登入Talagang hindi madaling magtiwala din si Chanden kapag may kakaibang nangyari.
Napatingin ako kay Chandler, at this time, siya naman ang ngumiti nang bahagya. Hindi yung malaki, pero yung ngiting alam kong ibig sabihin ay interesting.“And finally,” sabi ni Daisy, medyo binigyang diin ang boses, “our Platinum Package.”Inangat niya ang tablet at ipinakita ang isang slideshow—m
MitchSunday.Pinagbuksan ako ni Chandler ng pintuan matapos niyang ma-park nang maayos ang sasakyan. Automatic na agad ang pag-abot niya ng kamay ko, parang muscle memory na naming dalawa. Hindi na kailangang magsalita; sapat na ang magkahawak naming palad habang naglalakad papasok sa loob ng Let’s
MitchIsang linggo na ang lumipas, at sa bawat araw na dumadaan, parang umiikot na lang ang mundo namin ni Chandler sa iisang topic—ang kasal.Walang araw na hindi namin iyon napag-usapan. Minsan seryoso, minsan pabiro, minsan nauuwi sa kulitan at pang-aasar, pero laging may halong kilig at konting
Mitch“Bakit naman ako aayaw?” tanong ko matapos akong makabawi sa pagkagulat, kahit ramdam ko pa rin na medyo mabilis ang tibok ng puso ko.Bigla-bigla na lang niyang binanggit ang kasal—out of nowhere, walang warning—kaya natural lang na matigilan ako. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil hindi ko ina
“Habang nasa San Francisco ako,” nagpatuloy ako, seryoso na ang tono, “habang hinaharap ko yung mga bastards na ‘yon at pinagtatanggol ang pamilya ng mga kasamahan ko, doon ko naisip kung gaano kaikli lang talaga ang buhay.” Huminga ako nang malalim bago ko dinugtungan. “I’m not getting any younger.
ChandlerNasa sixth floor na si Mitch para sa practice nila habang ako naman ay dumiretso na sa opisina ko sa ibaba. Habang bumababa ako, ramdam ko na unti-unti nang bumabalik ang normal na ritmo ng araw ko, yung pakiramdam na parang bumabalik ka sa isang lugar na matagal mong iniwan pero sa puso mo
ChantonSa isang fast food nag-park si Al. Kitang-kita ko kung paano siya dahan-dahang huminto sa slot, parang wala lang, parang normal lang ang lahat. Hinayaan ko munang makapasok sila sa loob bago ako sumunod. Ayokong magmukhang obvious. Ayokong mahalata. Kahit sa totoo lang ay mas gusto ko na sab
Sen. DeguiaTahimik akong nakaupo sa loob ng maliit kong opisina sa aming bahay, ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tik-tak ng wall clock sa likod ko. Nakapikit akong sandaling huminga nang malalim, pilit inaayos ang magulong isip ko, lahat umiikot sa isang pangalan.S
Chanton Nanatili akong nakatingin kay Senator Deguia habang nakayuko siya, tila ba pasan-pasan ang bigat ng mundong siya mismo ang naglagay sa balikat niya. Sa postura pa lang niya, alam kong matagal nang umiikot sa isip ang desisyong ito. Sa tingin ko, ito na ang pinaka-desperado at pinaka-makatao
HoneySiraulong Chanton ‘tong lalaking ‘to, swear.Nagbihis lang ako para sa simple dinner namin—promise, naka-dress pa ako na pang-chill lang, yung tipong pang-café date vibes—tapos bigla na lang matatagpuan kong pinapasok niya ang sasakyan sa isang magara at malaking bakuran.Nung una talaga, sobr







