ログインNEAH’S POVIginayak ko na ang mga dadalhin ko sa Hamptons dahil 6pm ang start ng red carpet arrivals. Hindi na ako nanguha ng make-up artist ko dahil kaya ko namang ayusan ang sarili ko. Hindi naman kailangan ng plakadong make-up dun. Maging presentableng tingnan lang ako, okay na yun.“Baby, where are you? Aalis na ang mommy.” Tawag ko sa anak ko nang matapos kong ilagay sa maleta ang mga gamit ko.“How many days are you going to stay there, Mommy? Are you going to be away for a long time again?” tanong niya nang makalapit siya sa akin.“No, sweetheart. Uuwi rin ako bukas dahil isang gabi lang naman yun. Magpapakabait ka kay Ate Donna, okay? Siya ang makakasama mo ngayon dahil kailangan kong isama si Tita Claire sa trabaho ko.” Habilin ko sa kaniya.“Opo mommy, big boy na po ako kaya huwag mo na po akong isipin.” Natawa na lang ako saka ko ginulo ang buhok niya. Two years old pa lang siya at magtatlong taon pa lang sa mga susunod na buwan pero kung makapagsalita, para bang big boy n
DAVE’S POV“Hello, Kaiden, nice to meet you too.” Nakangiti kong sagot sa kaniya. Napakadaldal niya na. Ang sarap niya sigurong kausap.“He’s the one who saved your mommy. What do you say to him?” sambit ng secretary ni Neah.“Really po?” gulat pang tanong ni Kaiden. “You were the one who saved Mommy and brought her to the hospital?” he asked, turning to me. I smiled and nodded.“Thank you so much for saving my mommy. Here, please take this. It’s a token of my gratitude to you, sir.” Inalis niya ang suot niyang bracelet na gawa lang sa mumurahing materyales. “Ako po ang gumawa niyan.” Pagmamalaki pa niya sa akin. Napangiti ako, mukhang nakuha niya ang talent ng mommy niya.“Sir, pasensya na po pero kailangan ko ng ibalik si Kaiden sa mommy niya. Excuse me po.” Pagpapaalam ng secretary ni Neah. Gusto ko pa sanang makausap si Kaiden.“See you again po. Thank you for saving my mommy po, sir.” Nakangiti nitong saad sa akin. Kinawayan ko na lang siya at ginaya niya naman ako. Hindi ko main
DAVE’S POVNang mag-uwian ay dumiretso na ako sa hospital para bisitahin si Neah. Bakit niya ba pinipilit ang sarili niya na magtrabaho? Natatakot ba siyang i-cancel ni Cassandra ang partnership nila? Hindi ko naman yun hahayaan na mangyari.Diretso lang akong nakatingin sa daanan ko. Sana ay wala si Liam sa kwarto niya para naman makausap ko ng maayos si Neah. Hindi ko siya magawang kausapin ng maayos kapag nakabantay ang Liam na yun. He’s a doctor pero halos si Neah na lang ang binabantayan niya. Wala ba yung ibang pasyente na kailangan niyang puntahan? Tsss.Makalipas ang ilang minuto ay nakarating na rin ako sa hospital at dumiretso na rin sa room ni Neah. Sana gising siya.Kumatok ako sa pintuan niya saka ko ito dahan-dahan na binuksan.“Who is it?” Boses ng isang bata ang sumalubong sa akin. Napatingin ako sa ibaba at nakita ko ang anak ni Neah. Habang nakatitig ako sa kaniya ay dahan-dahan na nagsasalubong ang mga kilay ko.Bakit bigla kong nakita sa batang ito ang sarili ko?“
DAVE’S POVNasa loob ako ng office ni Cassandra. Hanggang ngayon ay nasa hospital pa rin siya. Hindi ko akalain na itutuloy pa rin niya ang launch gala kahit na hindi na maganda ang pakiramdam ni Neah. Bumisita ba talaga siya dun para kumustahin ang business partner niya o nagpunta siya dun para sabihan pa rin si Neah na itutuloy pa rin nila ang launch gala?Hinilot ko ang sintido ko. I need to talk to Cassandra.Nang bumukas ang pintuan ay pumasok naman si Cassandra.“Oh, Dave, you’re here pala. What are you doing?” nakangiti pa niyang tanong. Mukhang nakuha niya ang gusto niya mula kay Neah. Kita naman sa mukha niya.“Pinuntahan mo si Neah?” seryoso kong tanong.“Yes, binisita ko siya and she’s fine.”“Kaya gusto mong ituloy pa rin ang launch gala? Binisita mo ba siya para alamin kung kaya pa ni Neah na pumunta sa launch gala? Bakit hindi mo na lang i-reschedule ang launch gala at hayaan siyang makapagpahinga?” Sumeryoso na rin ang mukha ni Cassandra. Mukhang hindi niya nagustuhan a
NEAH’S POVNapangiti ako nang bigyan ako ni Liam ng pagkain.“Thank you,” usal ko sa kaniya. Simula nang dalhin ako ni Dave dito sa hospital kagabi, hindi niya na ako iniwan. Aalis man siya pero saglit lang.“Sa susunod mag-iingat ka na ha? Paano kung walang nakakita sayo na nasa loob ka pala ng Gemstone Vault? Bakit napapadalas yata ang nangyayari sayo these past few weeks? Natrap ka sa Hamptons ng tatlong araw tapos ngayon naman, natrap ka sa loob ng isang vault na wala ng air circulation.” Napabuntong hininga na lang ako dahil tama naman ang sinabi niya pero hindi ko naman kasalanan ang lahat ng yun. Hindi naman siguro ako tanga na ikukulong ko yung sarili ko sa isang vault na alam kong magkakasystem error.“Mabuti na lang din talaga at nakita ka ng boss mo dun. Hindi natin alam kung ano ng nangyari sayo kung hindi ka kaagad nailabas dun. Three hours? For heaven’s sake, Neah. Napakatagal nun.”“I know pero hindi ko naman ginusto yung nangyari diba? Hindi ko naman siguro kasalanan n
DAVE’S POVIsang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko nang makauwi ako sa bahay. Pabagsak akong naupo sa sofa habang na kay Neah pa rin ang laman ng isip ko. Paano na lang kung hindi siya napuntahan at nalaman na nasa Gemston Vault siya? Ano na lang ang mangyayari sa kaniya? Imposibleng maabutan ko pa siyang buhay kung bukas pa mabubuksan ang vault.Hinilot ko ang sintido ko saka ko mariing ipinikit ang mga mata ko. Nang maramdaman ko ang mga yapak na papalapit sa akin ay iminulat ko na ang mga mata ko pero hindi ko siya tiningnan. I’m still mad at her. Gusto ko siyang paalisin sa bahay ko pero masyadong matigas ang ulo niya. Ayaw niyang makinig sa akin. Alam kong siya pa rin ang ina ko at hindi ko na mababago pero hindi ko pa siya kayang patawarin sa ginawa niya sa akin.“Anak, galit ka pa rin ba sa akin?” Malambing niyang tanong. Sumandal ako sa sofa at tumingala sa kisame. Magandang bahay, magandang buhay, magandang mga gamit, lahat ibinigay ko sa kaniya pero nagawa niya p
NEAH’S POVTatlong araw matapos ang pagkawala ng anak namin, tahimik akong nakaupo sa harap ng maliit na puting kabaong.Napakaliit nito.Sobrang liit para maging totoo na may buhay na minsang nabuo roon.Mahigpit kong hawak ang ultrasound photo habang walang tigil na tumutulo ang luha ko. Hindi ko
NEAH’S POVUmuulan nang malakas sa labas habang nakatitig lamang ako sa screen ng cellphone ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hawak ang tiyan ko na tila ba unti-unting pinupunit mula sa loob.“Please…” nanginginig kong bulong habang muling dini-dial ang number ni Dave.For the s
NEAH’S POVIsang linggo rin ang lumipas bago ako nakapunta sa office ni Cassandra Sy. Punong-puno ang schedule ko last week at kahit na gustuhin kong i-cancel hindi pwede dahil para rin yun sa business ko.Pinuntahan ko na kaagad ang branch ng kompanya nila dito sa New York.“Miss Villareal,” nakan
DAVE’S POVTinapos ko kaagad ang meeting namin. Tiningnan ko ang oras, alam kong aabot pa ako sa anniversary celebration namin ni Neah. Aalis na sana ako nang humarang sa akin si Monica, ang secretary ko.“Sir, hindi ka pa makakaalis dahil pumutok ang gulong ng sasakyan mo.”“What?” Hindi ko makapa







