Mag-log inAyown, gising na!!
Napalingon ako sa isang nurse na nasa gilid ng silid.Tahimik nitong pinupulot ang mga bubog ng nabasag na flower vase at inaayos ang mga papel na nagkalat sa sahig. Nakayuko siya habang naglilinis, ngunit kapansin-pansin ang bahagyang panginginig ng mga balikat niya.Napakunot ang noo ko.Hindi ko
Kaya bago pa man ako tuluyang maging doktor, inihanda ko na ang sarili ko sa iba't ibang klase ng ugali ng mga pasyenteng makakaharap ko.Minsan hindi gamot ang unang kailangan nila.Kundi pang-unawa.“At isa pa,” dagdag ko habang nakangiti, “kung may pagkakataong magalit siya sa akin, hahayaan ko l
RizPagkatapos ng halos tatlumpung minutong briefing tungkol sa hospital protocols, residency schedule, patient management, at iba't ibang guidelines na kailangan naming sundin, tuluyan na kaming lumabas sa opisina ni Dr. Teologio.“This is it,” bulong ko sa sarili habang papunta kami sa elevator.I
“Mabuti at nandito na kayo.”Napatingin sa akin si Dr. Teologio.“Dr. Riz, have a seat.”“Thank you, sir.”Magalang akong ngumiti bago umupo sa bakanteng upuan katabi ni Jeanette.Doon ko napansin ang isa pang lalaking naroon sa loob ng opisina.Nakasuot din ito ng puting doctor's coat. Matangkad, m
RizNakatitig lang ako kay Jeanette habang hinihintay ang sasabihin niya.Katatapos lang niyang ibaba ang cellphone matapos ang tawag ng ama niya, pero imbes na magsalita agad, nanatili lang siyang nakatitig sa akin. Para bang pinag-iisipan niya kung paano niya ihahayag ang balitang narinig.Napataa
Riz“Welcome, friend!”Malawak ang ngiti ni Jeanette nang salubungin niya ako pagpasok ko sa residents' lounge ng Teologio Medical Center. Nakasuot na siya ng puting doctor’s coat at nakasabit sa leeg ang stethoscope niya. Kahit maaga pa lang ay mukhang puno na agad siya ng enerhiya, samantalang ako
Nasa Rizal ang headquarters ni Kuya Lualhati, ang lalaking minsang tinulungan kami noong mga panahong nasa panganib ang buhay ng miyembro ng aming pamilya. May asawa na rin siya, na hanggang ngayon ay hindi pa rin nagsi-sink in sa akin. Dati siyang carefree, palaban, halos ayaw pa nga sa commitment,
HoneyTanghalian na nang tuluyang matapos ang aming cleanup drive, at sa buong oras na ‘yon ay hindi pa rin natatapos ang call namin ni Chanton, as in straight, walang patid, parang naka-automatic mode ang bunganga niya. He’s so annoying, sobrang kulit, sobrang clingy sa boses, pero hindi ko maintin
Chansen“Yown, kumpleto na ba tayo!!” Malakas at sobrang sabik na boses ang umalingawngaw mula sa may hagdanan, dahilan para sabay-sabay kaming mapalingon. At ayun na nga ang dalawang unggoy, este, ang dalawa naming kapatid pa na sina Chanton at Chandler, parehong nakangiti nang parang may commercia
Estella Nang tuluyan kaming makalapit, biglang tumayo si Mommy ni Tristan. I mean, Mommy pala namin. Ang mata niya, nangingilid sa luha. Parang may tumusok sa puso ko sa mismong sandaling iyon. Hindi ko kayang makita siya na umiiyak lalo na kung ako ang dahilan. “E-Estella…” mahinang sambit niya.







