LOGINDahan dahan akong kumatok sa pinto
*knock *knock “Come in” Malamig na tono ni Uncle Thad mula sa loob ng kaniyang sili Agad kong binuksan ang pinto Pero naabutan ko syang topless at naka saplot lang towel pambaba "A-ah, Uncle... ito na po 'yung kape mo," nauutal kong sabi habang dahan-dahang lumalapit sa nightstand para ilapag ang mug. Ni hindi ako makatingin nang diretso sa kanya. Lord, help! Ang bango pa niya, amoy bagong ligo na may halong mamahaling panlalaking pabango. I expected him to give me his usual cold, intimidating shoulder, pepero nagulat ako nang biglang lumambot ang ekspresyon ng mukha niya. Ang malamig niyang mga mata kanina, biglang napalitan ng isang banayad at tila natatagong pag-aalala habang nakatitig sa akin. "You shouldn't be staying up late just to brew me coffee," he said, his voice dropping into a soft, low baritone that sent chills down my spine. Doon lang ako napatingin sa suot kong silk night gown. Shocks. Medyo manipis nga pala ito at above the knee. Noong napansin kong napasadahan niya ng tingin ang suot ko, agad na bumalik ang tingin niya sa mga mata ko, and his gaze softened even more. "And look at you, you’re practically freezing in that," Tingin ni Uncle Thad mula ulo hanggang paa Hindi lang ako basta hindi makahinga—pakiramdam ko ay nag-short circuit na ang buong sistema ko. Ang init ng katawan niya na nakadikit sa likod ko ay sapat na para matunaw ang lahat ng lakas sa aking mga tuhod. "U-uncle..." halos hangin na lang ang lumabas sa bibig ko habang nararamdaman ko ang dampi ng labi niya sa sensitibong bahagi ng aking leeg. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko, sigurado akong nararamdaman niya iyon. "What are you doing?" Narinig ko ang mahina at gumaralgal niyang tawa malapit sa tenga ko, dahilan para magtayuan ang lahat ng balahibo ko sa katawan. Mas lalo niyang hinalit ang pagkahawak sa bewang ko, pinagdikit ang mga katawan namin na tila ba ayaw na akong bigyan ng kahit kaunting espasyo para makalayo. "Do you honestly think you can just walk in here looking like this, and leave me without a word?" bulong nito gamit ang malalim, paos, at mapanganib niyang boses. Dahan-dahan ngunit may buong kontrol niya akong iniharap sa kanya habang yakap pa rin ako. Sa sobrang lapit namin, kitang-kita ko na wala na ang dating kalamigan sa kanyang mga mata—pinalitan ito ng isang maliwanag at matinding titig na tila ba nandoon na ang buong atensyon niya sa akin. Ang mga kamay niya ay nanatiling nakakandado sa bewang ko, walang balak magpakawala. "Uncle, please... I need to go," pilit kong pagpupumiglas, kahit na ang sarili kong mga kamay ay nanginginig habang nakasandal sa matigas at hubad niyang dibdib. "Look at me," malambot ngunit may awtoridad niyang utos. Inangat niya ang isang kamay para hawakan ang panga ko, habang ang hinlalaki niya ay dahan-dahang hinahaplos ang aking ibabang labi. "Tell me you want to leave, and I’ll let you go." Napatitig ako sa kanyang mga mata, tuluyang nabilanggo sa lalim ng tingin niya. Nawala na lahat ng lakas ko para umiwas. "I... I can't," pabulong kong pag-amin, habol ang hininga sa tindi ng kabog ng dibdib ko. Isang tipid at mapaglarong ngiti ang sumilay sa labi niya. "Good. Because I had no intention of letting you walk out that door tonight anyway." "But Uncle Thad... you're making me crazy like this," pag-amin ko, nanginginig ang boses habang nakakapit sa balikat niya. "Good," mas lalong inilapit ni Uncle ang mukha niya sa akin hanggang sa magdikit ang mga ilong namin. "I want you crazy for me. Just feel this. Feel how much I want you right now." "Uncle..." "Call me Thaddeus. Say my name," utos niya, paos at gumaralgal ang boses habang dahan-dahang bumababa ang tingin niya sa labi ko. "Thaddeus..." "Fuck, you're so beautiful," bulong niya bago tuluyang sinakop ang labi ko. Sinalubong ng labi niya ang sa akin sa isang malalim, marahan, ngunit nag-aalab na halik. Gumanti ako agad nang walang pag-aalinlangan, hinayaan ang sarili kong tangayin ng emosyon habang mas lalo niyang hinapit ang bewang ko. Habang ginagantihan ko ang kanyang mga halik, naramdaman ko ang marahang pagbaba ng zipper ng aking night gown. Isang mabilis na hagod mula sa kanyang malalaking kamay at tuluyan nang nadulas ang manipis na tela pababa sa aking mga paa. Sumambulat sa harapan niya ang aking mga malulusog na suso, na tila naghihintay lang sa kanyang haplos. Naka-red panty na lang ako ngayon at walang ibang saplot, lantad na lantad sa ilalim ng nagniningning niyang mga mata. Napalunok si Uncle Thad, at mas lalong nag-alab ang titig niya sa akin habang hinahawakan ang aking bewang. “You look absolutely breathtaking,” paos niyang bulong, habang marahang hinahaplos ang hubog ng aking dibdib. “Thad…” naging marahas ang paghinga ko, halos mapaiyak sa halo-halong sensasyon nang mapadampi ang malamig niyang mga daliri sa aking nag-iinit na balat. Naramdaman ko ang paglapat ng mainit niyang palad, binubusog ang kanyang mga kamay sa bigat ng aking mga suso bago niya tuluyang inangkin ang mga ito gamit ang kanyang bibig. "Ahhh... Th-Thad..." Ungol lang ako ng ungol habang patuloy niyang kinakain ang mga ito, sinasipsip at pinaglalaruan ang aking mga nipples na tila ba uhaw na uhaw siya sa bawat dulas ng kanyang dila. Mariin akong napakapit sa kanyang magulong buhok, itinutulak pa lalo ang aking dibdib sa kanyang mukha habang parang hihimatayin ako sa sarap. "F-fuck... you taste so good," gumaralgal ang boses niya, hindi binibitawan ang aking dibdib habang lumilipat siya sa kabilang bahagi para pantayin ang init. "Ugh, Thaddeus... b-bilisan mo please..." wala sa sarili kong hiling, habang ang natitira kong saplot ay unti-unti na ring nababasa sa tindi ng sensasyong gumagapang sa buo kong katawan. Tatanggalin na sana niya ang aking underware nang bilang nag ring ang cellphone nya *Ring *Ring *Ring Natigil sya sa kanyang ginagawa-galit na sinagot ang tawag habang akoy naka-upo at nakatingin sa kanya bakas sa mukha nya ang pagka bitin sa ginagawa namin-"But there's one thing I know, Tanya."Parang tumigil ang oras sa loob ng stairwell matapos sabihin iyon ni Thaddeus. Hindi ako gumalaw habang nakatitig sa kanya, hinihintay ang mga salitang maaaring makapagpagaan o tuluyang makasira sa puso ko.Nanatili siyang nakatingin sa akin nang ilang segundo bago mabigat na napabuntong-hininga."I love you."Agad akong napapikit habang pilit na kinokontrol ang emosyon ko. Hindi dahil gumaan ang pakiramdam ko kundi dahil pakiramdam ko ay ubos na ubos na ako.Pagod na akong matakot.Pagod na akong magduda.Pagod na akong isipin kung sapat ba ako."Dapat gumaan ang loob ko after hearing that," mahina kong saad habang nakayuko. "Pero bakit parang hindi sapat?"Bahagyang kumunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, nakita kong may sakit din sa mga mata niya.Hindi iyon galit.Hindi rin frustration.Kundi iyong sakit na alam mong ikaw ang dahilan."Tanya..." mahina niyang tawag habang bahagyang humahakbang palapi
"Tanya." Paos ang boses ni Thaddeus mula sa likuran ko. Mas lalo kong hinigpitan ang hawak ko sa railing habang pilit na pinapakalma ang sarili. Ngunit sa bawat segundo na naririnig ko ang presensya niya sa likod ko, mas lalo lamang bumibigat ang dibdib ko. "Go back to her," mahina kong saad habang nakatalikod pa rin. Narinig ko ang mabigat niyang paghinga. Pagkatapos ay ilang segundong katahimikan ang lumipas. "Tanya, look at me," mariin niyang sabi habang dahan-dahang lumalapit. Napatawa ako nang mapait. Iyong klase ng tawang puno ng sakit. "No," sagot ko habang mabilis na pinupunasan ang mga luha sa pisngi ko. "Ayoko." Natahimik siya. Pakiramdam ko ay gusto niyang magsalita ngunit hindi niya alam kung paano magsisimula. At sa totoo lang... Ayoko ring marinig. Dahil natatakot ako sa mga salitang lalabas sa bibig niya. "Bakit ka tumatakbo?" tanong niya matapos ang ilang segundo. Agad akong napalingon. Hindi ko napigilan. Nanlalabo ang mga mata kong tiningnan siya.
Nagising ako nang dahan-dahan dahil sa pakiramdam na parang may kulang.Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko habang inaabot ko ang kabilang bahagi ng kama. Mainit pa ang kwarto ngunit malamig ang espasyong dapat sana ay okupado ng asawa ko.Agad akong napamulat.Napatingin ako sa digital clock na nakapatong sa bedside table. Kumurap-kurap pa ako nang ilang beses bago tuluyang mabasa ang oras.10:03 PM.Napaupo ako sa kama habang magulo ang buhok at nanlalabo pa ang paningin.Hindi ko namalayang nakatulog pala ako sa kaiiyak at kakaisip. Ngunit ang unang bagay na hinanap ko pagkagising ay hindi tubig o pagkain.Si Thaddeus.Muli kong tiningnan ang kabilang bahagi ng kama.Walang tao.Walang bakas na may humiga roon.Walang kahit ano.Nanikip ang dibdib ko.Hindi ko alam kung bakit umaasa pa rin ako. Ilang oras na ang lumipas mula nang umalis ako sa conference room ngunit wala pa rin siyang paramdam.Dahan-dahan akong bumangon at nagsuot ng tsinelas.Tahimik ang buong suite habang nagl
Siguro dahil alam niyang kahit ako ay hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko.Makalipas ang ilang minuto ay nagpaalam muna si Anthonia upang magpahinga.Agad siyang sinamahan ng medical team.Tahimik na nagsara ang pinto matapos siyang lumabas.At sa unang pagkakataon mula nang dumating siya, kami lamang ulit ang naiwan sa silid.Ngunit iba na ang lahat.Pakiramdam ko ay may invisible na pader na biglang tumayo sa pagitan namin ni Thaddeus.Hindi ko maipaliwanag.Hindi ko rin maintindihan.Pero naroon iyon.At habang isa-isang nag-uusap ang iba tungkol sa mga susunod na hakbang, tahimik akong umatras mula sa grupo.Wala ni isa ang pumigil sa akin.Wala ring nakapansin.Maliban kay Thaddeus.Paglabas ko ng conference room ay agad akong nagtungo sa isa sa mga balcony ng Crestwood.Malamig ang hangin sa gabi.Ngunit hindi nito mapakalma ang gulo sa isip ko.Napahawak ako sa railing habang pinipigilan ang sarili kong umiyak.Nakakatawa.Nalagpasan namin si Danford.Nakaligtas kami sa
"Anthonia?" halos pabulong kong sambit habang nakatitig sa babaeng nakahawak sa braso ni Thaddeus. Pakiramdam ko ay biglang tumigil ang mundo. Walang gumalaw. Walang nagsalita. Lahat kami ay nakatitig lamang sa babaeng bagong pasok sa conference room. Nanigas ang katawan ko. Dahil ngayon ko lang siya nakita nang harapan. At wala nang duda. Hindi siya kamukha lang ni Anthonia. Siya si Anthonia. Napaatras si Cody habang napamura nang mahina. Nanlaki naman ang mga mata ni Victoria na para bang ngayon lang siya nawalan ng maisasagot. "Impossible..." bulong niya habang nakatitig sa babae. Tahimik na nakatayo si Anthonia. Maputla. Payat. Ngunit buhay. Totoong buhay. Unti-unti niyang inilibot ang tingin sa silid hanggang sa mapunta iyon sa akin. Hindi ko alam kung bakit pero may lungkot agad akong nakita sa mga mata niya. Parang alam na niya kung sino ako. Parang matagal na niya akong kilala. "Tanya..." mahina niyang sambit habang pilit na ngumiti. Agad akong natigilan.
Hindi pa man kami nakakabawi sa sinabi ng babae ay bigla siyang napalingon sa likuran niya. Agad na kumunot ang noo ni Victoria habang sinusundan ang tingin nito. Napalingon din kaming lahat ngunit wala naman kaming nakitang kakaiba. Ilang tao lamang ang naglalakad sa malayo at may mga sasakyang dumaraan sa kabilang kalsada. "What's wrong?" maingat kong tanong habang nakatitig sa kanya. Lalong namutla ang babae. Parang may nakita siyang bagay na kami lang ang hindi nakikita. "Hindi..." bulong niya habang paurong na humahakbang. Nanginginig ang buong katawan niya at tila hirap na hirap huminga. "They found me." Agad na tumigas ang ekspresyon ni Victoria. "Who found you?" diretsahan niyang tanong habang papalapit nang dahan-dahan. "Talk to me." Ngunit hindi na sumagot ang babae. Patuloy lamang siyang umatras habang palipat-lipat ang tingin sa paligid. Para siyang isang taong matagal nang tumatakbo at ngayon ay muli na namang nakorner ng sarili niyang takot. "Cody," mababang sa
*Bakit ba lahat ng lalaki sa bahay na ‘to, ang hihilig magbuhat at mag-utos?* Si Uncle Thad sa banyo kahapon na halos sirain ang buong ari-arian ko, at ngayon naman itong robot na ito sa hallway ng school. Pero kahit papaano, nabawasan ang bigat ng hakbang ko—literally, kasi hindi ko na kailangang
Third Person’s POV Kakatok na sana si Aodhan sa pinto nang marinig niya ang malakas na ungol ng isang babae mula sa loob. Akala niya, isa lang ito sa mga karaniwang babaeng pinaglalaruan ni Thaddeus. Napabuntong-hininga na lang siya habang pilit na dinededma ang maiinit na ungol na nanggagal
“You’re back and alive” walang ganang sagot ni Uncle Thad Huling dinig ko sa pag uusap nila ng lalaki Parang may kakaiba sa kanya wala syang emosyon o imahinasyon ko lang iyon? Urrrggghh! never mind, ang mahalaga maayos kong napagsilbihan si Uncle Kagat labi kong sambit sa aking isipan Nagbih
Warning: This novel contains mature themes, including intense romance, possessive behavior, emotional conflict, strong sex language, violence, and explicit sexual content intended for mature readers only. Third Person's POV Sa bawat hakbang ni Thaddeus papalapit sa kaniya, tila sumisikip ang







