MasukWaaaaahhh.... Hindi nakatiis!
Napalingon ako sa isang nurse na nasa gilid ng silid.Tahimik nitong pinupulot ang mga bubog ng nabasag na flower vase at inaayos ang mga papel na nagkalat sa sahig. Nakayuko siya habang naglilinis, ngunit kapansin-pansin ang bahagyang panginginig ng mga balikat niya.Napakunot ang noo ko.Hindi ko
Kaya bago pa man ako tuluyang maging doktor, inihanda ko na ang sarili ko sa iba't ibang klase ng ugali ng mga pasyenteng makakaharap ko.Minsan hindi gamot ang unang kailangan nila.Kundi pang-unawa.“At isa pa,” dagdag ko habang nakangiti, “kung may pagkakataong magalit siya sa akin, hahayaan ko l
RizPagkatapos ng halos tatlumpung minutong briefing tungkol sa hospital protocols, residency schedule, patient management, at iba't ibang guidelines na kailangan naming sundin, tuluyan na kaming lumabas sa opisina ni Dr. Teologio.“This is it,” bulong ko sa sarili habang papunta kami sa elevator.I
“Mabuti at nandito na kayo.”Napatingin sa akin si Dr. Teologio.“Dr. Riz, have a seat.”“Thank you, sir.”Magalang akong ngumiti bago umupo sa bakanteng upuan katabi ni Jeanette.Doon ko napansin ang isa pang lalaking naroon sa loob ng opisina.Nakasuot din ito ng puting doctor's coat. Matangkad, m
RizNakatitig lang ako kay Jeanette habang hinihintay ang sasabihin niya.Katatapos lang niyang ibaba ang cellphone matapos ang tawag ng ama niya, pero imbes na magsalita agad, nanatili lang siyang nakatitig sa akin. Para bang pinag-iisipan niya kung paano niya ihahayag ang balitang narinig.Napataa
Riz“Welcome, friend!”Malawak ang ngiti ni Jeanette nang salubungin niya ako pagpasok ko sa residents' lounge ng Teologio Medical Center. Nakasuot na siya ng puting doctor’s coat at nakasabit sa leeg ang stethoscope niya. Kahit maaga pa lang ay mukhang puno na agad siya ng enerhiya, samantalang ako
ChancyKita ko ang walang kapantay na saya sa mukha ni Gianna habang animated siyang nagdi-discuss tungkol sa bagong project. Kumakawala ang mga ngiti sa kanyang labi sa tuwing may naiisip siyang ideya, at kitang-kita sa kanyang mga mata ang ningning ng dedikasyon at inspirasyon. Hindi na kailangan
ChancyMadaling araw pa lang ay gising na ako. Hindi dahil sa naramdaman kong sakit, kundi dahil sa hindi ko mapigilang excitement at kaba. Paalis na ako ng ospital.Kahapon lang, halos mawalan ako ng lakas ng loob. Pero ngayon, kahit may sakit pa ring naiiwan sa katawan ko, buo na ang desisyon ko d
Gianna“Gianna, dear. I’m so happy to see you,” masiglang bati sa akin ni Mommy Sarina, na agad na sumalubong sa amin ni Chancy at ng aming anak. Lumiwanag ang kanyang mukha sa tuwa habang iniabot ang mga braso upang kunin si JR mula sa bisig ni Chancy.Nagbeso kami, pero hindi pa man ako nakakapagb
Hindi niya ako pinili.Hindi niya ako minahal.At ngayong nakatayo siya sa harap ko, ang tanong lang sa isip ko ay bakit pa siya nandito?Sinundan ko ang bawat galaw niya. Ang pagkabig ng pinto. Ang pagbagsak ng kahoy na iyon na parang naghuhudyat ng isa na namang laban sa pagitan naming dalawa. Wal







