwalang-gusto si Alas. Hindi lang iyon, naiilang pa siya sa sinabi ng babae.

“Damn this woman! Sobrang hirap na hirap na akong magpigil,” bulong niya sa sarili. “O…sige na, pagkatapos nito ay hindi mo na ako idedemanda? Mapapangako mo ba sa akin iyan?” hindi na niya napigilan ang sarili na itanong ito. Dahil sa reaksyon ng kanyang katawan, pakiramdam niya ay hindi na niya mapipigilan ang kanyang pagnanasa sa babaeng nais na nais niyang maging sa kanya.

Ngumiti nang matamis ang babae. “Sige lang, isang gabi lang, Janus.” Muli itong humalik sa kanya. Dahil sa mga salitang iyon at sa matinding pagnanasa, sumabay na rin si Alas sa halikan nito. Lalong tumindi ang kanilang pagmamahalan sa bawat pagdampi at halikan. Naririnig niya ang mga halakhak at daing nito, at wala na siyang pakialam kung anong pangalan ang binabanggit nito habang ginagawa ang mga bagay na nagpapasaya sa kanila. Ganap na siyang naging maaliwalas at naging ganado.

Nagsimulang kumilos si Alas sa ibabaw nito habang patuloy ang kanilang paghahalikan mula sa labi, pababa sa dibdib, at sa buong katawan. Ramdam niya ang labis na saya at kagalakan, at ang bawat halik na basa at matamis ay nagdudulot ng kakaibang kiliti at kuryente sa kanyang buong pagkatao.

Lalong naging matapang at mapusok ang babae. Hindi niya alam kung saan nanggagaling ang lakas nito, habang siya ay nagpapati-anod lamang sa bawat kilos. Pilit nitong hinubad ang kanyang pantalon at inilabas ang kanyang pagkalalaki na nasa tuktok na ng pagnanasa. Dahan-dahan nitong hinaplos ito, na nagdulot ng malalim na daing mula kay Alas. Nakakaakit at nakakapukaw ng damdamin ang ginagawa nito, at lalo lamang itong nagpasigla sa kanyang pagnanasa. Gustong-gusto na ng babae ang lahat ng ito, at wala na siyang ibang naiisip kundi ang pagnanasa. Nais niyang magkaroon ng masayang sandali kasama si Janus, at labis itong naghihintay at nagmamakaawa. Kaya sa kanyang isipan, hindi na niya ipagkakait ang pagkakataong magkasama sila. Ngunit ito ay isang malaking pagkakamali dahil hindi naman si Janus ang kasama niya, kundi ibang lalaki.

Dahil sa matinding kasiyahan, dahan-dahang ipinasok ni Alas ang kanyang kamay sa suot na panloob na damit ng babae. Hinaplos niya ang basa at mainit na bahagi nito gamit ang kanyang malambot na mga daliri. Dahil sa naramdaman, nanginginig ang buong katawan ng babae at lumabas ang malakas na daing nito. Nawala ang pokus nito sa lahat ng bagay; ang tanging nararamdaman na lang nito ay ang kasiyahan na dulot ng mga daliri na naglalaro sa loob ng kanyang katawan.

“Nagugustuhan mo ba ito, mahal?” tanong niya sa garalgal at matamis na boses, habang tinititigan ang babae na tila nawawala na sa sarili.

“Oh, damn it! Oo!” daing ng babae. Ang kanyang isipan ay puno na ng pagnanasa at walang ibang naiisip kundi ang kasiyahan. Ramdam niya ang paghinga niya na nagiging mabilis at parang naiipit na. Malapit na siyang makaramdam ng sukdulan ng kasiyahan.

Bigla siyang napabuka ng mga mata at sumigaw nang matindi nang tanggalin ni Alas ang kanyang mga daliri. “Oo!” sigaw nito nang maramdaman niyang ang matigas na pagkalalaki nito ay dumampi sa kanyang basa at mainit na bahagi.

“Gusto mo ba ito, mahal?” tanong ni Alas habang nakangiti at tinititigan ang babae na nakapikit sa sobrang sarap.

“Oo! Gusto na gusto ko ito! Ngayon na!” sigaw ng babae sa sobrang kasiyahan. “Pero pakiusap, dahan-dahan lang,” utos pa nito habang nakahiga.

Muli nitong idinampi ang matigas na ari nito sa bahagi ng babae. Sumunod si Alas sa gusto nito at dahan-dahang ipinasok ang kanyang sarili.

“Oh, damn! Birhen pa siya!” bulong ni Alas habang dahan-dahang ipinapasok at pinapalalim ang kanyang pagkilos.

Nakalimutan na ni Alas ang lahat ng kahihinatnan ng gabing iyon kasama ang babaeng hindi niya kilala. Nagkamali siya sa pagkakataong ito. Paano kung hanapin siya ng babae at isumbong ang nangyari? Paano kung gawin itong isyu na makasira sa kanyang pangalan at sa kompanya?

“Diyos ko! Nagkamali ako. Sobrang hina ko na para hayaan itong mangyari,” paulit-ulit niyang pagmumura. Tumingin siya sa babaeng mahimbing na natutulog sa tabi niya. Hininga niya nang malalim bago tuluyang pumikit at nakatulog kasama nito.

KINAUMAGAHAN, nagising si Alas nang masakit ang kanyang ulo. Wala na sa tabi niya ang babaeng kasama niya kagabi. Ang tanging naiwan lamang ay ang mabangong amoy na kumakapit pa sa kanyang unan at higaan. Mabilis siyang bumangon upang tingnan kung nasa labas pa ng kanyang condo ang babae, ngunit wala na ito.

Pumunta siya sa bar kung saan sila nagkita, ngunit hindi na bumalik pa ang babae roon. Nais sana niyang humingi ng tawad at handa siyang tanggapin ang anumang parusa o pananagutan. Bumalik-balik siya sa loob ng ilang linggo, ngunit hindi na niya muling nakita ang babaeng iyon. Nagtanong siya sa mga tauhan at mga nagtatrabaho sa bar, ngunit wala silang alam tungkol sa pagkakakilanlan nito. Wala silang narinig na anumang pangalan, at tila hindi rin ito madalas na bumisita sa lugar.

Tinanggap na lang ni Alas na hindi na niya makikita pa ang babae. Siguro ay wala itong balak na magsumbong o magdemanda. Bukod pa rito, muling napuno ang kanyang oras ng mga gawain at responsibilidad. Malapit na ang pagsasama-sama o merging ng kanyang kumpanya at ng mga kumpanya ng Domingo, at marami pa siyang mga proyektong kailangang asikasuhin. Isa na rito ang pagpapatayo ng mga pabahay sa Malaya, isang komunidad ng mga katutubo. Ngunit hanggang sa kasalukuyan, hindi pa rin mapayagan ng pinuno ng tribo ang proyekto nila, at patuloy pa rin silang naghahanap ng paraan upang makipagkasundo dito.

“Lydia, kailan ang meeting ko kasama ang kinatawan ng mga Domingo?” tanong niya sa kanyang sekretarya.

“Ngayon na po, bandang 4 ng hapon, sir,” sagot nito.

“Sige. Tumawag ba ang tatay ko kanina?” tanong pa niya.

“Oo po, sir. Nais ka raw makausap,” sagot ni Lydia.

Ngumiti na lamang si Alas at tumingin sa mga nakatambak na dokumento sa kanyang mesa. Mahusay siyang magtrabaho at mapagkakatiwalaan pagdating sa pamamahala ng kanilang kumpanya. Sinisigurado niyang maayos ang lahat, dahil ayaw niyang mapahiya o magkaroon ng anumang bagay na maaaring makasira sa kanyang pangalan. Bilang bagong CEO, binibigyan niya ng lubos na atensyon at pagbabantay ang lahat ng miyembro ng lupon ng mga direktor.

“Lydia, pakisabi kay Mr. Ignacio na sa isang restaurant na lang tayo magkikita pagkatapos ng meeting. May pupuntahan pa ako pagkatapos nito,” utos niya.

“Opo, sir. Napaka-workaholic niyo po, dapat naman ay magpahinga na kayo paminsan-minsan. Kailangan din po ninyong bigyan ng oras ang sarili ninyo. Isa pa, kailangan niyo rin po ng taong magpapasaya sa inyo at makakasama ninyo sa habang panahon,” paalala ng sekretarya.

“Ibig mo bang sabihin ay kailangan ko na ng kasintahan o nobya?” saglit siyang tumigil sa pagsasalita. Napangiti siya at tila may naalala.

“Oo po, sir. Maganda na po ang inyong karera at negosyo, ang kulang na lang po ay ang taong tunay na nagmamahal sa inyo. Alam niyo po, mas nagiging masigasig at masaya ang pagtatrabaho kapag may minamahal ka,” paliwanag ni Lydia.

“Talaga sa palagay mo? Sa tingin mo ba ay wala na akong minamahal sa ngayon? Sinabi mo naman na napaka-workaholic ko,” tanong niya pabalik.

“Iba po ‘yon, sir. Ngayon po kasi ay abala lang kayo sa dami ng mga proyekto at sa pagsasama-sama ng mga kumpanya, kaya po hindi niyo pa natatagpuan,” sagot ng babae.

“Sa tingin ko ay hindi pa ako nakakakilala sa kanya. Kung mayroon man, ikaw ang unang makakaalam nito, Lydia,” sabi niya.

“Sige po, sir. Babalik na ako sa aking pwesto. Tatawagan ko na po si Mr. Ignacio,” sagot nito at tumango si Alas bilang tugon.

Mula sa kanyang mesa, kumuha siya ng isang litrato. Luma na ito, ngunit para sa kanya ay sariwa pa rin ang lahat ng alaala at damdamin na kaakibat nito. Kung may maipagdarasal siya ngayon, iyon ay ang muling makita at makasama ang babaeng labis na minahal niya—ang babaeng iniwan ngunit hanggang ngayon ay nasa puso at isipan pa rin niya.