LOGINNapatingin ako kay Chandler, at this time, siya naman ang ngumiti nang bahagya. Hindi yung malaki, pero yung ngiting alam kong ibig sabihin ay interesting.“And finally,” sabi ni Daisy, medyo binigyang diin ang boses, “our Platinum Package.”Inangat niya ang tablet at ipinakita ang isang slideshow—m
MitchSunday.Pinagbuksan ako ni Chandler ng pintuan matapos niyang ma-park nang maayos ang sasakyan. Automatic na agad ang pag-abot niya ng kamay ko, parang muscle memory na naming dalawa. Hindi na kailangang magsalita; sapat na ang magkahawak naming palad habang naglalakad papasok sa loob ng Let’s
MitchIsang linggo na ang lumipas, at sa bawat araw na dumadaan, parang umiikot na lang ang mundo namin ni Chandler sa iisang topic—ang kasal.Walang araw na hindi namin iyon napag-usapan. Minsan seryoso, minsan pabiro, minsan nauuwi sa kulitan at pang-aasar, pero laging may halong kilig at konting
Mitch“Bakit naman ako aayaw?” tanong ko matapos akong makabawi sa pagkagulat, kahit ramdam ko pa rin na medyo mabilis ang tibok ng puso ko.Bigla-bigla na lang niyang binanggit ang kasal—out of nowhere, walang warning—kaya natural lang na matigilan ako. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil hindi ko ina
“Habang nasa San Francisco ako,” nagpatuloy ako, seryoso na ang tono, “habang hinaharap ko yung mga bastards na ‘yon at pinagtatanggol ang pamilya ng mga kasamahan ko, doon ko naisip kung gaano kaikli lang talaga ang buhay.” Huminga ako nang malalim bago ko dinugtungan. “I’m not getting any younger.
ChandlerNasa sixth floor na si Mitch para sa practice nila habang ako naman ay dumiretso na sa opisina ko sa ibaba. Habang bumababa ako, ramdam ko na unti-unti nang bumabalik ang normal na ritmo ng araw ko, yung pakiramdam na parang bumabalik ka sa isang lugar na matagal mong iniwan pero sa puso mo
Third PersonMainit ang ilaw sa loob ng malawak na event hall. Puno ito ng puting bulaklak, crystal chandeliers, at mga mesa’t upuang may ginto at ivory na palamuti. Sa gitna, isang mahaba at malinis na aisle na may pulbos na rosas na petals ang tila daan papunta sa pangarap.Nasa unahan si Chanden,
Third Person“Bakit? Paanong nangyari?” mariing tanong ni Brando sa kausap sa kabilang linya. Mabilis at sunod-sunod ang ulat na ibinigay sa kanya, at habang nakikinig, unti-unting humigpit ang hawak ng lalaki sa cellphone. Halata sa kanyang mukha ang pagkabigla na agad sinundan ng matinding galit.
ChandenMasayang-masaya ako sa pagbubuntis ni Noelle. Para akong lumulutang sa ulap sa tuwing naiisip ko na sa wakas, magkakaroon na kami ng sarili naming anak. Isang pamilya. Isang maliit na mundong kami lang ang laman.Madalas ko siyang titigan nang palihim habang abala siya sa laptop niya. Minsan
Chanden“Kung gano’n… ibig mo bang sabihin, wala talagang kinalaman si Scarlet sa lahat ng ito?” tanong ko habang bahagyang kumunot ang noo ko. Hindi ko maialis sa sarili ko ang duda. Para kasing imposibleng nagkataon lang ang lahat.“I’ll look into that,” sagot ni Kuya Lualhati. “Sa ngayon, wala pa







