Chapter 7

Tahimik ang umaga, pero hindi ang isip ni Elena.

Nakaupo siya sa veranda, may hawak na tasa ng kape na hindi man lang nabawasan. Kanina pa siya nakatingin sa kawalan, pero ang totoo, paulit-ulit niyang binabalikan ang mga detalye.

Ang mga tanong na hindi niya masagot.

Paano alam ni Nathan ang mga bagay tungkol sa kanya — mga bagay na hindi niya kailanman binanggit kahit kanino?

“You don’t have to pretend, Elena. You can trust me.”

Ang linyang iyon, binalikan niya ng paulit-ulit. Paano niya nasabi iyon? Paano niya alam na nagkukunwari siya?

Sinubukan niyang kalmahin ang sarili, pero habang tumatagal, mas lalo lang niyang nararamdaman ang takot na may mas malalim pa sa likod ng lahat.

Hindi lang ito basta lalaking may kapangyarihan. Si Nathan ay parang nilalang na planado ang bawat galaw, bawat salita, bawat kilos — parang lahat ay may dahilan.

Lumabas siya sa veranda, dumungaw sa malawak na hardin. May ilang tauhan na naglilinis, tahimik, halos hindi nag-uusap.

Sa kanan, nakita niya si Marco — ang personal assistant ni Nathan — may kausap sa telepono. Pamilyar ang tono: mababa, mabilis, parang nag-uulat.

Bigla siyang napaisip.

Ilang beses na ba niyang nakikita si Marco sa mga lugar na hindi naman dapat siya naroon?

Minsan, nang pumunta siya sa lumang art gallery kung saan dati siyang nagtatrabaho, nakita niya itong dumaan sa kabilang kalsada. Noon, inisip lang niya na coincidence iyon. Pero ngayon… parang hindi na ganoon kasimple.

Hindi kaya matagal na niya akong sinusundan?

Naramdaman niya ang bigat sa dibdib. Tumalikod siya at pumasok sa silid, mabilis na sinara ang pinto.

Habang nakasandal siya roon, halos marinig niya ang tibok ng puso niya — mabilis, hindi mapigilan.

Binuksan niya ang kanyang bag. Sa loob, nandoon pa rin ang maliit na flash drive — ang USB na minsang binigay ng dating kasamahan niya sa trabaho, si Rica.

“Pag may nangyaring kakaiba, buksan mo ‘to,” sabi ni Rica noon.

Ngayon lang niya naalala iyon.

Pinindot niya ang laptop at isinaksak ang USB. May isang folder lang sa loob. Pangalan niya mismo: “ELENA M.”

Kinilabutan siya.

Binuksan niya iyon — at sa loob ay mga larawan.

Mga litrato ng kanya mismong buhay.

Larawan niya habang pumapasok sa trabaho, habang bumibili ng kape sa dating paboritong café, habang nakikipag-usap sa mga kaibigan.

Lahat ay kuha mula sa malayo, lahat ay bago pa man niya makilala si Nathan.

May kasamang mga file — Reports.

Binuksan niya ang isa.

“Subject: Elena Madrigal. Potential candidate. History check complete. Observed for six months. Financial vulnerability: high. Emotional state: unstable but manageable. Connection risk: minimal.”

Nalaglag ang kamay niya sa mesa. Hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman — takot, galit, o pagkabigla.

Bago pa man siya makilala ni Nathan, may nagmamasid na sa kanya.

So this was planned… all along?

Tumayo siya, naglalakad paikot sa silid. Parang umiikot din ang paligid niya.

Biglang tumunog ang cellphone niya. Mula kay Nathan.

Nathan: “Dinner tonight. Wear something red.”

Red.

Ang kulay ng mga gabi ng pagkukunwari.

Hindi siya sumagot. Sa halip, binuksan niya ulit ang USB. May isang huling file: Video.mp4.

Kinabahan siya bago pinindot iyon.

Nag-blink muna ang screen, bago lumabas ang isang malabong video.

May isang lalaki sa loob ng sasakyan, kausap sa telepono.

Hindi niya makita ang mukha, pero ang boses — malinaw.

Boses ni Nathan.

“She doesn’t know yet. But soon, she’ll be exactly where I need her to be.”

Napatakip siya ng bibig. Halos wala siyang marinig kundi ang sariling paghinga.

Mabilis niyang binunot ang USB, itinago sa ilalim ng drawer.

Pero kahit anong pagtatago niya, hindi na mabura sa isip niya ang narinig.

Ngayon, malinaw na: bago pa man magsimula ang lahat, matagal na siyang target.

Habang papalubog ang araw, naupo siya sa harap ng salamin. Isinuot ang pulang bestida na pinadala ni Nathan.

Nakita niya ang sarili — perpekto, eleganteng babae sa mata ng mundo.

Pero sa loob, isa siyang nilalang na unti-unting nabubuo sa takot at galit.

Paano kung pati mga nakapaligid sa akin, konektado sa kanya?

Naalala niya si Liza, ang dati niyang kaibigan na nag-imbita sa kanya sa unang event kung saan unang nagkakilala sila ni Nathan.

Liza, na halos biglang nawala pagkatapos ng gabing iyon.

Bakit nga ba parang sadyang pinakilala siya kay Nathan?

Paano kung hindi aksidente iyon?

Habang inaayos niya ang buhok, napatingin siya sa sulok ng silid — sa maliit na pulang ilaw na muli niyang napansin.

Ang camera.

Matagal na ba itong nandiyan?

Lumapit siya, dahan-dahan, at tinakpan iyon ng tela.

Pero habang ginagawa niya iyon, biglang tumunog ang cellphone niya muli.

Nathan: “You don’t have to hide, Elena. I see you.”

Nanlaki ang mga mata niya.

Paano? Paano nito nalaman na tinakpan niya ang camera?

Mabilis siyang umatras, halos mabitawan ang cellphone.

“Anong gusto mong palabasin?” halos pabulong niyang tanong kahit alam niyang wala ito roon.

May kasunod na mensahe.

Nathan: “Stop looking for answers. Just be mine.”

Nanginig ang kamay niya habang hawak ang telepono. Ang takot ay unti-unting napalitan ng galit — galit na matagal niyang kinikimkim, ngayon ay muling nagbabaga.

“Hindi mo ako pag-aari,” bulong niya sa sarili.

“Hindi mo ako laruan.”

Ngunit sa ilalim ng mga salita niyang iyon, isang tanong ang nanatiling bumabalik, paulit-ulit, walang tigil:

Gaano katagal na niya akong pinapanood?

At sino sa mga nakilala ko ang unang nagbenta ng pangalan ko sa kanya?

Habang lumalalim ang gabi, isa lang ang malinaw kay Elena —

hindi na siya sigurado kung sino pa ang puwedeng pagkatiwalaan.

At sa unang pagkakataon, hindi lang si Nathan ang kinatatakutan niya.

Kundi ang posibilidad…

na hindi na kailanman siya nakalabas sa plano nito mula pa noong simula.