LOGINSimulan mo ng magpaliwanag kasi...
Napangiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. "Mom, mahal ko pa rin ang pagpipinta. Hindi naman nawala 'yon." Bahagya akong natawa. "Hobby ko na siya habambuhay. Kapag gusto kong magpahinga o mag-unwind, nagpipinta pa rin ako." Mas lalo siyang ngumiti. "At saka," dagdag ko, "si Tita Cha pa
Riz Seven years. Actually, higit pitong taon na pala ang lumipas mula nang halos tuluyan akong manirahan sa South Korea. Nakakamiss din pala ang Pilipinas kapag matagal kang hindi nakakauwi. Totoo, may mga pagkakataon namang bumabalik ako rito—kapag may importanteng family occasion o espesyal na
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
EstellaDignified looking si Chansen habang nagsasalita. Tipong kahit hindi mo siya gustuhin, mapapatingin ka talaga. Malalim ang boses niya, buo at kontrolado, parang bawat salita ay tinimbang muna bago bitawan. Kita kong kuha niya ang atensyon ng lahat, parang may invisible na tali na nakakabit sa
Chansen“Ano ang plano mo, hahayaan mo lang na ganyan? Kailan mo siya balak ipakilala sa lahat?” tanong ni Mommy makalipas ang mahabang katahimikan. Kita ko sa mukha niya ang pag-aalala, pero may halong inis na rin.“She… she wanted a divorce,” mahina kong sabi, halos pabulong. Para bang kasalanan k
“Exactly,” dagdag ni Vivian, tumagilid pa ng upo at tumiklop ng braso. “Ano’ng nagbago?”Humugot ako ng malalim na hininga, saka tiningnan sila nang diretso. “Hindi ko pala kaya mag-isa lang. Kapag ganon kasi, magiging limited lang ang students natin. Parang… binibigyan ko lang ng hangganan ‘yung ka
EstellaUmalis ang babae, walang lingon, walang kahit anong salita. Para bang inubos niya ang huling piraso ng lakas ni Chansen. Hindi na niya nagawang habulin, nakatulala lang sa kawalan, parang sinakal ng bigat sa dibdib.Hindi ko alam kung dapat ba akong maawa sa kanya. Kita ko kasi sa mga mata n







