LOGINNapangiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. "Mom, mahal ko pa rin ang pagpipinta. Hindi naman nawala 'yon." Bahagya akong natawa. "Hobby ko na siya habambuhay. Kapag gusto kong magpahinga o mag-unwind, nagpipinta pa rin ako." Mas lalo siyang ngumiti. "At saka," dagdag ko, "si Tita Cha pa
Riz Seven years. Actually, higit pitong taon na pala ang lumipas mula nang halos tuluyan akong manirahan sa South Korea. Nakakamiss din pala ang Pilipinas kapag matagal kang hindi nakakauwi. Totoo, may mga pagkakataon namang bumabalik ako rito—kapag may importanteng family occasion o espesyal na
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
HoneyOver the moon pa rin ang feeling ko kahit ilang araw na ang nakalipas mula nang mag-dinner kami ni Chanton kasama ang parents niya. As in hanggang ngayon, kinikilig pa rin ako kapag naaalala ko kung paano ako ipinakilala ni Chanton—proud na proud siya habang hawak ang kamay ko. Tapos bigla pa
“Wala kang dapat ipag-alala kay Honey,” sabi ko nang may diin pero hindi pagalit. “Matapang siya. Kahit na nandito lang ako, we both know she’s been living independently for a long time.” Saglit akong huminto, saka nagpatuloy. “She learned how to stand on her own kahit bata pa siya.”Tumango ako, pa
“Because she knows about you,” tugon niya, diretso pero may kaba sa tono.“My brothers know about me as well,” sagot ko agad, halos defensive. “Are they your suspects, too? Lahat na ba ng may alam about me, iisipin ninyo na potential killer?”“Baby, hindi gano’n,” malumanay niyang tugon. “Wala akong
Ayun, napangiti ako nang malapad. “Thank you, Ezra. Malaking tulong ‘yon,” sagot ko sabay thumbs up pa. “Anak, siguraduhin mo na tutuparin mo yang pangakong ‘yan ha,” singit bigla ni Tita Marie, sabay tawa. Napansin ko tuloy na parang mas madaldal siya ngayon kaysa usual. May extra energy. Hindi ko







