CHAPTER 3

Hindi si Samantha ang tipo ng tao na hindi gumaganti o pumapatol sa mga taong nananakit sa kaniya. Why endure the pain when you can give it back to those who caused you the pain?

Tumayo siya kahit nahihirapang ituwid ang sarili. She did her best to look presentable habang naglalakad sa counter kung saan nakaupo si Morgan. Nag-iisa lang itong umiinom at tinatanggihan ang bawat babaeng lumalapit sa kaniya.

Umupo siya sa bar stool sa tabi ng lalaki at humarap dito. The guy didn’t even bother looking at her while sipping his drink.

“Well, if it isn’t the guy that I rejected in high school.” Samantha remarked with a smirk.

“Well,” he placed his glass down. “If it isn’t the girl who just got cheated on.”

Samantha chuckled. Ang mahiyain at tahimik na lalaki noon ay marunong nang sumagot.

“You know what?” Samantha glared at him. “Parang mas naging pogi ka.”

Bahagyang natawa si Morgan. “Really?”

“Yes. Really.”

Napatitig dito saglit si Morgan. “Who’s better looking? Me or your ex?”

Sarkastikong napatakip ng bibig si Samantha, na para bang gulat na gulat siya. “You knew about me and Ronan?”

“It’s all over the news.”

Napabuntong hininga si Samantha bago napasandal sa upuan. “Pinagtatawanan na siguro ako ng mga tao. Nagmukha akong pathetic sa mata ng lahat.” Ipinatong niya ang ulo sa counter.

“You are not pathetic, Fuentes.” He was trying to comfort her.

“Hindi mo ‘ko mabibilog, Lockwood.” Aniya habang tinuturo ang sarili. “Niloko lang naman ako ng boyfriend ko at ang kapal ng mukha na i-broadcast pa sa lahat.” Napabuntong hininga siya ulit.

“You definitely lowered your standard on that part.” May halong birong saad ni Morgan.

“You know…ano kaya ang reaksiyon ng mga tao kapag nakita nila tayong magkasama ngayon?” tanong niya kay Morgan habang nilalaro ang yelo sa kamay niya.

“Is that your revenge plan?”

Lumingon dito si Samantha. “Hindi ako papayag na sila lang ang masaya.”

Mas lalong natawa si Morgan. Napagtanto niyang wala pa rin talagang pinagbago masyado si Samantha. Palaban pa rin ito hangga’t alam niya na wala siyang ginagawang mali.

“Tsaka ginawa ko naman lahat, eh. Four years kong binigay ang best ko!” Samantha continued ranting. “Ano ‘yon?! Nagising na lang siya na iba na pala ang gusto niya? Fuck him!”

Napapatingin na ang mga tao sa kanilang dalawa pero walang pakialam si Morgan. His main focus right now is letting Samantha vent out all of her anger.

“Like… sa dami ng celebrities ngayon... ako pa talaga ang nabunot nila?!” naluluhang saad ni Samantha bago tinungga ang isang basong alak.

“Uh, Sir?” May lumapit sa kanilang staff na mukhang manager ito ng bar. “We understand that there are frustrations that need to be expressed, but we have other customers as well. If kasama niyo po si Ma’am, baka pwede pong i-tone down lang po ang boses natin? Some of the customers are already complaining. We hope you understand—”

“Make them leave.” Malamig na saad ni Morgan dito. “All of them.”

“Po?”

“Kick them all out. I’ll rent—forget renting it out.” Kinuha ni Morgan ang wallet niya at naglabas ng calling card. “I’ll buy this whole place.”

“Sir…t-this is—”

“Do I have to repeat myself?”

Halata ang takot sa mukha ng manager. Nanginginig ang kamay nito habang kinukuha ang calling card na nilapag ni Morgan sa counter. Agad itong umalis at sinabihan ang ibang waiter na palabasin ang lahat ng customer. May tinawagan ang manager sa cellphone pero hindi iyon pinansin ni Morgan.

“Hmm?” Napalingon si Samantha sa paligid. “Bakit umalis na sila?”

“Don’t mind them,” saad ni Morgan. “Just vent. No one will disturb you here.”

Biglang may tumulo na mga luha mula sa mga mata ni Samantha. Mga luha na kanina niya pa pinipigilan dahil ayaw niyang makita siya ng mga tao na umiiyak. What Ronan did made her feel pathetic already kaya ayaw niya nang madagdagan pa ito ng ibang opinyon ng mga tao.

“I—I just don’t understand…” Umiiyak siya. “Bakit? Bakit ganoon?”

Tahimik lang si Morgan habang pinagmamasdan at pinapakinggan si Samantha. Ngunit may kung anong dilim sa mga mata nito kapag nababanggit ang pangalan ni Ronan.

Biglang tumawa si Samantha. “Siguro karma ko ‘to kasi ni-reject kita noon.” Bahagya niyang sinipa ang binti ni Morgan “Siguro hiniling mo na lokohin ako ni Ronan, ‘no? This is your revenge dahil ni-reject kita.”

Natatawa na lang din si Morgan sa sinabi nito. Halatang lasing na lasing na nga talaga si Samantha. Wala na ito sa tamang pag-iisip lalo na ang mga sinasabi niya. Siguradong pagsisisihan niya bukas ang mga sinabi at ginawa niya ngayon.

“Anong gusto mong mangyari?” tanong ni Morgan dito habang hinahayaan lang si Samantha na sipain ang binti niya.

Bahagyang lumawak ang ngiti sa labi ni Samantha dahil sa tanong ni Morgan sa kaniya. Inayos niya ang pagkakaupo at tuluyang nang humarap kay Morgan. Kahit lasing ito, tila bigla itong nabuhayaan ng loob.

“Let’s make a headline.”

That intrigued Morgan. “How big do you want it?”

“A huge one,“ sagot niya. “Gusto ko ‘yong malalamangan ang issue namin ni Ronan.”

“That’s easy.” Lalong lumapit si Morgan sa kaniya. “It’s not for free though. You have to be ready for what it’ll cost.” He whispered in her ear.

Samantha smiled proudly. “Name your price. Handa akong bayaran ka.”

Napa-iling si Morgan bago uminom ng alak. “You’re making dangerous deals habang lasing.”