LOGINSelos selos ang ating Lovey, but I'm sure feeling secured na siya sa Dovey niya. Ganyan lang dapat ang away niyo ha, lambingan lang...
Para akong natauhan.Hindi ko inaasahang makikita ko ang pangalan niya roon.Kanina lang ay sinabi niyang marami pa siyang kailangang i-review na documents.Ibig sabihin...Sa kabila ng pagiging abala niya, naglaan pa rin siya ng oras para buksan ang livestream ko.Hindi ko napigilang mapangiti.Kas
Pero hindi nila kayang baguhin ang katotohanan.Hindi nila kayang burahin ang mga alaalang magkasama naming binuo.At lalong hindi nila kayang baguhin ang pagmamahalan naming dalawa.Huminga ako nang malalim bago marahang inilapag ang cellphone sa mesa.Unti-unting gumaan ang pakiramdam ko.Tama sil
MitchHindi ko napigilang buksan ang comment section.Alam kong hindi iyon ang pinakamagandang gawin. Bilang isang professional player at content creator, matagal ko nang alam na hindi lahat ng mababasa ko sa social media ay dapat kong dibdibin. Sanay na akong may pumupuri, may pumupuna, at may mga
Kahit nasa opisina siya at siguradong nakatambak ang mga dokumentong kailangang basahin, nagagawa pa rin niyang sumingit ng mga linyang kayang magpangiti sa akin.Hindi ko namalayang nakatitig na pala ako sa screen ng cellphone ko habang nakangiti."Ano 'yan?"Napapitlag ako nang marinig ang boses n
"E, di ba nga ikakasal siya?" inosenteng tanong ni James."Oo nga pala," natatawang sagot ni Ryan. "Practice lang."Bago pa ako makaganti ng asar, dumating si Ate Monette na may bitbit na dalawang pitsel ng orange juice.Isa-isa niya iyong inilapag sa gitna ng mesa bago kami tiningnan."Kayo talaga,
MitchSimula nang ma-finalize ang wedding date namin ni Chandler, parang naging paborito na akong asarin ng buong Team ArmyGamers.Halos araw-araw na lang ay may bago silang dahilan para tuksuhin ako. Kahit nasa gitna kami ng scrims at seryosong-seryoso ang lahat sa practice, hindi pa rin nila pinal
ChansenPagkatapos ng mahaba-haba ding pag-uusap at to be honest, emotionally draining na paliwanag at pagtatanong ay umalis na rin si Kuya Lualhati. Kailangan pa raw niyang asikasuhin si Maui, pati ang proseso ng pagsasampa ng kaso. Kita ko ang pagod sa kanyang mukha pero hindi rin nawawala ang kal
Estella Nasa hotel room pa rin ako, nakaupo sa beige couch ng living area, habang nakatingin sa malaking salamin sa tapat. Suot ko na ang simple pero elegante at napaka-classy na wedding gown na ginawa ni Ate Selena para sa akin. Ready na ako, pero ayon kay Miss Zelda, ipapasundo pa raw ako ni Chan
Ang sarap tignan ng paligid. Ang bawat sulok ng mesa ay puno, hindi lang ng pagkain, kundi ng alaala, kwento, at pagmamahal. Ang ngiti at saya sa mukha ng bawat isa ay naghahatid ng kakaibang pakiramdam sa akin. Isang uri ng kaligayahan na hindi mo mabibili, hindi mo mahihiram, kundi mararamdaman mo
Sa bridge part ng kanta, napatingin ako kay Miss G. Nakataas ang dalawang kilay niya at napapailing sa disbelief. “Anak ng—hindi ko alam kung paano pa tatapatan ’to,” bulong niya.Natawa ako, pero iyun yung tawang napapailing dahil hindi ko rin alam kung ano pang pwedeng i-expect. “This is turning i







