LOGINNakakagalit ang mga taong katulad niya.Napakataas ng tingin sa sarili na tila pag-aari niya ang buong mundo at obligasyon ng lahat na yumuko sa kanya.“Who the hell are you?!” halos pasigaw na tanong ni Chloe habang masama akong tinititigan. Halata ang pagpipigil niya sa sarili dahil namumula na an
Huminto ako sa mismong harap nina Chloe at Florence.Naputol ang pagsasalita ni Chloe.Mula ulo hanggang paa ay sinukat niya ako ng tingin, halatang hindi nagustuhan ang bigla kong paglapit.“What are you looking at?” mataray niyang tanong.Hindi ko siya nilingon.Ni hindi ko man lang siya binigyan
Mahigpit kong naikuyom ulit ang aking mga kamao.Ramdam ko ang unti-unting pag-init ng buong katawan ko.Hindi na ito tungkol sa pagiging illegitimate child.Hindi na rin ito tungkol sa pamilya nila.Isa na itong malinaw na pang-aapi.At ang mas nakakadismaya, napakaraming taong nakapaligid ang mas
RizPakiramdam ko ay unti-unting kumukulo ang dugo ko habang pinagmamasdan ang nangyayari sa harapan namin.Mahigpit kong naikuyom ang aking mga kamao. Ramdam ko pa ang bahagyang panginginig ng mga daliri ko dahil sa pagpipigil sa sarili. Kung tutuusin, isang hakbang na lang talaga ang kailangan at
“Sa jewelry agad tayo?” natatawang tanong ni Jeanette habang sinusundan si Riz.Ngumiti lang si Riz at tumango. “Para kay Lila.”“Seriously? Alahas na naman?”“She likes it,” simpleng sagot ni Riz. “Kahit gaano pa karami ang collection niya, parang hindi pa rin siya nagsasawang tumanggap ng jewelry.
Third Person“Dr. Jeanette.”Magalang na bati ni Jacob nang tuluyan silang magkaharap.Napalingon si Jeanette at agad na ngumiti bilang ganti sa pagbati nito.“Jacob, Mr. Alba,” nakangiting tugon ni Jeanette.“Kanina pa ba kayo rito?” tanong ni Jeanette habang palihim na sinusulyapan si Jared na tah
Honey“We need to stop. Kung hindi, baka hindi ko na rin mapigilan ang sarili ko, baby.” Siya mismo ang kusang tumigil, pero hindi niya ako binitawan. Nanatili akong nakakandong sa kanya, paharap, parang pareho kaming ayaw pang bumitaw kahit malinaw na kailangan na.“You started it,” sabi ko, bahagy
Siya naman, kahit busy sa pakikinig at pakikipag-usap sa mga kaibigan niya, hindi rin ako kinakalimutan. Paminsan-minsan, tatapunan niya ako ng tingin—mabilis lang, parang siguradong nandoon pa rin ako. Parang sinasabi niyang, “I see you.”At sapat na ’yon.Sapat na ’yon para mapangiti ako mag-isa.
Honey“Anong nangyayari sa’yo?” tanong ko kay Chanton habang nakaupo siya sa harap ng mahabang rectangular table. Humihigop siya ng kape na para bang iyon lang ang nagpapakalma sa kanya. Salubong ang kilay at parang hindi maipinta ang mukha, but in a cute way.Nasa labas kami—rooftop parin ng buildi
HoneyAgad ko siyang vinideo call. Hindi na ako nag-chat pa dahil wala na akong patience maghintay ng typing indicator kapag ganito ang level ng kaba ko. Gusto ko marinig agad ang boses niya, makita ang mukha niya—kahit pixelated pa ‘yan—basta malaman kong okay siya.Pero hindi man lang nagri-ring.







