登入Marahil iyon din ang dahilan kung bakit pakiramdam ko ay ligtas ako kapag siya ang kasama ko. Sa kanya, hindi ko kailangang akuin mag-isa ang bigat ng mga desisyon dahil alam kong may isang taong handang gumabay sa akin nang hindi ako kinokontrol."Wala na akong masasabi," natatawa kong sabi habang
"After we get married, ipagpatuloy mo lang ang paglalaro," mahinahon niyang sagot. "Huwag mong isipin agad ang mga bagay na hindi pa nangyayari. If God finally blesses us with a child, then saka natin pag-uusapan kung ano ang pinakamagandang gawin."Hindi ko napigilang mapailing."Pero—"Hindi na ni
MitchNapansin ko ang marahan niyang paghugot ng malalim na buntong-hininga habang hindi inaalis ang tingin sa akin. Tahimik lang siyang nakaupo sa tabi ko, ngunit hindi ko kailangang hulaan ang laman ng isip niya.Kilalang-kilala ko na ang lalaking ito para malaman kung ano ang ipinapakita ng bawat
Kung may lugar mang gugustuhin kong balikan nang paulit-ulit, hindi iyon dahil sa café, sa pagkain, o sa tanawin.Kundi dahil siya ang kasama ko.Nanatili kami sa ganoong ayos hanggang sa tuluyan nang lumubog ang araw at tuluyang nagdilim ang paligid. Isa-isang nagsindi ang mga ilaw sa rooftop, dahi
ChandlerPababa na ang araw nang makarating kami sa isang café-resto. Sa kulay kahel na unti-unting humahalo sa bughaw na langit, mas lalong gumaan ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa ganda ng sunset o dahil kasama ko ang babaeng ilang buwan na ring unti-unting binabago ang routine ng
"Done."Napabuntong-hininga si Mitch."Finally.""Hindi pa tapos," natatawang sabi ni Ate Selena. "May first fitting pa tayo after magawa ang base gown."Napalaki ang mga mata ni Mitch."May next level pa pala.""Marami pa."Napahawak siya sa noo."Love..." Napatingin siya sa akin na tila humihingi
Gianna“Ang ibig mong sabihin, nagsama na kayo ng soon-to-be mother and sister-in-law mo sa pagpapagawa ng wedding gown na susuotin mo sa kasal niyo ni Chancy, na wala pang date ha! At higit sa lahat, hindi pa nagkakaharap ang mga parents niyo?” litanya ni Hailey habang nanlalaki ang mga mata sa sob
Gianna“Sweetheart, are you sure okay ka lang maiwan dito mag-isa?” tanong ni Chancy habang nakatayo sa harap ko. Nakaayos na siya para umalis, white shirt na hapit sa katawan, light jacket, at yung signature niyang pabango na madalas kong inaamoy sa kanya kapag yakap ko siya.Ako naman, nakaupo sa
Napakagat ako sa labi. “Paano po kung matagal pa siyang gumising?”“Kung hindi pa rin siya magising sa loob ng 12 hanggang 24 hours post-op, doon pa lang kami magsisimulang mag-order ng additional tests, CT scan o MRI ng utak, kung saka-sakaling may gusto kaming i-rule out,” paliwanag niya. “Pero sa
GiannaPagkapasok namin sa bahay, agad na bumungad ang malamig pero maayos na ayos na sala. Ang bawat sulok ay punong-puno ng antigong kagamitan na gawa sa mamahaling kahoy, may mga litrato na naka-frame sa dingding, at ang chandelier sa gitna ng double high ceiling ay tila muling nagpapaalala na hi







