LOGINJared“Bakit ba ayaw mong tanggapin ang treatment plan na sine-suggest ni Dr. Nazario?”Pagod na ang boses ni Lola nang itanong niya iyon. Hindi ito ang unang beses na narinig ko ang mga salitang iyon mula sa kanya. Simula nang maaksidente ako, halos pare-pareho na lang ang laman ng bawat pagdalaw n
Jared“Is this it?”Hindi ko inalis ang tingin sa mga dokumentong nasa harapan ko habang tinatanong si Jacob. Nakatayo siya sa kabilang bahagi ng silid, hawak ang tablet na ginagamit niya para sa mga report. Mula sa tono pa lang ng boses ko ay alam niyang hindi ako nasiyahan sa narinig ko.“Yes, Sir
"He's still our patient.""Hindi personal ang mga sinasabi niya. He's just hurting.""Don't let his anger stop you from doing your job."Ilang beses ko nang narinig ang mga linyang iyon mula sa kanya.Hindi ko alam kung hinahangaan ko ba ang pasensya niya o naiinis ako dahil hindi niya magawang sumu
JaredPagbukas pa lang ng p***o ng private suite ko, alam ko nang si Dr. Nazario ang pumasok. Hindi ko na kailangang lingunin pa dahil kabisado ko na ang paraan ng pagkatok niya—kalmado, walang pagmamadali, at parang laging kontrolado ang bawat kilos.Ngunit hindi lang siya ang dumating. May isa pa
Napalingon ako sa isang nurse na nasa gilid ng silid.Tahimik nitong pinupulot ang mga bubog ng nabasag na flower vase at inaayos ang mga papel na nagkalat sa sahig. Nakayuko siya habang naglilinis, ngunit kapansin-pansin ang bahagyang panginginig ng mga balikat niya.Napakunot ang noo ko.Hindi ko
Kaya bago pa man ako tuluyang maging doktor, inihanda ko na ang sarili ko sa iba't ibang klase ng ugali ng mga pasyenteng makakaharap ko.Minsan hindi gamot ang unang kailangan nila.Kundi pang-unawa.“At isa pa,” dagdag ko habang nakangiti, “kung may pagkakataong magalit siya sa akin, hahayaan ko l
Honey“Chanton, okay ka lang ba?” tanong ko habang pinagmamasdan siya. Ilang beses ko na kasing napapansin, madalas parang wala siya sa sarili. Tahimik, tapos tutok na tutok sa cellphone niya, kagaya na lang ngayon.“Yes, baby…” mabilis niyang sagot.Natigilan ako sandali. Maagap naman siya sumagot,
Honey Nasa isang coffee shop kami kasama ang mga kaibigan ko, yung klase ng lugar na maingay pero comforting, amoy kape at halong tawanan. Sila mismo ang nagyaya na lumabas kami dahil, ayon sa kanila, “Baka inaamag ka na kakadikit kay Chanton.” Syempre alam na nila ang tungkol sa amin, hindi na ta
Honey“Ehem.”Sabay-sabay kaming napatingin kay Dad nang i-clear niya ang lalamunan. Biglang nag-iba ang timpla ng paligid, mula sa awkward na biruan kanina, ngayon ay ramdam na ramdam ko na ang bigat ng pag-uusap.“Nagpunta ako agad dito,” panimula niya, seryoso ang tono, “matapos kong malaman ang
Chanton“Tinawagan na ni Lualhati si Sen. Deguia,” sabi ni Dad, seryoso ang tono. “Sinabihan niya na huwag ipaalam kahit kanino ang nangyari.”Parang biglang sumakit ang ulo ko sa narinig. Sigurado akong galit na galit na sa akin ang senador. Ama siya ni Honey—at sa ilalim ng pangangalaga ko, muntik







