MasukTumayo ako sa harap ng salamin sa kwarto, tinitigan ang sarili kong repleksyon. Ang sutlang pulang-maroon na panggabing damit na ito ay halos transparent, malambot na bumabagsak sa itaas ng aking mga hita. Binitawan ko ang aking buhok na nakalaylay, may bahagyang kulot mula sa resulta ng curling iron na sadyang ginawa kong maluwag. Hinawakan ko ang aking pisngi na namumula hindi dahil sa pulbos, kundi dahil sa kaba.Binigyan na ako ni Mira ng aral sa pamamagitan ng video call kaninang hapon. Nasa ibang bansa siya, nasa marangyang hotel room niya, may isang baso ng wine sa kamay at makulit na ngiti sa kanyang mukha.Naghanda rin ako ng mga kagamitan sa mesa sa tabi ng kama. Natatakpan ng itim na velvety na tela. Hindi pa alam ni Alexandro kung ano ang laman nito.At ice cream. Pinabili ko kay Gianna ng vanilla at chocolate ice cream, dalawang litro. Inilagay ko sa maliit na freezer sa sulok ng kwarto, mismo sa tabi ng kama.Ngayon, naghihintay na lang ako.Alas-nueve ng gabi, narinig k
"Pagkatapos nito, pupunta tayo sa diskotik."Si Marco na nasa kabilang dulo ay tumahimik sandali. "Gabi na po. Naghihintay si Madam Lucia sa bahay.""Bahala ako kung saan ko gusto pumunta," putol ni Alexandro nang malamig.Hindi nakontra si Marco.Makalipas ang ilang sandali.Abala ang diskotik. Umikot-ikot ang makukulay na ilaw sa itaas ng dance floor, dumagundong ang electronic music hanggang sa maramdaman sa buto. Nagsisiksikan ang mga tao, tumatawa, sumasayaw, nakakalimot sa kanilang mga problema kahit man lang sa isang gabi.Pero hindi para kay Alexandro.Nakaupo siya sa VIP sofa sa ikalawang palapag, isang lugar na medyo tahimik pero naririnig pa rin ang dagundong ng musika mula sa ibaba. Nakatayo si Marco sa likuran niya, tapat na parang anino. Dalawa pang tauhan ang nakaupo sa katabing mesa, alerto ang mga mata sa lahat ng direksyon."Whiskey," utos ni Alexandro.Tumango si Marco. Makalipas ang ilang minuto, may isang baso ng whiskey na dumating sa harapan ni Alexandro. Hindi
Author's Pov.Nang gabing iyon.Dalawang itim na kotse ang dahan-dahang nagmaneho papunta sa pribadong pantalan. Ilaw ng mga poste ang nagbibigay liwanag sa daang aspalto na basa ng hamog ng gabi. Mahina ang ugong ng makina ng mga kotse, halos tahimik, parang mandaragit na nakabantay sa dilim.Nakaupo si Alexandro sa likurang upuan. Ang kanyang dark blue na coat ay pinalitan na ng itim na mahabang manggas na kamea, nakatungo hanggang siko. Walang ekspresyon ang kanyang mukha, nakatitig sa labas ng bintana ang kanyang mga mata, pero hindi talaga nakakakita ng kahit ano.Maingat na nagmaneho si Marco. Paminsan-minsan ay sumisilip ang kanyang mga mata sa rearview mirror, tinitiyak na walang sumusunod sa kanila. Sa likuran nila, dalawang itim na kotse ang nagpapanatili ng ligtas na distansya, dala ang walong sinanay na tauhan ni Alexandro."Ilan ang ipinadala ngayong gabi, Ginoo?" mahinang tanong ni Marco."Tatlong container," sagot ni Alexandro nang hindi lumingon.Tumango si Marco. "Nag
Tumayo ako sa harap ng gusaling pag-aari ni Alexandro. Matangkad ang gusaling iyon, ang mga salamin nito ay sumasalamin sa sinag ng hapon. Huminga ako nang malalim, pagkatapos ay humakbang papasok.Agad na tumayo ang receptionist sa lobby nang makita ako."Magandang hapon po, Madam De Luca. Naghihintay na po si Ginoong Alexandro sa itaas. Tuloy na po kayo."Tumango ako. "Salamat."Hindi nila ako pinipigilan kailanman. Mula noong araw ng kasal ko kay Alexandro, alam ng lahat ng empleyado dito na ako ang asawa ng kanilang boss at alam nilang hindi gusto ni Alexandro na bastusin ang kanyang asawa.Pumasok ako sa special lift. Glass lift na nagbibigay ng tanawin sa buong kwarto. Pinindot ko ang pindutan ng pinakamataas na palapag. Dahan-dahang umandar ang lift, at sa likod ng salamin, nakikita ko ang mga empleyadong abala sa kanilang trabaho.Bumukas ang pinto ng lift. Humakbang ako sa mahabang koridor na may makapal na karpet.Pero bago ako makarating doon, nakasalubong ko ang isang lala
Kinabukasan.Umalis na si Alexandro mula pa kaninang umaga. May negosyo raw na hindi maaaring ipagpaliban, pero bago siya umalis, nag-iwan siya ng mensahe, "Isama mo si Gianna saan ka man pumunta.""Pupunta tayo sa mall, Madam?" tanong ni Gianna nang pumasok kami sa itim na kotse na naghihintay na."Oo. Kailangan kong maglakad-lakad. Matagal na akong hindi lumalabas ng bahay."Tumango si Gianna. Dahan-dahang umandar ang tsuper palayo sa malaking gate ng bahay na iyon. Tumingin ako sa bintana, nakita ko ang mga puno na dahan-dahang gumagalaw.Abala ang mall. Magkatabi kaming naglakad ni Gianna. Palagi siyang kalahating hakbang sa likuran ko, mabilis na gumagalaw ang kanyang mga mata sa pag-scan sa bawat sulok at bawat taong dumadaan. Sinabi ko na sa kanya na hindi niya kailangang maging masyadong alerto, pero ang sagot lang niya, "Iyon po ang trabaho ko."Pumasok kami sa isang butik. Pinaglipat-lipat ko ang ilang mga damit, sinubukang ilipat ang aking isipan pero nang lumabas ako ng bu
"Kung ako ang nasa posisyon ng babaeng iyon, binugbog at duguan, mananatili ka bang nakatayo lang?" tanong ko."Sabihin mo kung bakit ka dapat bugbugin at duguan nang ganoon?" tanong ni Alexandro."Naranasan ko na iyon at walang nagtanggol sa akin.""Sino ang gumawa niyan?" tanong ni Alexandro, at nagsimulang kumuyom ang kanyang mga kamay.Huminga ako nang malalim. Masakit pa rin ang alaala na iyon, kahit na lumipas na ang maraming taon."Si Elena, nagalit siya dahil mababa ang marka niya sa exam at mas mataas ako sa kanya kahit na nagbanta na siya sa akin na dapat kong pababain ang marka ko. Inihagis niya ang baso sa akin at nabasag iyon mismo sa ulo ko."Walang malay na umakyat ang kamay ko sa kaliwang bahagi ng aking ulo, mismo sa itaas ng aking sentido. Matagal na ang peklat na iyon, pero kapag hinawakan ko, nararamdaman ko pa rin ang galos sa ilalim ng aking buhok."Tumulo ang dugo nang malakas mula sa aking ulo. Hindi ko alam kung duguan ba ang aking mukha o ang ulo ko lang ang
Lucia's Pov"Ano ito?!"Nanginginig ang puso ko sa lakas ng boses na iyon. Lumingon ako at naroon na ang tiyahin ko sa may pintuan, pula ang mukha, at ang kanyang mga mata ay nakatutok agad sa gown na iyon. Sa ibabaw ng mesa, nakalatag nang sira ang pastel na kulay na gown. Itim ang mga gilid nito,
Si Carlo Bianchi ay nakatayong nag-aalinlangan sa harap ng malaking pintong iyon. Namamasa ang kanyang mga kamay kahit malamig ang hangin ng gabi. Maayos ang pagkakasuot ng kanyang jacket, ngunit hindi nito kayang itago ang pagkabalisa sa likod ng kanyang matigas na mga balikat. Dalawang malalaking
Kinagabihang iyon ay umuwi kami sa bahay. Pakiramdam ko'y halos bumigay na ang aking katawan. Masakit ang aking mga paa dahil sa maghapon na pagtayo, masakit ang aking mga balikat dahil sa walang tigil na pagdadala ng mga bag at kahon. Mabigat ang aking ulo, pero ako pa rin ang huling bumaba mula s
Lucia.Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa dati. Tulad ng nakasanayang routine na nakadikit na sa katawan ko, dumiretso ako sa kusina. Nagpainit ng sabaw, nagprito ng itlog, nag-ayos ng tinapay sa plato. Lahat ng iyon ay ginawa ko nang awtomatiko, para bang kumikilos ang katawan ko nang hin







