MasukWilling ka bang samahan ako hanggang matapos ang kwento?
ALEXA POINT OF VIEW Woah! Nakakatuwa nagkita kami dito ni boss sa restaurant. Mabuti na lang pumayag siya sa alok kong kumain ng sabay sa amin. Kita ko tuloy ang inis sa mukha ni Margie. --- Sabay-sabay kaming kumain ngayon kasama na din si Gwen. Ang ganda niya talagang babae parang model. Mas maganda pa si Gwen kaysa kay Margie na puno ng kasungitan ang mukha. "Bro, mabuti naiisip niyong lumabas? Ngayon lang tayo ulit nagkasama-samang kumain ah sa restaurant. Tsyaka, mukhang mas napapalapit na ang loob mo kay Alexa ah," nakangiting wika ni Samuel. Sus, ngayon ko lang yata narinig na mabuti siyang magsalita. "Shasha na lang ang itawag niyo sa akin," sabay ngiti ko. "Wow, ang ganda pala ng palayaw mong name. It's cute like you." Matamis itong sinabi sa akin ni Lance. Ganyan nga dapat Lance, ngumiti ka palagi at maging malambot. "Cute? Saang parte ng katawan niya ang pagiging cute niya? Baka 'yong height lang?" Kita ko sa mukha ni Mike na natutuwa pa siyang asarin ako. "Grabe
MARGIE POINT OF VIEW Ito ang gusto ko. Naso-solo ko ngayon si Mike. Mabuti na lang talaga hindi niya sinama si Alexa dito. Kasi kung sumama pa ang bruhang 'yon. I'm sure na magkakagulo lang dito. She's too ignorant to understand everything that this mall has. She doesn't deserve it. "Ahm, babe I want that kind of necklace. I want to buy it." I said with my smooth tone with my love. "Sure, you can buy that. Here's my card, used it." He gave me his card. Galing sa bulsa niya, habang nasa wheelchair siya. So, hindi na ako nagdalawang-isip na bilhin ang necklace na gusto ko. Let me see Alexa, I'm sure ma-iingit ka sa binili ni Mike sa akin ngayon. Ang mga hampas lupa na gaya mo ay hanggang sa lupa lang. Never mo akong mapapantayan. "Thank you babe. I really like it." I proudly said and I hugged him. Nakangiting ibinigay sa akin ng babae dito sa cashier ang nakabalot kong necklace at ang card ni Mike. "Nice couple po ma'am. Sikat na sikat po kayo in public. Bagay po talaga kayon
"Pero boss, oo nga pala. Paano kung ako ang magkagusto sa isang lalake? Masama po ba 'yon? Hindi ko kasi alam kung paano maging magkasintahan ang dalawang tao eh." Napatigil ako sa pagkuskos ng plato. Habang ang tubig ng gripo ay tumutulo pa rin. "Ako nga kinain mo na sa kama eh. Pero hindi naman tayo magkasintahan??? Paano kaya 'yon boss???" Humarap ako sa kaniya. Ngunit, hindi siya makatingin sa akin ng deretso. "Bakit boss? May mali po ba sa sinabi ko?" pagtatakang tanong ko. "No. Pero huwag mo basta-basta sabihin 'yan," sabay lunok laway niya. "Bakit? Nahihiya ka ba? Ayiee... Marunong ka pa lang mahiya ahh," natatawang wika ko. Hindi niya ako sinagot. Pero natatawa pa rin ako. "Ang gwapo mo talagang mahiya boss," natatawang bulong ko sa sarili ko. "May sinasabi ka ba diyan Shasha?" "Huh? Wala po. Halaka boss! Baka nakakarinig ka ng hindi kagaya sa atin. Lagot ka... Minumulto ka na boss." Hindi ko mapigilan ang tawa ko. Samantalang seryoso lang siyang nakatingin sa ak
"What the f*ck! Sino ang pumatay ng ilaw?!" I shout. "Walang hiya naman oh! Kung saan nasa exciting part na. Tsyaka naman nawala ang kuryente!" sigaw naman ni Lance. After that, muling bumalik ang kuryente. "Mukhang pati ang laro ayaw niyang may manalo sa atin ah," natatawang saad ni Lance. Ibinagsak ko sa sofa ang hawak-hawak kong teddy bear at ang laruan. "Wala na akong gana makipaglaro. Bahala ka na diyan maglaro mag-isa," malamig kong tugon sa kaniya na may malalim na tingin. "Okay. Sige ako na lang." He respond. "Anong ginagawa niyo? Tapos na akong magluto." pagsulpot ni Alexa. "Nag-aaway ba kayong dalawa?" Tanong niya ng makalapit siya sa amin. Inilagay niya ang dala niyang pagkain sa mesa. "Huh? Hindi.... Magkapatid kami bakit kami mag-aaway?" sabay ngiti ni Lance. Nagawa pa niya akong akbayan. "Ah... Ang ganda naman ng samahan niyo," sabay ngiti ni Alexa. "Ito na pala kain ka na Boss. Masarap 'yan, pero hindi ko tinikman eh." Masarap pero hindi tinikman? Paano
MIKE STILL POINT OF VIEW I'm here at the conference room. Mahalaga ang meeting ngayon. But, I can't focus. Pero, pinapakinggan ko naman ng maayos ang mga sinasabi nila. They are explaining the plans and possible outcomes. I didn't say anything. Hanggang sa matapos ang mga sinasabi nila. "Boss, wala ka bang sasabihin sa kanila?" bulong ni Sandro sa akin. "No." Tipid kong sagot. "Okay, everyone pwede na kayong umalis. Pag-uusapan muna namin ni boss ang lahat. At kung ano ang magiging desisyon niya ipapadala ko agad sa inyo. Sa ngayon, end na muna ang meeting," seryosong tugon ni Sandro. Walang kahit isa ang nagreklamo sa kanila. Sumunod sila sa sinabi ni Sandro ay sabay-sabay silang umalis ng office. "Boss, bakit hindi ka maka-focus. Importante ang naging meeting ngayon. We need to do an action for this. Kung ayaw niyo pong bumagsak na lang bigla ang kompanya mo." He said with his poor voice. "I know what I'm doing. Nakikinig naman ako." Seryoso kong pinaandar ang wheelc
Nandito na nga kami sa loob ng magandang restaurant. Ang dami ng masasarap na pagkain. Pero ang mata ko nakatuon sa dictionary na nasa gilid ko. Hindi talaga ako makapaniwala na ito ang babasahin ko. Baka abutin ako ng ilang taon bago matapos 'to eh. Dapat pala hindi na lang ako nag-request. "Kumain ka na. Baka lumamig ang pagkain," saad niya. Nag-umpisa na akong kumain kaya kumain na rin ako. Hanggang sa lutang akong napaisip. "Lance, bakit gano'n? Hindi naman tayo nagbayad kanina ng pera sa mall eh. 'Yong card mo lang naman ang binigay mo tapos nag-swipe sa ginamit nila. Tapos bayad na agad 'yon?" pagtataka kong tanong. "Yes. Bayad na 'yon. Gano'n ang pamamaraan ng pagbayad gamit ang card. Kaya ang card na ibinigay sa 'yo ng kuya ko. Itago mo 'yan. Huwag mo basta-basta ipapakita sa iba kung ayaw mong kunin nila sa 'yo. Malaki ang pera diyan. Kahit ano ang gusto mo mabibili mo," sabay ngiti niya. "Gano'n ba talaga 'yon? Hindi ko maintindihan pero, sige na nga. Naniniwala na ako







