Accidentally Met Mr. Billionaire

“Isabella! bumaba ka na! Male-late ka na sa blind date mo!”

Napapikit si Isabella Sanchez habang nakatitig sa kisame ng kanyang kwarto.

“Grabe naman si Lola…” bulong niya habang tinatakpan ng unan ang kanyang mukha. “Ilang beses ko na bang sinabi na wala akong balak makipag-date?”

Maya-maya’y muling kumatok ang kanyang lola.

“Isabella! Huwag mo nang paghintayin ang lalaki!”

Napabuntong-hininga siya bago tuluyang bumangon sa kama.

Twenty-five years old na siya, may maayos na trabaho bilang interior designer, at unti-unti nang natutupad ang mga pangarap niya. Sa isip niya, sapat na iyon. Hindi niya kailangan ng lalaki para maging masaya.

Hindi na matapos ang sermon ng kanyang lola habang nag-aalmusal sila.

“Hija, hindi habang-buhay bata ka. Gusto ko lang namang makita kang masaya kasama ang taong magmamahal sa’yo.”

“Lola, masaya naman ako.”

“Pero mag-isa ka.”

Napatahimik si Isabella.

Hindi dahil tama ang sinabi ng kanyang lola, kundi dahil may parte ng puso niyang natatakot pa ring magmahal.

Tatlong taon na ang nakalipas mula nang lokohin siya ng lalaking akala niya ay makakasama niya habambuhay. Hindi lang siya ipinagpalit—ginamit pa siya para umangat ang negosyo nito.

Mula noon, isinumpa na niya ang pag-ibig.

“Hindi lahat ng lalaki pare-pareho,” malumanay na sabi ng kanyang lola.

“Oo na po, Lola. Pupunta po ako para matapos na.”

Ngumiti ang matanda na tila nanalo sa lotto.

⸻

Bandang alas-sais ng gabi nang makarating si Isabella sa Grand Monarch Hotel, isa sa pinakamagagarang hotel sa Maynila.

Suot niya ang simpleng beige dress na hanggang tuhod, puting heels, at kaunting make-up lamang.

Hindi niya kailangang magmukhang napakaganda.

Tutal, balak naman niyang umalis pagkatapos ng sampung minuto.

Lumapit siya sa concierge.

“Good evening, Ma’am.”

“I’m looking for Mr. Adrian. May blind date po ako.”

Ngumiti ang receptionist.

“Private Lounge, 27th floor, Ma’am.”

“Thank you.”

Pumasok siya sa elevator habang paulit-ulit na sinasabing…

Please matapos na ’to.

Pagdating sa 27th floor, napansin niyang tahimik ang buong hallway.

May dalawang magkatabing private lounges.

Room A.

Room B.

Habang abala siya sa pagbabasa ng message ng kanyang lola, hindi niya napansing mali pala ang pintuang binuksan niya.

“Excuse me, sorry I’m late.”

Tahimik.

Napatingin siya sa loob.

Isang napakalawak na executive lounge.

Floor-to-ceiling glass windows.

Soft jazz music.

At isang lalaking nakaupo sa sofa habang may hawak na wine glass.

Napakaguwapo nito.

Matangos ang ilong.

Matangos ang panga.

Malalim ang mga mata.

At nakasuot ng mamahaling itim na suit.

Unti-unti siyang napakunot-noo.

“Hindi ito mukhang Adrian…”

Samantala, napatingin din ang lalaki sa kanya.

Hindi ito nagsalita.

Tahimik lamang siyang pinagmamasdan.

Tumayo ito at dahan-dahang lumapit.

“I’m sorry,” kalmadong sabi ng lalaki. “Do I know you?”

Napalunok si Isabella.

“Ikaw ba si Adrian?”

Umangat ang isang kilay ng lalaki.

“No.”

“…”

“…”

Pareho silang natahimik.

Napakagat-labi si Isabella.

“Ay…”

“Mukhang maling room ang napasukan mo.”

Namula ang kanyang pisngi.

“Oh my God.”

Napapikit siya sa sobrang hiya.

“I’m so sorry!”

Mabilis siyang tumalikod.

Ngunit dahil sa pagmamadali…

“Ah!”

Nadulas ang kanyang takong.

Sa isang iglap, nawalan siya ng balanse.

Akala niya’y babagsak siya sa marmol na sahig.

Ngunit may dalawang matitibay na braso ang mabilis na sumalo sa kanya.

Napadilat siya.

Halos magdikit ang kanilang mga mukha.

Ramdam niya ang mainit nitong hininga.

At ang matinding tibok ng sarili niyang puso.

Hindi niya maintindihan kung bakit.

Hindi naman niya kilala ang lalaking ito.

Ngunit bakit tila biglang bumagal ang oras?

“Are you okay?” tanong nito.

Napatitig siya sa mga mata ng lalaki.

Malamig.

Ngunit may kung anong lambing na nakatago.

“O-Okay lang ako.”

Hindi pa rin siya nito binibitawan.

Samantalang hindi rin siya makagalaw.

Hanggang sa…

“Sir?”

Sabay silang napalingon.

Isang assistant ang biglang pumasok sa lounge.

“Board members are waiting.”

Agad na bumitaw ang lalaki.

“I’m sorry.”

“No… ako ang dapat mag-sorry.”

Muli siyang yumuko.

“I really entered the wrong room.”

Napangiti nang bahagya ang lalaki.

“It’s fine.”

Tumango siya bago tuluyang lumabas.

Pagkasara ng pinto ay napasandal siya sa dingding.

“Hala…”

Hinawakan niya ang kanyang dibdib.

“Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko?”

Hindi niya alam na sa kabilang pinto…

Tahimik ding nakatingin si Arc Fritz Chivalry sa direksyong nilabasan niya.

“Sir?”

Napatingin ang assistant.

“Should we proceed with the meeting?”

Hindi agad sumagot si Arc.

Sa isip niya ay paulit-ulit na bumabalik ang mukha ng estrangherang babae.

Simple.

Natural.

At kakaiba sa lahat ng babaeng nakilala niya.

For the first time in years…

May isang babaeng hindi siya nakilala bilang bilyonaryo.

At hindi rin sinubukang magpapansin sa kanya.

Napangiti siya nang bahagya.

“Find out who she is.”

Nagulat ang assistant.

“Sir?”

“The girl who accidentally entered this room.”

“Right away, Sir.”