Chapter 4

Mukhang walang pakialam si Felicity. "Ah?"

"Felicity, wala ka na bang ibang alam gawin?" mapanuyang tanong ni Isabel habang nakakrus ang mga braso. "Magaling ka nga sa trabaho, pero anong silbi ng mga drama mong 'yan para mapansin ni President Leviste? Bakit hindi ka muna tumingin sa salamin? Limang taon mo na siyang hinahabol, pero ni minsan hindi ka niya nilingon." 

Napangiti ito nang may pangungutya. "Ngayon naman, nagbago ka ng estilo? Mula sa pagiging mahusay naging tanga? Akala mo ba papansinin ka na niyan? Mas lalo mo lang pinahiya ang sarili mo."

Lumapit pa si Isabel. "At isa pa, alam ng lahat na si Mrs. Leviste—si Elise—ang babaeng pinakamamahal ni President Leviste. Bukod sa mukha mo, ano bang panama mo sa kanya?"

Biglang nanigas si Felicity. Agad niyang hinawakan ang braso ni Isabel. "Mrs. Leviste?" bulalas niya. "Si Elise... asawa ni Hendrix?"

Nagulat si Isabel sa biglaang paghawak at agad na marahas na inalis ang kamay nito. "Oo!" Halos sumigaw ito. "Si Mrs. Leviste—si Elise—ang asawa ni Mr. Hendrix! Alam 'yan ng buong kumpanya. Ano bang klaseng palabas ang ginagawa mo?" 

Tinaasan siya nito ng tingin. "At huwag ka nang mangarap. Kahit isang hibla ng buhok ni Mrs. Leviste, hindi mo kayang pantayan." 

Habang patuloy itong nang-iinsulto, nagkataong dumaan sa tapat ng opisina si Hendrix kasama ang assistant nitong si Gabriel. Pareho nilang narinig ang buong usapan.

Napangiwi pa si Gabriel. Director Isabel... sobra na yata 'yan. Ngunit nang marinig niyang pinupuri nito si Elise, nanahimik na lamang siya.

Walang ibang mas nakakaalam kaysa sa kanya kung gaano kahalaga si Elise sa puso ni Hendrix. Gaya ng dati, hindi man lang huminto si Hendrix.

Diretso lamang itong naglakad, na para bang walang narinig. Malinaw na wala rin itong balak ipagtanggol si Felicity.

Nang makitang hindi nagsalita ang kanyang boss, wala na ring nagawa si Gabriel kundi sumunod.

Pagdating nila sa opisina ng CEO, biglang huminto si Hendrix. Halos mabangga pa si Gabriel sa likuran nito.

Dalawang sentimetro na lang ang pagitan.

"Sabihan mo si Secretary Abella na magdala ng bagong timplang kape sa opisina ko." Malamig ang boses nito.

"Ha?" Nagulat naman agad si Gabriel.

Kape?

Sa ganitong oras?

Hindi ba't ayaw na nitong uminom ng kape kapag lampas alas-nuwebe ng umaga? Habang naguguluhan pa siya, naisara na ni Hendrix ang p***o. Napabuntong-hininga na lang si Gabriel.

Kanina lang magkasama silang dumaan sa opisina. Hindi niya man lang sinabi. Ngayon kailangan niya pang bumalik.

Pagbalik niya sa Secretariat Department, nadatnan niyang patuloy pa ring pinapahiya ni Isabel si Felicity. Marahan siyang kumatok sa nakabukas na p***o.

Agad namang nagbago ang ekspresyon ni Isabel. Mula sa galit ay naging matamis ang kanyang ngiti.

"Secretary Abella," sabi ni Gabriel. "Gusto ni Mr. Hendrix na dalhan mo siya ng bagong timplang kape. Ngayon din." 

Ni hindi siya nilingon ni Felicity, abala pa rin siya sa paghahalungkat ng mga gamit sa mesa. Bukod sa employee handbook at mga patakaran ng kumpanya, wala siyang makitang anumang makakatulong sa nawawala niyang alaala.

At higit sa lahat… Wala siyang balak pagsilbihan si Hendrix. Tahimik niyang isinara ang drawer. Kinuha ang kanyang handbag at coat. Pagkatapos ay ngumiti ng napakaganda kay Isabel. "Sino ka nga ulit?"

Halos sumabog sa galit si Isabel. ‘Nagpapanggap na hindi ako kilala? Sobra na talaga ang kapal ng mukha niya!’ 

"Ako ang Director ng Secretariat. Isabel." ani nito, "At boss mo ako."

Tumango agad si Felicity. "Director Isabel." Sumulyap siya sa screen ng kanyang cellphone. "Kailangan ko nang umalis. Pwede bang ikaw na lang ang magtimpla ng kape at magdala kay President Leviste para sa akin?"

Natulala si Isabel. "Ha? Anong sinabi mo?"

"Ikaw na lang." Kaswal ang tono ni Felicity. "Aalis na ako." Katatapos lang niyang mag-book ng sasakyan, darating iyon makalipas ang limang minuto. Hindi na siya naghihintay ng sagot. Tumalikod siya at diretsong lumabas.

Samantala, halos tumakbo si Isabel papunta sa break room. Sa loob ng limang taon, si Felicity lamang ang pinapayagan na magtimpla ng kape para kay Hendrix. Maraming beses na niyang sinubukang maagaw ang tungkuling iyon. Ngunit sa tuwing gagawin niya iyon, palagi siyang ipinapatawag ng mga vice president o ng ibang executive.

At si Gabriel lagi ang nagdadala ng utos. Kaya kahit gusto niyang tumanggi… Hindi niya magawa. Ngayon lang siya nagkaroon ng pagkakataon. Maingat niyang inilabas ang pinakamahal na coffee beans na matagal na niyang inihanda.

Matapos gumawa ng pinakamahusay niyang timpla, masaya siyang nagtungo sa opisina ng CEO. Marahan siyang kumatok.

"Come in."

Pagpasok niya, bahagyang nagulat si Gabriel. "Director Isabel?"

Ngumiti siya at inilapag ang tasa. "Mr. Leviste. Ito po ang kape ninyo. Halos tatlong buwan ko pong pinag-aralan ang timplang ito para lang sa inyo. Sana ay magustuhan ninyo."

Napakunot ang noo ni Hendrix. Nang mapansing hindi si Felicity ang pumasok, dahan-dahan siyang tumingala. Napuno ng mabangong aroma ng premium coffee ang buong opisina. Sa amoy pa lamang ay halatang de-kalidad ang mga coffee beans.

Ngunit...

Lalong lumamig ang ekspresyon ni Hendrix.

Inaasahan ni Isabel ang papuri. Sa halip, malamig itong nagsalita, "Sinong nagsabi sayo na magsayang ng tatlong buwan para pag-aralan ang isang bagay na hindi mo naman trabaho?"

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Isabel. Hindi ba't alam ng buong kumpanya na ginugol ni Felicity ang bakasyon niya para pag-aralan ang tamang pagtitimpla ng kape para kay Hendrix? Sa loob ng limang taon, iyon lang ang iniinom ng CEO.

Kaya lihim na inakala ng lahat na nagustuhan talaga ni Hendrix ang timpla nito. Iyon din ang dahilan kung bakit lihim na nakikipag kompetensya si Isabel.

Akala niya… Kapag nalampasan niya si Felicity, maaagaw niya ang espesyal na tungkuling iyon.

Bahagyang tumikhim si Gabriel upang mabawasan ang tensyon. "Director Isabel... sa tingin ko, mas mabuti sigurong si Secretary Abella na lang ulit ang magtimpla ng kape sa susunod. Kayo na lang ang mag-focus sa sarili ninyong trabaho."

"Pero..." nauutal na sabi ni Isabel. "May emergency raw po si Secretary Abella. Umalis na siya."

Huminto ang ballpen sa kamay ni Hendrix. Dahil sa sobrang diin ng pagkakahawak nito, halos mabali ang dulo ng panulat.

Sa unang pagkakataon, malinaw na naramdaman ni Gabriel… Talagang naiinis ang boss niya.

Maingat siyang nagsalita. "Baka hindi pa siya nakakalayo. Gusto n'yo bang tawagan ko siya pabalik?"

Tahimik na pinirmahan ni Hendrix ang huling dokumento bago marahang nagsalita. "Assistant Gabriel. Nakapagsiga ka na ba ng uling noong nasa probinsya ka pa?"

Napakurap si Gabriel. "Opo, Sir." Agad na sagot ni Gabriel, “Noong bata pa ako. Minsan gumagamit pa kami ng uling na gawa sa dumi ng baka. Medyo... mabaho nga lang."

Walang emosyon ang mukha ni Hendrix. "Kung bored ka na sa trabaho mo… Pwede kang bumalik doon. At hugasan mo muna ang mga uling bago ka bumalik." 

Agad na tumikom ang bibig ni Gabriel. Alam niyang may ibang ibig sabihin ang boss niya. Hindi ito tungkol sa uling. Babala iyon na tumigil na siya sa pagiging usisero.

Malinaw na nasira ang mood ni Hendrix nang marinig na basta na lang umalis si Felicity.

Pero bilang assistant… Siya ang napagbuntunan. Si Gabriel lamang ang nakakaalam na si Felicity ang tunay na Mrs. Leviste.

Sa loob ng limang taon, nakita niya kung paano walang sawang minahal ng babae si Hendrix habang nananatiling mahusay sa trabaho.

Sayang lamang… Hindi man lang iyon pinansin ng kanyang boss.

Tahimik na lumabas si Isabel. Halos wala nang dugo ang mukha nito. Sa labas, agad siyang naging usap-usapan ng mga empleyado.

Samantala, malamig na tumingin si Hendrix kay Gabriel. "Lumabas ka."

Mabilis namang tumango si Gabriel at tahimik na isinara ang p***o.