LOGINTuluyan ka na bang magpapatawad, Gianna? Kung sakali ay baka iyan na rin ang maging simula para lubusan mo ng tanggapin si Chancy.
Marahil iyon din ang dahilan kung bakit pakiramdam ko ay ligtas ako kapag siya ang kasama ko. Sa kanya, hindi ko kailangang akuin mag-isa ang bigat ng mga desisyon dahil alam kong may isang taong handang gumabay sa akin nang hindi ako kinokontrol."Wala na akong masasabi," natatawa kong sabi habang
"After we get married, ipagpatuloy mo lang ang paglalaro," mahinahon niyang sagot. "Huwag mong isipin agad ang mga bagay na hindi pa nangyayari. If God finally blesses us with a child, then saka natin pag-uusapan kung ano ang pinakamagandang gawin."Hindi ko napigilang mapailing."Pero—"Hindi na ni
MitchNapansin ko ang marahan niyang paghugot ng malalim na buntong-hininga habang hindi inaalis ang tingin sa akin. Tahimik lang siyang nakaupo sa tabi ko, ngunit hindi ko kailangang hulaan ang laman ng isip niya.Kilalang-kilala ko na ang lalaking ito para malaman kung ano ang ipinapakita ng bawat
Kung may lugar mang gugustuhin kong balikan nang paulit-ulit, hindi iyon dahil sa café, sa pagkain, o sa tanawin.Kundi dahil siya ang kasama ko.Nanatili kami sa ganoong ayos hanggang sa tuluyan nang lumubog ang araw at tuluyang nagdilim ang paligid. Isa-isang nagsindi ang mga ilaw sa rooftop, dahi
ChandlerPababa na ang araw nang makarating kami sa isang café-resto. Sa kulay kahel na unti-unting humahalo sa bughaw na langit, mas lalong gumaan ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa ganda ng sunset o dahil kasama ko ang babaeng ilang buwan na ring unti-unting binabago ang routine ng
"Done."Napabuntong-hininga si Mitch."Finally.""Hindi pa tapos," natatawang sabi ni Ate Selena. "May first fitting pa tayo after magawa ang base gown."Napalaki ang mga mata ni Mitch."May next level pa pala.""Marami pa."Napahawak siya sa noo."Love..." Napatingin siya sa akin na tila humihingi
Estella"Viv, ang best friend natin… nabibilang pala sa pinakamayamang angkan sa buong bansa," halos wala sa sarili ang tono ni June nang magsalita. Hindi siya kumukurap habang nakatitig sa akin, pero ramdam ko ang tensyon sa paraan ng pagkakahawak niya sa braso ni Vivian.Si Vivian naman, parehong
Chansen“Let’s get a divorce, Chansen…” malumanay niyang sabi pero ramdam ko ang malamig na tigas ng boses niya.Pakiramdam ko ay tumigil ang oras sa pagitan namin.“If this is about the picture of me with Maui, I can explain. We didn’t do anything,” mabilis kong depensa. “Sa office ng ML Bank ‘yon,
Estella “Hindi ko akalain na magiging ganito ang ugali mo sa pag-alis sa bahay. Wala kang utang na loob…” Nagpunas pa ng luha si Mama, at kung titingnan mo lang siya nang hindi kilala, maiisip mong totoo ang pag-iyak niya. Pero ako? Hindi na ako naniniwala. Ngayon ko tuluyang narealize, tunay nga n
Chansen“Chansen, naku-curious talaga ako sa babaeng nasa bakanteng table,” ani Ate Cha habang kunot ang noo na nakatingin sa akin, sabay ngisi na parang nang-aasar.Napailing ako pero ngumiti rin. Nasa resto kami ng Sarina’s at nag-aagahan. Hindi na ako nakauwi kagabi dahil nalasing ako, at isa pa,







