Chapter 11: Nilupak for Rico

“Sandy, gising ka na pala. Halika na rito sa mesa at mag-agahan.” Sumalubong sa akin ang mama ni Rico. Kumakain ito sa mesa kasama ang mga nakababatang kapatid niya.

Ang dami ng pagkain na nakahain sa mesa. Ang bongga naman ng breakfast nila. Dinaig pa nila ako na omelet lang ang agahan. Hindi sa wala kaming tagaluto. Mas gusto ko lang na kaunti ang kinakain sa umaga. Tapos dito kina Rico parang pyesta lang ang datingan. Magkano kaya ang budget nila sa isang buwan. Mukhang mataas ang sweldo ni Rico ah.

“Umupo ka na rito sa tabi ko Sandy at kumain na.” Alanganin akong ngumiti at lumapit sa tabi ni Mrs. Varela. Ito ang unang beses na makakasama ko siya na wala si Rico. Hindi ko ini-expect na magiging mabait siya sa akin. Kaya playing safe pa rin ang atake ko.

Tiningnan ko ang mga pagkain. Hindi naman ito mukhang mahahalin pero katakam-takam. Mukhang masarap. First time ko makakita ng ganoong pagkain.

“Siguro naman pamilyar ka sa mga pagkain na iyan, ano?” tanong sa akin ni Mrs. Varela.

“Ah...eh...op...po, tita,” nahihiya kong sabi pero ang totoo ay kabado na ako. Dahil hindi ko talaga alam kung anong pagkain ang mga iyon. Kaya hindi ako sigurado kung ano ang papasa sa lasa ko. Ngayon ko lang kasi nakita na nilagay nila iyon sa mesa.

“Ate Sandy, try niyo po itong nilupak na saging. Masarap iyan. Gawa ni nanay,” sabi ng maliit na batang babae. Sa tantiya ko ay 5 years old pa lang ito. Pero lumilitaw na kaagad ang angking ganda na namana niya sa kanilang ina.

Hindi ako aware na magaganda pala ang lahi ni Rico. Maganda ang mama niya. Maganda rin si Clara, maging ang maliit na batang ito. Kaya siguro obsessed na obsessed si Eva kay Rico kasi maganda ang lahi.

Tinanggap ko ang pagkain na sinabi ng bata at tinikman ito. “Ang sarap nga!” Sinuri ko ang pagkain na nasa pinggan ko ngayon. Kulay dilaw ito na nakahulma ng pabilog. Ang sabi ng bata ay nilupak na saging ito.

Paano ito naging saging?

“Marunong ka rin ba niyan Ate Sandy?” hirit ng bata kaya napangiti ako ng hilaw. Mukhang hindi ko magugustuhan ang susunod na mangyayari. Pero ‘wag naman sana. Ayokong mapasubo.

“Ah...Bakit?”

“Puwede ka po gumawa nito? Kaunti na lang kasi baka hindi makatikim si Kuya Rico.”

Sh*t. Ito na nga ba ang sinasabi ko.

“Please, po.”

“Ah...eh...oo naman. Marunong ako niyan. Gusto ko ring matikman ni tita.” Anak ng pating, mapapasubo nga talaga ako sa batang ito.

“Talaga, Sandy?” paniniguro ni Mrs. Varela.

“Opo, tita.”

“Nay na lang. Manugang naman na kita eh,” sabi ni Mrs. Varela saka ngumiti nang matamis.

Wala na. Paniwalang-paniwala na talaga si Mrs. Varela na asawa ako ni Rico. Mabuti na lang at mabait siya. Hindi ako mahihirapan dito. Si Rico lang naman ang nagpapahirap sa akin eh. Tsk. Tsk.

“Opo nay.”

“Magandang umaga, Pamilya Varela.” Biglang dumating si Tonyo na preskong-presko. Umupo pa siya sa tabi ko at kumuha na ng pagkain.

Kita mo ang lalaking ito. Basta-basta na lang kumukuha ng pagkain. Parang siya ang may-ari ng bahay ah.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa mo, Tonyo?” tanong ko at pinigilan ang kamay niya sa pagkuha na naman ng pagkain. Hindi na siya nahiya kay Mrs. Varela.

“Kumukuha ng pagkain. Bakit mo tinatanong?” tanong niya na parang hindi nakuha ang ibig kong sabihin.

“Ang tanong pinayagan ka ba?” tanong ko rin at inagaw sa kaniya ang pagkain. Nanlalaki ang mga mata niya pati ang butas ng ilong. Nginisian ko na lang siya at binalik na ang atensiyon sa pagkain.

“Akala mo naman ikaw ang mag-ari ng bahay,” pagpaparinig niya at muling kumuha ng pagkain. Pero pinitik ko ang kamay niya kaya nabitawan niya ang isda na parang pinatuyo.

“Sandy, ano ba? Gutom na ‘yong tao oh.”

“Eh ‘di magluto ka.”

“Hindi mo ba alam? Kasama na ‘yong pagkain ko sa hinanda ni Nanay Tessa.” What the heck? Bakit hindi ko iyon alam? Hindi ko naman siya nakikitang kumakain dito ah.

“Weh? Bakit hindi kita nakikitang kumakain dito?”

“Malamang sa alamang, Sandy, palagi kayong nauuna ni Rico kumain. Duh?” sagot niya at tuluyan nang kumuha ng pagkain. Nilingon ko si Mrs. Varela pero nakangiti lang siya, maging ang mga bata.

Okay, kasama na siya sa pagkain dito. Aba malay kong ampon din siya ni Rico. Ang tanda-tanda na nakikikain pa sa ibang bahay.

Naunang natapos kumain sina Mrs. Varela at ang mga kapatid ni Rico. Kaya kami na lang dalawa ni Tonyo ang natitira sa kusina nila. Tiningnan ko si Tonyo na hindi pa tapos sa pagkain. Hindi pa pala ako nakapagpasalamat sa kaniya. Kung hindi ko siya kasama kahapon baka mas malala ang nangyari sa akin.

“Ah...Tonyo?”

“Hmm? Tanggap mo na bang dito talaga ako kumakain kina Rico?” Siraulo. Wala pa nga akong sinasabi eh.

“Hindi iyan.”

“Eh ano?”

“Marunong kang gumawa ng nilupak na saging?”

Ilang minuto kaming nagkatitigan kaya umiwas ako ng tingin. Bakit naman kasi ganito ‘to makatingin?

“Gagawa ka ng nilupak?”

“Oo eh,” nahihiya kong sabi. Pero hindi ko pa rin siya tinitingnan.

“Para kanino?”

“Para kay Rico.”

Pareho kaming natahimik. Hindi ko alam kung anong iniisip niya. Pero wala na akong pakialam doon. Ang kailangan ko lang ay kung paano ako makakagawa ng nilupak na saging.

“Bakit sa akin ka nagtatanong?”

“Malamang ikaw lang ang medyo close ko rito.”

“Medyo close lang? Ouch naman.”

“Ang OA mo ha. Tulungan mo na kasi ako. Paano ba iyon ginagawa?”

“Kumuha ka muna ng saging.” What? Saan ko naman hahagilapin ang saging? Wala naman yatang tanim dito sa Compound eh.

“Tapos? Ano ‘yong procedures?”

“Tapos...tanong mo na lang kay G****e.”

Sa sinabi niya ay nasampal ko siya sa mukha pero mahina lang. Narinig ko naman siyang tumawa kaya inagaw ko sa kaniya ang pinggan niya at itinakbo sa lababo.

“Teka, Sandy. Huwag mo itapon ‘yong pagkain. Sayang ‘yan!”

“Talaga?” sabi ko lang at unti-unting binaba ang pinggan.

5. . .

4. . .

Tutulungan mo ako o mababasa ng tubig ang pagkain mong ito.

3. . .

2. . .

Ayaw mo talaga akong tulungan ah.

“Teka, Sandy! Tutulungan na kita. Pero hindi talaga ako marunong gumawa. Tanong mo na lang kay G****e. Pero ako ang kukuha ng saging!”