His Regret: Too Late, I'm the Tycoon's Wife Now

“Marco, totoo bang uuwi na sa Pilipinas ang adopted sister mong si Sophia? Hindi ka ba natatakot na baka magalit si Reina?” tanong ng kaibigan niyang si Gelo.

Hindi alam ng mga nasa loob na ilang sandali nang nakatayo si Reina Fajardo sa labas ng private lounge. Bahagyang nakabukas ang pinto, kaya malinaw niyang naririnig ang bawat salitang lumalabas mula sa loob.

Unti-unting nawala ang ngiti sa mga labi niya.

Parang may malamig na tubig na biglang ibinuhos sa buong katawan niya nang marinig ang pangalan ni Sophia.

Isang taon siyang nabuhay sa katahimikan dahil sa babaeng iyon. Isang taon siyang paulit-ulit na umasa na balang araw ay muli niyang maririnig ang boses ng mga taong mahal niya.

At ngayon, matapos ang mahabang gamutan, operasyon, at therapy, sa wakas ay bumalik na rin ang pandinig niya.

Pero hindi niya inakalang ang unang balitang maririnig niya ay ang pagbabalik ni Sophia Laxamana.

“Basta walang magsasalita, hindi dapat malaman ni Reina ang tungkol roon,” malamig na sagot ni Marco Laxamana. “Tsaka mahigit isang taon na rin naman. Gusto na rin ni Sophia umuwi na.”

“Gustong umuwi? O gusto ka niyang makita?” biro ng isa niyang kaibigan.

Sumabog ang tawanan ng lahat ng mga taong nasa loob ng VIP room.

“Tumigil nga kayo,” sabi ni Marco. “Kapatid lang ang tingin ko sa kanya.”

“Kapatid? Eh noon nakita kong hinalikan ka niya. Anong klaseng kapatid ‘yon? Baka iba na ‘yan, Marco?”

Saglit na tumahimik si Marco nang maalala niya ang nangyari noon.

“Bigla niya akong hinalikan kaya hindi ako nakaiwas. Mga bata pa kami noon, makulit lang talaga si Sophia kaya hindi ko na siya pinatulan,” paliwanag ni Marco.

Pagkatapos, naging seryoso ang boses niya.

“Kapag dumating si Reina, walang magsasalita tungkol dito. Naiintindihan n’yo? Huwag na huwag kayong madudulas.”

Mahina namang umubo si Gelo bago nagsalita.

"Marco, gusto ko lang malaman. Wala ka na ba talagang pakialam sa ginawa ni Sophia noon? Halos mamatay si Reina dahil sa kanya. Nawalan pa nga siya ng pandinig dahil sa aksidente. Hindi mo ba naaalala 'yon?" 

Natigilan si Marco at malamig siyang sumagot.

"Bata pa si Sophia, eighteen years old pa lang siya noon. Aminado akong mali ang ginawa niya, pero naparusahan na siya. Isang taon siyang nagdusa sa Dubai at marami na siyang natutunan dahil doon. Bakit kailangan pang palakihin ang nangyari?" 

Parang may sumabog sa isip ni Reina. Napaatras siya ng isang hakbang at tuluyan nang natigilan.

Isang taon ang nakalipas no’ng nabaliw sa selos si Sophia dahil hindi siya ang pinili ni Marco na pakasalan ito. Nag-utos ito sa isang driver na banggain si Reina. Dahil doon, naaksidente siya at nawalan ng pandinig.

Noon, galit na galit si Marco. Halos ipatanggal niya si Sophia bilang bahagi sa pamilya nila. Kung hindi lang nakiusap ang mga magulang niya, baka hindi na pinayagang makalabas ng bansa si Sophia.

Sa loob ng isang taon, si Marco ang laging kasama ni Reina sa pagpapagamot. Dinala siya nito sa pinakamagagaling na doktor. Iniwan pa nito ang trabaho para lang maalagaan siya at samahan sa bawat therapy.

Tuwing umiiyak si Reina at sinasabing wala na siyang silbi, si Marco ang unang yumayakap sa kanya. Paulit-ulit nitong sinasabi na galit na galit siya kay Sophia at gusto niyang pagbayarin ang taong sumira sa buhay ni Reina.

Kahit may galit sa puso ni Reina, unti-unti pa rin siyang naniwala kay Marco. Naniwala siyang mahal siya nito. Naniwala siyang kahit nawala ang pandinig niya, may isang lalaking mananatili sa tabi niya at hindi siya iiwan.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang maliit na velvet box sa bulsa niya. Nandoon ang singsing na ipinasadya niya para kay Marco. Dahil sa aksidente, ilang beses na naurong ang kasal nila. Ngayong nakakarinig na siyang muli, akala niya ito na ang simula ng panibagong buhay nilang dalawa. Akala niya, sa wakas, magiging masaya na rin siya.

Pero ngayon, nagkamali siya. 

Dahil hindi lang pala pinabalik ni Marco si Sophia. Pinatawad pa niya ito, na parang walang nangyari. 

Biglang nag-vibrate ang cellphone niya. Ilang sandali pa bago siya tuluyang nakahinga nang maayos. Nang tingnan niya ang screen, nakita niya ang mensahe ng kanyang ina. Mahaba iyon, pero iisa lang ang gustong iparating.

Pinapauwi siya sa Cebu. Pinapakiusapan siyang saluhin ang kasal ng stepsister niyang si Trisha Fajardo.

Isang oras lang ang nakalipas, tinawagan na siya ng nanay niya.

May kasunduan daw ang pamilya Fajardo at Montealegre. Dapat ikakasal si Trisha sa pangalawang anak ng pamilya Montealegre, si Lorenzo Montealegre.

Pero tumakas si Trisha.

Makapangyarihan ang pamilya Montealegre sa Cebu at Manila. Lalo na si Lorenzo. Kilala siya bilang malamig, walang awa, at hindi nagpapalampas sa sinumang nang-iinsulto sa kanya o sa pamilya niya.

Kapag nalaman niyang tinakasan siya ng babaeng ipinangakong ipapakasal sa kanya, siguradong babagsak ang pamilya Fajardo.

[ Reina, anak ] umiiyak na sabi ng mama niya kanina sa tawag. [ Wala na kaming ibang malapitan. Pakiusap, umuwi ka. Tulungan mo kami. ]

Ito ang unang beses na nakiusap sa kanya ang mama niya mula nang magpakasal ito kay Arturo Fajardo, ang stepfather niya.

Alam ni Reina na hindi naging madali ang buhay ng mama niya sa pamilyang Fajardo. Kahit mabait si Arturo, hindi pa rin ito tunay na tinatanggap ng lahat. Araw-araw, kailangan nitong patunayan na karapat-dapat itong maging bahagi ng pamilya. Kaya bata pa lang si Reina, natuto na siyang manahimik. Hindi siya nagrereklamo. Hindi siya humihingi ng sobra pa sa tulong ng pamilya Fajardo. Ayaw niyang maging dagdag problema sa mama niya.

Dalawang beses lang siya sumuway.

Ang una, nang iwan niya ang Cebu para sundan si Marco sa Maynila. Pinili niyang isugal ang lahat dahil naniwala siyang mahal siya nito.

Ang pangalawa, kanina lang. Nang tumanggi siyang pumalit kay Trisha sa kasal.

Ano nga ba ulit ang sinabi niya sa mama niya? Na huwag na itong mag-alala dahil gumaling na ang pandinig niya. Na mahal siya ni Marco at malapit na silang ikasal. Na sigurado siyang hindi hahayaang mapahamak ni Marco ang pamilya nila.

Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata. Parang pinipiga ang dibdib niya sa sobrang sakit. Mahigpit niyang hinawakan ang maliit na kahon ng singsing sa bulsa niya. 

Akala niya, sapat na ang pagmamahal ni Marco para malampasan nila ang lahat.

Pero ngayon, napaisip siya. Minahal ba talaga siya nito? O nanatili lang ito dahil naaawa sa kanya? O baka konsensya lang ang dahilan kung bakit hindi siya iniwan?

Huminga nang malalim si Reina. Kinuha niya ang cellphone at dahan-dahang nag-type.

[ Ma, papayag na ako. Ako na ang papalit kay Trisha para pakasalan si Lorenzo Montealegre. ]