BAD STORIES หนี้มาเฟีย | 20+ |

"อื้อ~" เสียงหวานครางในลำคอ ในขณะที่ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มบดเบียดกายเข้าหา สอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กหอบหายใจกระชั้นชิดแก้มเนียนใส เสียงหัวใจเต้นแรงไม่แพ้ริมฝีปากหนาที่สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

"ดะ.. เดี๋ยวค่ะอื้อ..."

"...."

"ลินกลัว"

"หึหึ เด็กน้อย~"

แม็กซ์เวลล์ซุกหน้าเข้าหาลำคอขาวกดจูบแผ่วเบาหลังหูเล็กยกยิ้มเอ็นดูคนตัวเล็กใต้ร่าง มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบไล้กรอบหน้าหวานเบาๆ แล้วดันตัวขึ้นเล็กน้อย

"ถ้าไม่พร้อมพี่จะยังไม่ทำ.. พี่จะรอเธอ"

"...."

"อย่ามองด้วยสายตาแบบนั้นเดี๋ยวอดใจไม่ไหว~"

หน้าผากกว้างกดแนบลงบนแก้มเนียนในขณะที่คนตัวเล็กหลุดเสียงหัวเราะคิกคัก เบี่ยงตัวหลบปากร้อนที่พรมจูบลงมา ลลินยกมือดันบ่ากว้างเบาๆ หลังจากหัวเราะจนท้องแข็งไปหมด ยกศีรษะหนาขึ้นมาเสมอใบหน้าโดยที่ยังคงมีรอยยิ้มแต้มบนใบหน้าสวยพราวพราย

"น่ารักกับลินแบบนี้ไปตลอดนะคะ"

"ก็อยู่ให้รักไปตลอดสิ"

"....."

ภาพเด็กสาวใต้ร่างยังคงยิ้มกว้างส่งมาให้หลังสิ้นเสียงทุ้มแหบกระซิบใกล้ปลายจมูกเชิดรั้นยังคงติดอยู่ในห้วงความจำ ก่อนแสงสว่างพลันเกิดขึ้นมาพร้อมกับเสียงประตูห้องที่ถูกเปิดเข้ามาด้วยความแรงจนเกิดเสียงบานประตูกระแทกเข้ากับผนังห้องดังลั่น

ปัง!!

มาเฟียหนุ่มเอี้ยวตัวหันกลับยังด้านหลังในขณะที่ยังคงคร่อมร่างเล็กไว้ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาไร้หนวดเครานิ่วคิ้วผูกชนจ้องมองเงาสีดำที่ปรากฏด้านหน้าตัวเอง ยกมือหนาขึ้นบดบังแสงจ้าแยงตาแล้วดันตัวลุกขึ้นนั่ง ในขณะที่คนตัวเล็กบนเตียงเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"พี่แม็กซ์"

"....."

"เราเลิกกันเถอะ ลินเชื่อว่าพี่จะสามารถเจอคนที่เหมาะสมกับพี่ได้"

"ลิน ลิน ลลิน!!"

"ลาก่อน..."

 เสียงหวานดังก้องในห้วงความทรงจำ ก่อนภาพรอยยิ้มกับใบหน้านิ่งๆ ของเธอจะจางหายไปกับความสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาจนไม่สามารถจะทนเปิดตามองได้อีก

"ลลิน!!"

ร่างสูงกำยำเปลือยอกโชว์ความแข็งแรงบนเตียงกว้างขนาดคิงไซซ์สะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งพรวดพราดพร้อมกับเหงื่อไคลเปียกท่วมร่างหนา แม็กซ์เวลล์หอบหายใจหนักกวาดสายตามองหาร่างเล็กของคนที่เข้ามาอยู่ในห้วงฝันของตัวเองมาเป็นเวลาหลายปี นับจากวันนั้น... วันที่เธอตัดขาดเยื่อใยที่เขามี เหยียบย่ำความรู้สึกเขาเพียงเพราะเธอหมดความรู้สึกเดียวกันแล้ว

มือหนายกขึ้นมาลูบใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเปียกชุ่ม ตอหนวดเคราสั้นสีน้ำตาลทองที่ถูกตัดอย่างสวยงามช่วยขลับให้ใบหน้าหล่อเหลาดูน่ามองมากยิ่งขึ้น

พ่นลมหายใจหนักออกทางริมฝีปากบางตวัดสายตาขุ่นเข้มมองยังเครื่องมือสื่อสารที่ส่งเสียงดังอยู่บนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียง ก่อนจะเอื้อมมือคว้าขึ้นมาดูรายชื่อปลายสายที่โทรมายามวิกาล

ครืน~ครืน

"มีอะไรวะ เมียไม่ให้เอาหรือไงถึงโทรหากู"

'สัส! เมียกูเพิ่งคลอดไหมวะ'

"แล้วมึงโทรมาทำไมตีสาม?"

'เชี่ยแม็กซ์! มึงคงไม่ลืมว่าเช้านี้ของล็อตใหญ่เข้าใช่ไหมวะไหนว่ามึงจะจัดการเองไง อย่าบอกนะว่ามึงเพิ่งตื่น'

"....."

'ถ้ากูไม่โทรมามึงคงจะยังไม่ตื่นสิท่า'

"เออๆ กูกำลังไป แม่งกัดดีฉิบ! ทำตัวเหมือนเป็นเมียกูสัส"

มือหนากดตัดสายเพื่อนไปอย่างไร้มารยาท ใบหน้ายังคงแสดงถึงความไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน ไม่ใช่เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ปลุกเรียกเขาตื่นจากภวังค์ฝัน แต่เป็นเพราะใครบางคนในความฝันนั้นต่างหากที่ทำให้เขาเกิดหงุดหงิดหัวเสีย

"จะตามหลอกหลอนฉันไปถึงไหนยัยเด็กเลี้ยงแกะ เธอมันไม่คู่ควรกับความรู้สึกฉันเลยด้วยซ้ำ!"

แม็กซ์เวลล์ยกมือยีผมแรงๆ แล้วสะบัดผ้าห่มออกจากร่างกายเดินดิ่งตรงไปยังห้องน้ำที่เยื้องออกไป ปลดกางเกงบ็อกเซอร์บนกายเพียงตัวเดียวออกลงบนพื้น ก้าวเข้ามายืนใต้ฝักบัวใหญ่เปิดน้ำเย็นชโลมลงมาบนเรือนร่างเปลือยเปล่า

สายน้ำไหลผ่านร่างหนาลงสู่พื้นกระเบื้องเย็น แต่กลับไม่ได้ช่วยดับความร้อนรุ่มในใจแกร่งให้ทุเลาลงได้เลย เขาแหงนหน้าขึ้นรับความเย็นจากสายน้ำพร้อมกับยกมือขึ้นลูบปัดหยาดน้ำบนใบหน้าไปด้วย

"เธอมีอะไรดีนักหนาทำไมเมื่อก่อนฉันถึงได้ตาบอดไปได้ ผู้หญิงมันก็หวังแต่เงินทองอำนาจเหมือนกันทั้งนั้น หึ! น่ารังเกียจเสียจริง"

มุมปากหนาแสยะยิ้มเหยียดขึ้นสูง เหลือบตามองกลับไปยังบานกระจกที่มีเงาเรือนร่างหนากำยำเปลือยเปล่าของตัวเองยืนอยู่ จ้องมองนิ่งๆ ครู่หนึ่งก่อนจะดึงสายตากลับ จัดการกับร่างกายต่อไป

ร้านกาแฟใกล้มหาลัยK

ร่างเล็กของเด็กสาวนักศึกษาชั้นปีที่สามกำลังยืนรอเครื่องดื่มที่เพิ่งสั่งไป โดยในมือบางถือเครื่องมือสื่อสารเปิดช่องแชทของเพื่อนสนิทต่างสาขาไว้อยู่

รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าสวยหลังจากกวาดสายตาอ่านข้อความของเพื่อนสนิท ได้รับรู้ถึงความอัดอั้นตันใจกับการเรียนกับอาจารย์ผู้สอนที่เคร่งครัด เข้มงวดและน่าเบื่อ แต่เพราะเป็นวิชาหลักจึงหลบเลี่ยงไม่ได้ทำได้เพียงระบายกับคนตัวเล็กเพื่อนสนิทฟังเท่านั้น

"สตรอว์เบอรี่โยเกิร์ตสมูทตี้ได้แล้วค่ะ"

"ค่ะ.. ขอบคุณค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ"

เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มส่งให้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ หมุนตัวหันกลับออกจากร้านยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นจ่อริมฝีปากดูดความหวานละมุนผ่านหลอกใสสีแดง

ลลินหย่อนโทรศัพท์มือถือลงกลับในกระเป๋าสะพายข้าง เดินตรงไปยังรถมินิคูเปอร์สีฟ้าพาสเทลของตัวเองเพื่อจะกลับไปยังคอนโดที่พักส่วนตัว 

วันนี้เธอมีเรียนเช้าซึ่งช่วงบ่ายจะว่างยาว เธอจึงคิดว่าจะกลับไปนอนพักร่างกายที่เหน็ดเหนื่อยจากการเรียนมาทั้งสัปดาห์ โดยที่จะยาวไปถึงอีกสองวันที่เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ด้วยพอดี

มือบางเอื้อมเปิดเพลงคลอเบาๆ เพื่อจะไม่ได้เงียบจนเกินไปในระหว่างทางที่ขับกลับที่พัก ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอร้องตามเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

แกรก~

"ค่ะคุณพ่อ"

'สุดสัปดาห์นี้ลินจะกลับบ้านหรือเปล่าลูก'

"สุดสัปดาห์นี้...."

'พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย เป็นเรื่องสำคัญเกี่ยวโยงถึงครอบครัวเรา ลินว่างหรือเปล่า'

"ค่ะ... หนูจะกลับพรุ่งนี้นะคะ"

'โอเค งั้นพ่อวางนะ'

"ค่ะ" เสียงถอนหายใจออกทางริมฝีปากหลังจากบุพการีวางสายไปแล้ว ดวงตากลมโตก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก้มลงถอดรองเท้าคัทชูส้นสูงวางบนชั้นวางรองเท้า สอดเท้าเข้าในรองเท้าสลิปเปอร์สีหวานของตัวเองก่อนจะเดินมาล้มตัวนั่งลงบนโซฟากลางห้อง

ลลินยกเครื่องมือสื่อสารในมือขึ้นมาดูอีกครั้ง ใบหน้าบ่งบอกถึงความหนักใจออกมาได้อย่างชัดเจน คำพูดของคนเป็นพ่อยังคงหมุนวนอยู่ในหัว เธอรู้ว่าเรื่องที่ท่านพูดมาคือเรื่องอะไร เพราะมันเป็นเรื่องเดียวที่ท่านขอร้องแกมบังคับให้เธอต้องจำยอมทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

หลุดพ้นจากทางหนึ่งไปแล้วแต่ท่านก็ยังคงจะหาอีกทางมาให้เธออยู่ดี นอกจากยอมทำตามท่านต้องการแล้วเธอไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรได้เลย แม้แต่.... ความรัก