5

AFTER his office works, Alas went home and had a dinner with his father. It's the first time they will be together after he came back in the Philippines. Masyado siyang naging busy para hindi madalaw ang ama niya sa kanilang bahay. Sa loob ng mahabang panahon, ang mga gawain sa negosyo at ang mga responsibilidad na kanyang kailangang asikasuhin ay tila walang katapusan, kaya’t halos hindi na niya nagagampanan ang oras upang makasama ang kanyang magulang. Alam naman niyang mahal na mahal siya ng ama, ngunit ang bigat ng kanyang mga tungkulin ang nagpilit sa kanya na maging ganito ka-abala at palaging wala sa bahay.

"Good evening Dad," he greeted his Dad who was already seated in front of the table. Nakangiti si Alas habang papalapit, puno ng paggalang at pagmamahal sa taong nagpalaki at nagbigay sa kanya ng magandang kinabukasan.

"Good evening too, son. Please have a seat. Let's eat," ani nito, malapad ang mga pinakawalang ngiti. Kitang-kita sa mukha ni Eduardo ang saya at kasiyahang makasama ang anak, dahil alam niyang bihira na lamang ang mga ganitong pagkakataon na magkasama sila nang maayos at tahimik.

The dinner was set and he's the one who was waited. "Wow. You really knows me, dad. All of these are my favorites," nakangiting saad niya saka nagmamadaling kumuha ang plato at naglagay kaagad ng mga paborito niyang pagkain. Hindi niya mapigilan ang sarili na maging masaya dahil alam niyang pinaghirapan at inilaan ng kanyang ama ang lahat upang maging espesyal ang hapunan na ito. Ang bawat ulam na inihanda ay mga paborito niya mula pa noong siya ay bata pa, at iyon ang nagpapatunay kung gaano siya kaalaga ng kanyang ama.

"Yeah, I know it's all your favorites, that's why I ordered our chef to cook all of these. Okay, let's eat. Let's talk later." Sinigurado ni Eduardo na ang bawat isa sa mga inihanda ay sadyang pinili lamang para sa kanyang anak, dahil nais niyang maramdaman ni Alas na mahalaga ito at nais niyang maging komportable ito sa loob ng kanilang tahanan.

"That's better, dad."

Biglang tumahimik ang paligid. Ang tanging naririnig lamang ay ang tunog ng mga kubyertos at ang pagkain, ngunit sa kabila nito, nararamdaman ang init ng samahan. To ease the deafening silence, nagsalita si Alas. Naalala niya ang tungkol sa paghingi ni Jomari ng tulong para sa anak nito. Isang magandang ideya ang kanyang naisip, at nais niyang malaman agad ang kalagayan ng usapin upang masigurong maayos ang lahat.

"Dad, kailan ba magsisimula ng trabaho si Yna sa company bilang secretary ko?" he asks. He is excited to meet her again, it's been awhile since they've met. Matagal na rin mula noong huli silang nagkita, at sa kanyang isipan ay laging nasa isip niya ang batang babae na dati ay kanyang kasama noong sila ay maliliit pa. Sabik na sabik siyang makita muli ito at makausap nang maayos, upang makita kung ano na ang pagbabago sa kanyang pagkatao.

Huminto sa pagkain si Eduardo at tinitigan ang anak niya. "I'm sorry son, I haven't told Jomari yet that you agreed already. I will tell him tomorrow so that he can talk to her daughter as well." Inamin ni Eduardo na hindi pa niya naisasabi ang desisyon ni Alas, dahil nais niyang siguraduhin muna ang lahat ng detalye bago ito ibalita sa kanilang magkaibigan. Nais niyang maging maayos ang lahat bago pa man magsimula ang anumang gawain.

"It's a good idea. It's it really true that she changed now?" curious na tanong niya. Gusto niyang malaman ang tunay na kalagayan ni Yna, dahil nais niyang malaman kung handa na ba ito sa mga bagong hamon at kung may pagbabago na ba sa kanyang pag-uugali mula noong huli silang nagkita.

"As I heard from Jomari, she really does. Pero kung makikita ka niya muli, I am sure she will go back to her old soul." Naniniwala si Eduardo na kapag nakita na ni Yna si Alas muli, babalik din ang dati niyang pagkatao at magbabago ang kanyang isipan at kilos. Naniniwala siya sa kapangyarihan ng pagkakaibigan at ng mga taong mahalaga sa atin, na maaaring magdala sa atin pabalik sa tamang landas.

"I hope so. I want to help uncle Jomari. Sana makakaya ko siyang maimpluwensyahan ng good vibes." Nais ni Alas na maging kapaki-pakinabang at matulungan ang kanyang tiyuhin, dahil kilala niya si Jomari bilang mabuting tao at mabuting kaibigan ng kanyang ama. Nais niyang magkaroon ng magandang epekto sa buhay ni Yna at maipakita rito ang mga magagandang bagay na maaari nitong maranasan sa pamamagitan ng pagtatrabaho at pagtupad sa mga responsibilidad.

"I know you son, you can do it. Nandito lang kami if ever na magfailed ka. Pero sa galing mong 'yan, duda ako na hindi mo mabibihag pati ang puso niya." Pinuri siya ng ama at ipinaramdam ang tiwala na mayroon ito sa kakayahan ng anak. Alam ni Eduardo na kaya ni Alas ang anumang hamon na kanyang haharapin, at naniniwala siya na sa pamamagitan ng kanyang kabutihan at talino, makakamit niya ang lahat ng kanyang nais.

Napapangiti siya dahil sa sinabi ng ama niya, gustong-gusto niya na talagang makita si Yna. Hindi na niya sigurado kung natatandaan pa siya ng babae. Kung magagalit o matutuwa ba ito kapag nagkita sila. Pero isa lang ang nasa isip niya ngayon gusto niyang tulungan si Jomari. Ang kanyang pangunahing layunin ay ang maging tulay upang magbago ang buhay ni Yna at matulungan itong makamit ang magandang kinabukasan na nararapat para dito.

"Oh, are you full already? Why did you stop eating?" napansin ni Eduardo na hindi na siya dumagdag pa ng mga pagkain sa plato niya. Napansin ng ama na tumigil na si Alas sa pagkuha ng pagkain, kaya’t tinanong niya ito upang malaman kung bakit.

"Yes dad. I don't eat too much. I want to have a firm and masculine body as I have now," Alas said as he chuckled. Tama naman, walang halong kayabangan. Ipinagmamalaki ni Alas ang kanyang katawan na kanyang inalagaan at pinaghirapan, dahil naniniwala siya na ang mabuting pangangatawan ay mahalaga lalo na sa kanyang posisyon at sa mga gawain na kanyang ginagawa.

Natatawa rin si Eduardo sa sinabi ng anak niya. "You are really like me, son. You're so diligent to have good looks. I remembered you in my younger years. I'm so sexy and manly that can attract a lot of women at pinakamasuwerteng naakit ko ay ang mommy mo." Ikinuwento ni Eduardo ang kanyang sariling karanasan noong siya ay bata pa, upang ipakita na pareho silang may katangian na nagpapaganda sa kanilang pagkatao.

"Yes of course, Dad. I'm your son, so I inherited that trait on you," he smirks and drinks some water. Ipinapakita ni Alas ang pagmamalaki na maging anak ng kanyang ama, at tinatanggap ang mga katangian na kanyang nakuha mula rito.

"Really? But why until now I never heard some news that you have a girlfriend or someone dated?" Muntik masamid si Alas mula sa narinig na sinabi ng daddy niya. Hindi niya inaasahan na tatanungin siya nito tungkol sa kanyang buhay pag-ibig, at agad na naging abala ang kanyang isipan sa mga sagot na kanyang ibibigay.

Alas clears his throat first. Dinahado siya sa sinabi ng kaniyang ama. "Well, I guess having a girlfriend as of the moment is not my top priority. I'm busy managing our growing business, maybe it should be planned after sometime." Ipinaliwanag niya na ang kanyang mga gawain sa negosyo ang kanyang pangunahing inaalagaan sa kasalukuyan, at nais niyang matapos muna ang mga mahahalagang proyekto bago siya mag-isip ng ibang bagay.

Napangiti si Eduardo. Tama naman ang anak niya. Pero hindi na ito nagbibinata pa lang. He need to build his future family as well, gusto na niya makakita ng kaniyang apo. Alam ni Eduardo na tama ang kanyang sinabi, at nais din niyang makita ang kanyang anak na magkaroon ng sariling pamilya at magkaroon ng mga apo na magiging ligaya ng kanilang pamilya.

"Okay. You're already twenty-eight years old, that's why you should need to find a girlfriend or maybe a fiance. But if you aren't in a relationship after two years, I will make some way for you to have a wife." Ipinapaalala ni Eduardo ang kahalagahan ng pagkakaroon ng karelasyon sa tamang panahon, at nagbibigay ng paalala na kailangan na nitong simulan ang paghahanap ng taong magiging kasama nito habang buhay.

Napapangiti si Alas sa sinabi ng kaniyang ama. "I will put that in mind, dad." Tinanggap niya ang paalala at ipinangako na isasaalang-alang niya ang sinabi ng kanyang ama sa mga susunod na panahon.

Concerned lang naman si Eduardo sa kaniyang anak, ayaw niya itong paglipasan ng panahon. He never seen him before having a fling or someone being dated. Sometimes he thought Alas is a gay but it has no hint that he is. Nag-aalala si Eduardo sa kapakanan ng kanyang anak, at minsan ay nag-iisip siya kung may kakaiba ba sa anak, ngunit wala namang senyales na magpapatunay dito.

Only he remembers that Alas had a crush on his childhood friend, pero napakatagal na 'yon. Nang mag migrate sila sa US ay wala na siyang balita sa kababata niya, they never meet and seen each other again until now. Ang tanging alaala na mayroon si Alas ay ang kanyang pagtingin sa kanyang kaibigan noong sila ay maliliit pa, ngunit dahil sa paglipat ng tirahan, nawalan sila ng ugnayan at hindi na muling nagkita hanggang sa kasalukuyan.

Napakabilis ng dalawampung taon dahil ngayon ay nasa tamang edad na sila. They are totally adults that can possibly handle their own responsibility but it's opposite to what Yna does, she's still acting like a child. Dalawampung taon ang mabilis lumipas, at pareho na silang nasa tamang edad na kayang panagutan ang kanilang mga tungkulin, ngunit iba ang ugali ni Yna na nananatili pa ring parang bata ang isip at kilos sa kabila ng kanyang edad.

May isang text message siyang natanggap. "Dad, I think I shouldn't stay any longer. I have an important matter to do. I'm really sorry for now. It's really urgent." Nakatanggap si Alas ng mensahe na nagpilit sa kanya na umalis agad, dahil may mahalaga itong gagawin na hindi na maaaring ipagpaliban pa.

"Okay. Go ahead. I understand, I was too busy before when I'm the CEO. But now, I can breathe and take a longer sleep. I already gave that to you." Nauunawaan ni Eduardo ang sitwasyon ng kanyang anak, at ipinaramdam na masaya na siya na ang anak na ang namamahala sa negosyo at kaya nitong panagutan ang lahat ng mga gawain.

Eduardo guided his way to the garage where he parked his car. "Be careful son." Inakay ni Eduardo ang anak papunta sa garahe upang makasigurado na ligtas itong makakauwi at makakakilos nang maayos.

"Thank you Dad. Bye." Alas immediately got inside his car. Revved his car's engine and drove off. Mabilis na sumakay si Alas sa kanyang sasakyan at nagpaalis, habang ang kanyang ama ay nananatiling nakatayo at nagmamasid hanggang sa hindi na makita ang kanyang sasakyan.

Eduardo waved his hands and waited until he couldn't see his car and went inside the house afterwards. He's happy to have a responsible son. He has nothing to complain about Alas. After his wife died, they lived together in the United States and bonded over a good relationship. Masaya si Eduardo dahil may anak siyang mabuti ang pag-uugali at responsable sa lahat ng kanyang mga gawain. Matapos mamatay ang kanyang asawa, nanirahan sila sa Estados Unidos at lalo pang tumibay ang kanilang samahan bilang mag-ama.

ALAS attended an emergency meeting together with their new business investors from South Korea, Taiwan, Vietnam, Thailand and Singapore. Ayaw niya itong ipagpabukas dahil napakaganda nitong opportunity para mas mapalawak ang scope ng investments at mapalaki ang bilang ng mga investors sa kumpanya. Both parties will gain million of dollars if this partnership will be successful. Ang pagpupulong na ito ay mahalaga para sa kinabukasan ng kanilang negosyo, at nais ni Alas na matapos ito agad upang masigurong magiging maayos ang lahat at magtagumpay ang kasunduan.

Mabilis namang natapos ang meeting. It's successful, pumayag ang mga representative ng mga bansa sa mga terms and conditions ng kumpanya. It's a new achievement for him. So far, ang buong araw niya ay naging maganda. Matagumpay ang pagpupulong at pumayag ang lahat ng mga kalahok sa mga itinakdang tuntunin. Ito ay malaking tagumpay para kay Alas at nagbigay sa kanya ng kasiyahang nagpapatunay na tama ang kanyang mga desisyon.

His staff was left to take care of this people. They provide hotel accommodations for his business partners to stayed tonight. Kailangan na siguradong satisfied sila sa kanilang serbisyo para mas makuha nila ng puso Ng mga ito. Iniwan niya ang kanyang mga tauhan upang alagaan ang mga bisita at siguraduhing komportable sila sa kanilang pananatili, dahil nais niyang mapanatili ang magandang relasyon sa mga kasosyo at makamit ang kanilang tiwala.

Nakaramdam na siya ng pananakit sa buong katawan kaya dumiretso na siya ng uwi sa kaniyang condo. It's past 10:00 PM when their meeting has ended. He immediately take off his coat and loosen his neck-tie. He throws it in the laundry tray. Pagod na pagod na siya at nais na lamang magpahinga, kaya’t mabilis siyang umuwi sa kanyang tahanan at naglabas ng kanyang mga damit upang maghanda sa pagtulog.

Humiga siya sa kaniyang kama at pumikit, subra siyang napagod ngayong araw. Wala siyang naging pahinga. Before he is only dreams of becoming a CEO without realizing how hard his responsibilities will be. He now fully understand na mahirap at nakakapagod pero worth it kapag nakikita niyang may success siyang nagagawa. Napakalaki ng kanyang pagod, ngunit alam niyang sulit ang lahat ng ito dahil sa mga tagumpay na kanyang nakakamit at sa paglago ng kanilang negosyo.

Napamulat siya nang maamoy ang familiar na amoy ng isang erotic perfume nanunuot sa kutson ng kama niya. He even cursed when he remembers something. Ang amoy na iyon ay agad na nagpaalala sa kanya sa mga pangyayari noong nakaraang buwan, at agad na nagdulot ito ng inis at pagsisisi sa kanyang isipan.

"Stupid." He stood up and take off the bed cover and threw it somewhere. Bumangon siya at nagtungo sa shower room. Subra siyang nainis. Hindi niya matanggap ang kanyang sarili sa mga nangyari, at nais niyang maligo upang matanggal ang mga kaisipan at alaala na bumabagabag sa kanyang isipan.

"Bakit ayaw akong tantanan ng bangungunot na 'yon?" Alas scolded himself. Napapamura siya sa ilalim ng shower. Paulit-ulit siyang nagmura habang naghuhugas, dahil hindi niya maalis matanggal ang mga alaala at mga pangyayaring hindi niya inaasahang mangyari. Pakiramdam niya ay tanga siya at nagpapahamak sa sarili dahil sa mga desisyong ginawa niya noon, at hindi niya maunawaan kung bakit kailangan pa itong mangyari sa kanyang buhay.

After taking a shower, he laid in his bed. He thinks about something that might happen when he meets Yna. He misses her so much. Pagkatapos maligo at magpahid ng mga pampahinga sa kanyang katawan, humiga na siya sa kanyang kama at isinara ang kanyang mga mata. Ngunit sa halip na makatulog agad, nagsimulang umikot ang kanyang isipan sa mga posibleng mangyari kapag nagkita na sila ni Yna. Sa bawat pag-iisip sa dalaga, lalo lamang tumitindi ang kanyang paghanga at pagkaka-miss sa kanya.

He smiled while his eyes were nailed to the ceiling. "Is it really true that you've changed Yna?" He creased his eyebrows then pinch his forehead. Pinikit niya ang kaniyang mata, he needs to take some rest because it's too late for his sleep. Habang nakatingin sa kisame, napangiti siya nang mapakla at tanungin ang sarili. "Totoo bang nagbago ka na, Yna?" tanong niya sa hangin. Agad na kumunot ang kanyang noo at hinaplos ang kanyang noo upang alisin ang mga kaisipang nagdudulot ng pagkalito sa kanya. Ipinikit niya ang kanyang mga mata nang mahigpit, dahil alam niyang kailangan na niyang magpahinga nang maayos—sobra na ang huli ng oras at kailangan na niya ng sapat na tulog upang makapaghanda sa mga susunod na gawain at hamon na kanyang haharapin.