4

NAKALIPAS na ang isang buwan mula noong araw na iyon nang lasing na lasing si Yna sa bar na madalas niyang puntahan nang mag-isa. Noong gabing iyon din, ibinigay niya ang kanyang pinakamahalagang pag-aari—ang kanyang virginity —sa isang lalaking hindi naman niya kakilala at nakasalubong lamang niya sa lugar na iyon. Sa sobrang kalasingan at pagkalito, napagkamalan niya itong si Janus, ang kanyang dating kasintahan. Ang tanging naiisip niya noong mga sandaling iyon ay nandoon ang lalaking mahal na mahal niya at akala niya ay bumalik na upang makasama siya.

Mapait na napangiti si Yna nang maalala ang lahat ng nangyari. Gusto niyang pagsisihan ang kanyang ginawa, ngunit kahit anong gawin niya, walang nararamdamang kirot o kahit anong pakiramdam sa kanyang dibdib. Wala na siyang magagawa pa at hindi na niya maibabalik ang panahon upang maibalik ang nawala sa kanya. Isang malaking pagkakamali ang kanyang nagawa, ngunit sa kanyang isipan, tinanggap niya na ito bilang isang uri ng karanasan. Dalawampu’t limang taong gulang na siya, at para sa kanya, sapat na ang edad upang makagawa ng mga desisyon at subukan ang mga bagay na matagal na niyang kinatatakutan.

Habang nakaupo at nagmumuni-muni, muling bumalik sa kanyang isipan ang mga pangyayaring nagdulot sa kanya ng kahihiyan. Kahit anong pilit niyang kalimutan, hindi ito nawawala at laging bumabalik bilang isang masakit na alaala. Lalo pa siyang naiinis at nagalit kay Janus, dahil sa kanyang paniniwala, dahil sa pag-aakalang ito ang lalaking minahal niya, ibinigay niya ang pinakamahalagang bahagi ng kanyang sarili.

Tumayo siya mula sa pagkakahiga at napansin na may isang mainit na bagay na nakayakap sa kanyang baywang. Ang pagdampi nito ay parang komportable, kaya’t dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata upang alamin kung nananaginip lang ba siya o totoo ang lahat ng kanyang nararamdaman. Halos sumigaw siya sa gulat nang makita ang isang lalaking natutulog sa tabi niya, at pareho silang hubad.

Labis na nahiya si Yna sa kanyang nakita. Dahan-dahan niyang pinulot ang kanyang mga damit na nakakalat sa sahig at mabilis itong isinuot upang matakpan ang kanyang katawan. Hindi na siya tumingin pa sa lalaking kasama niya, dahan-dahan niyang binuksan ang pinto at mabilis na lumabas ng bahay na iyon. Diretso siyang umuwi sa kanilang tahanan, dala ang bigat ng kanyang kahihiyan.

Isang napakalaking pagkakamali ang kanyang nagawa. Ito na ang sinasabi ng kanyang ama na palagi niyang naririnig—na balang araw ay magiging sanhi ito ng kanyang kapahamakan dahil sa kanyang katigasan ng ulo at pagiging pasaway. May kaunting pagsisisi siya at pakiramdam na nagkasala siya sa kanyang ginawa. Dahil sa kanyang katangahan at hindi magandang pag-uugali, ibinigay niya ang kanyang pinakamahalagang pag-aari sa isang taong hindi naman dapat ang makakakuha nito.

Labis pa ang kanyang pagkakasiguro na siya ang mag-aaya at magsasagawa ng lahat, at siya pa mismo ang nagtakda ng mga kondisyon. Dahil dito, kahit na alam niya kung saan nakatira ang lalaking iyon, wala siyang lakas ng loob na hanapin ito o panagutin ang nagawa nito.

Matapos siyang pagsalitaan at parusahan ang kanyang sarili, napabuntong-hininga siya. Inalis niya ang mga kaisipang iyon sa kanyang isipan at tinanggap na ang lahat ng nangyari. Alam niyang hindi niya masisisi ang iba kundi ang kanyang sarili lamang dahil sa kanyang mga desisyon. Wala rin siyang iniisip tungkol sa pagbubuntis, dahil sigurado siya na ligtas sila sa lahat ng nangyari at iisang beses lamang itong naganap.

Tumayo siya mula sa pagkakaupo at umupo sa kanyang kama. Nawalan siya ng ganang lumabas ng bahay o magpalipas ng oras sa labas ngayong araw. Hindi na rin siya babalik pa sa bar na pinagtagpuan nila, dahil labis na siyang naiinis at nasusuklam sa nangyari sa kanya. Nais na lang niyang matulog ang buong araw, at sapat na ang kanyang ginawa kahapon na namimili ng mga bagay na kanyang nais. Walang ibang gagawin ang kanyang isipan kundi ang magpahinga at kalimutan ang mga nangyari.

May kumatok sa pinto ng kanyang kwarto. Nang buksan niya ito, wala siyang ganang makipag-usap sa sinuman. “Bakit?” tanong niya nang maikli.

Ang katulong nila ang sumagot. “Ipinatatawag po kayo ng mga magulang niyo, Binibining Yna.”

“Sige, sabihan niyo silang susunod na ako. Maliligo lang muna ako,” sagot niya saka isinara ang pinto. “Tss. Ano na naman kaya ang sasabihin nila?” bulong niya sa sarili at umikot ng mata sa inis.

Matapos magpalit ng damit, bumaba na siya sa unahang bahagi ng bahay. Nakita niyang nakaupo na ang kanyang mga magulang sa sala at naghihintay sa kanya. Mukhang seryoso ang usapan na mayroon sila.

“Yna, umupo ka. May mahalagang bagay tayong pag-uusapan,” sabi ng kanyang ama. Tinitigan niya ito nang mariin at seryoso.

Umupo si Yna at tahimik na nakinig sa kanilang mga sasabihin. Nais naman niyang makinig, ngunit parang hindi magkasya ang kanyang isipan sa mga sinasabi nila.

“Yna, dalawampu’t limang taong gulang ka na at tamang-tama na naisipan mong sanayin ang sarili mo sa pamamahala ng negosyo natin. Hindi na tayo bata upang palaging magbigay sa iyo ng lahat ng iyong kailangan at hangarin,” sabi ng kanyang ama. Ang kanyang ina ay tahimik lamang at nakikinig lamang sa usapan.

Huminto si Yna at ibinaba ang kanyang balikat. “Pasensya na po, ngunit hindi ko mapipilit ang sarili ko sa mga bagay na hindi ko naman talaga gusto,” pagtutol niya. Dahil sa inis, tumayo siya at naglakad palayo sa kanila.

“Yna, makinig ka muna. Hindi naman laging nandito ang mga magulang mo para sa iyo. Oo, binibigay namin ang lahat ng gusto mo, ngunit nais lang naming makita na may magandang kinabukasan ka,” pagpapaliwanag ng ama.

“Tama ang sinabi ng tatay mo, Yna. Tumatanda na kami at balang araw ay mawawala na rin tayo sa mundong ito,” dagdag pa ng kanyang ina.

Umikot lang ng mata si Yna. “Ano na lang ang mangyayari sa akin kapag wala na kayo? Hindi mo alam kung paano mo mapapahalagahan ang sarili mo at ang mga bagay na nasa iyo,” dagdag pa ng kanyang ina.

Ayaw na niyang makinig sa kanilang mga salita. Bakit ba kasi kailangan pang sabihin ang mga bagay na hindi pa naman nangyayari? Hindi pa siya handa sa lahat ng mga responsibilidad na ito. Umiling siya at nagpatuloy sa pag-akyat ng hagdanan. Matindi ang kanyang paghampas ng pinto nang isara niya ito.

“Jomari, sabi ko sa iyo, hindi mo mapipilit ang kalooban niya. Hindi natin pwedeng kontrolin ang lahat ng gusto niya,” sabi ng kanyang asawa na si Marie.

“Huwag kang mag-alala, may plano ako,” sagot ni Jomari nang may ngiti. Umaasa siyang matutugunan ang mga alalahanin nila sa kanilang anak sa pamamagitan ng plano na kanyang inisip. Sana ay magbago ang ugali ni Yna at maging maayos na anak na muli.

Pumunta si Jomari sa bahay ng kanyang kaibigan. Si Eduardo ito, ang kanyang kaibigan mula pa noong high school, at hanggang ngayon ay nananatili itong malapit sa kanya. Si Eduardo ay kilalang-kilala sa buong bansa bilang isang matagumpay na negosyante at isa sa pinakamayamang tao.

“Magandang hapon po, sir. Pakihintay lang po si Sir Eduardo,” sabi ng katulong na nagpasok sa kanya at pinaupo sa sopa. “Gusto niyo po ba ng kape, sir?”

“Sige, salamat,” sagot ni Jomari. Hintayin muna niya ang kanyang kaibigan habang sinusuri ang paligid. Napansin niya ang isang larawan na nakasabit sa pader. Sa loob ng larawan ay may isang binatang guwapo at matipuno ang katawan. Mukha itong binata na katulad ni Eduardo noong kabataan pa ito.

“Gusto mo ba siya?”

Nagulat si Jomari nang marinig ang boses mula sa kanyang likuran. Lumingon siya at nakita si Eduardo na nakangiti sa kanya.

“Oo naman, siyempre. Sino po ba ito?” tanong ni Jomari.

Tumawa si Eduardo. “Si Alas ‘yan, ang anak ko. Hindi mo pa ba siya kilala?”

“Wow, lumaki na pala siya. Ang bilis ng panahon. Noong umalis ka rito dalawampung taon na ang nakalilipas, walong taong gulang pa lang siya noon.”

“Totoo ‘yan,” sagot ni Eduardo. Ngumiti ito nang mapakla. “Kumusta ka naman? Matagal na tayong hindi nagkikita. Bakit ka dumito? May kailangan ka ba?”

“Maayos naman ako, ngunit sadyang sasabihin ko lang nang diretsahan. Nandito ako upang humingi ng tulong sa iyo.”

“Ah? Ano ‘yon? Tungkol ba sa pera? Alam kong hindi ka naghihirap ngayon.”

Umiling si Jomari bilang sagot. Inakay siya ni Eduardo papunta sa kanyang silid-aklatan upang makapag-usap sila nang pribado.

“Umupo ka,” sabi ni Eduardo at umupo rin siya sa kanyang upuan. “Ano ba ang problema mo?”

Umupo si Jomari sa bakanteng upuan sa harap ng mesa ni Eduardo. “Tungkol sa anak ko. Masyado siyang pasaway at walang ganang maging tagapagmana ng sarili naming kumpanya.”

Nag-isip-isip sandali si Eduardo. “Naiintindihan ko. Si Yna ba ‘yon? Bakit naman?”

“Oo, siya ‘yon. Marami na akong problema sa kanya ngayon. Hindi siya ganito dati, simula noong nasira ang puso niya dahil sa anak ng mga Domingo.”

“Talaga? Kilala ko siya noon bilang isang mabuting anak at maasahin,” sagot ni Eduardo.

“Totoo ‘yon, ngunit nagbago na siya. Nais kong tulungan mo ako. Nais kong magtrabaho siya sa kumpanya mo. Narinig ko kasing dumito na ang anak mo upang maging CEO.”

Nag-isip-isip muna si Eduardo kung ito ba ay magandang ideya. “Oo, tama ka. Siya na ngayon ang pamumuno. Sasabihin ko sa kanya ang tungkol dito, ngunit hindi ko masisiguro sa iyo.”

Kahit hindi pa man siya nakakakuha ng tiyak na sagot, nasiyahan na si Jomari. “Sige lang. Maraming salamat na lang kung matutulungan mo ako.”

“Huwag kang mag-alala. Kapag nalaman ito ng anak ko, tiyak na tutulungan ka niya. Nais din naman niyang makita muli si Yna Maria,” sabi ni Eduardo.

“Salamat. Sige na, aalis na ako. May mga gagawin pa ako,” sagot ni Jomari. Ngumiti si Eduardo at inihatid ang kaibigan hanggang sa gate ng bahay. Nais niyang tulungan si Jomari, ngunit nasa desisyon pa rin ng kanyang anak at ng anak ng kaibigan ang magiging wakas ng lahat.