LOGINHindi ako nakatulog nang maayos.
Buong gabi, iniisip ko ang mga sinabi niya. You’re mine. Follow my rules. Eighteen na ako. Hindi na ako bata. Marunong akong magdesisyon para sa sarili ko. Pero bakit parang sa harap niya, bumabalik ako sa version ng sarili ko na hindi sigurado? Pagbaba ko ng hagdan ng penthouse kinaumagahan, naka-ready na ang breakfast. Tahimik ang buong lugar. Floor-to-ceiling glass walls, city skyline sa labas, parang lahat controlled — tulad niya. “Good morning, Mrs. Hayes.” Napahinto ako. Nasa dining area siya. Naka-suit na agad. Perfect. Untouchable. And watching me like I was already something he owned. “Don’t call me that,” sagot ko agad, pilit steady ang boses ko. One corner of his lips lifted. “But that’s what you are.” Umupo ako sa tapat niya. “Contract wife. Not real wife.” He leaned back slowly, eyes never leaving mine. “A contract is still binding.” The way he said binding made my stomach flip. Tahimik kaming kumain for a few seconds. Pero ramdam ko yung tension. Hindi yung simpleng awkward silence — kundi yung parang may invisible current sa pagitan namin. “May rules tayo,” sabi niya finally. I froze. “Rules?” He placed his fork down neatly. “Rule number one. You don’t leave this penthouse without informing me.” I blinked. “Excuse me?” “Rule number two,” tuloy niya, ignoring my tone. “You don’t entertain men.” Natawa ako, disbelieving. “I’m not your prisoner.” His gaze darkened slightly. Not angry. Worse — controlled. “You’re my wife. Publicly.” “That doesn’t mean you control my life.” Silence. He stood up slowly. And then he walked toward me. Every step measured. Every movement calm. Pero habang papalapit siya, parang bumibilis ang tibok ng puso ko. He stopped right behind my chair. I felt him before I saw him. His hand rested on the back of my chair. Not touching me. But close. Too close. “You signed that contract knowing who I am,” he said softly near my ear. “I don’t share what’s mine.” My breath caught. Mine. There it was again. I stood up abruptly, turning to face him. “I’m not an object, Logan.” For a second, something flickered in his eyes. Something intense. Dangerous. “I know,” he said quietly. “You’re far from that.” His hand lifted — slowly — and brushed a strand of hair away from my face. The touch was brief. But deliberate. “And that’s exactly why I won’t let anyone else have you.” Heat rushed to my face. I hated how my body reacted before my mind did. “This is just business,” I reminded him. He studied me for a long moment. “Keep telling yourself that.” That afternoon, he insisted I accompany him to the office. “Public appearance,” he said. “People need to see you.” So now I was standing beside Logan Hayes in the lobby of his own building, cameras flashing. “Sir, is it true you got married secretly?” “Who is she?” “Is she connected to the board?” His hand settled at my waist. Possessive. Not tight. But firm. “This is my wife,” he said smoothly to the press. “And yes, it was private. Because she’s private.” The way he emphasized private felt like a warning to everyone watching. Or maybe to me. Inside the elevator, the doors closed and the noise disappeared. I immediately stepped away from him. “You didn’t have to hold me like that.” “Yes, I did.” “You enjoyed it,” I accused. His eyes moved over my face slowly. “Of course I did.” The honesty made my stomach twist. “Why me?” I asked again. “You could have married anyone. Models. Socialites. Business heirs.” He stepped closer. Lowered his voice. “Because none of them looked at me the way you did.” “What way?” “Like you weren’t afraid.” I swallowed. I wasn’t afraid of him. I was afraid of how I felt around him. In his office, everything screamed power. Dark wood. Clean lines. Floor-to-ceiling windows again. “This will also be your office,” he said. I blinked. “Why?” “Because I want you close.” There was no hesitation. No shame. Just truth. “Logan…” I exhaled. “This obsession of yours—” “It’s not obsession.” “It is.” He stepped in front of me, blocking my path to the door. “You think I don’t know what obsession looks like?” he said quietly. “Obsession is reckless. I am not reckless.” “Then what is this?” His hand came up again — not touching, just hovering near my jaw. “Intent.” The word sent a shiver down my spine. “I don’t do anything halfway, Lila.” My name in his mouth sounded different. He continued, “If I choose something… someone… I commit.” “That sounds romantic,” I muttered. “It’s not meant to be.” That night, back in the penthouse, I found a folder on the bed. Updated contract. New clauses highlighted. I opened it. Clause 7: Public displays of affection permitted when necessary. Clause 8: Shared bedroom required for public consistency. My heartbeat spiked. He walked in just as I looked up. “You changed it.” “Yes.” “You didn’t even ask me.” “You’ll agree.” “And if I don’t?” He loosened his tie slowly, eyes never leaving mine. “Then I’ll convince you.” The air between us shifted. Heavy. Charged. “Stop doing that,” I whispered. “Doing what?” “Looking at me like that.” “Like what?” “Like you already won.” A slow smile formed on his lips. “I don’t play games I can lose.” My back hit the edge of the bed. Not because he pushed me. Because I stepped back. He noticed. Of course he did. He always notices. His hand finally touched my wrist. Warm. Firm. Not hurting. But claiming. “Relax,” he murmured. “If I wanted to force you… you’d know.” The statement should have terrified me. Instead, it made my knees weak. “I don’t understand you,” I admitted. “You don’t need to.” He gently released my wrist. “I’ll move to the guest room tonight,” he added calmly. That surprised me. “You said shared bedroom.” “Eventually.” His eyes darkened slightly. “I’m patient.” And somehow that felt more dangerous than anything else he’d said. When he turned off the lights and left the room, I sat there for a long time. My pulse still racing. He wasn’t touching me. He wasn’t forcing me. But every word, every look, every controlled movement… It felt like he was slowly building something around me. Not a cage. Something worse. A choice. And the terrifying part? I wasn’t sure if I wanted to run. Or step closer.Hindi naging madali ang sumunod na mga oras.Tahimik ang buong mansion. Nawala ang ingay ng mga sigawan at nagmistulang napakalaki ng bahay dahil sa katahimikan. Isa-isang ginagamot ang mga sugatan, habang ang iba ay tahimik na nagliligpit ng mga nasira. Kahit tapos na ang kaguluhan, ramdam pa rin ang bigat ng nangyari.Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana sa ikalawang palapag. Umaga na, pero makapal pa rin ang ulap sa langit. Hindi ko namalayang ilang minuto na pala akong nakatitig sa labas hanggang sa marinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto.Hindi ko na kailangang lumingon.Alam kong si Vaughn iyon.Hindi siya nagsalita agad. Ganoon naman siya palagi. Mas sanay siyang manahimik kaysa ipaliwanag ang nararamdaman niya."Pwede ba kitang makausap?"Mahina ang boses niya.Tumango lang ako.Lumapit siya, pero hindi kagaya noon. Hindi niya sinubukang hawakan ang kamay ko. Hindi niya rin sinubukang pigilan akong umalis. Huminto lang siya ilang hakbang ang layo."I've been thinking al
Walang nagsalita matapos marinig ang sinabi ni Adrian.Nanatiling bukas ang bakal na vault sa harapan namin, pero hindi iyon ang tinitingnan ko. Ang tingin ko ay nasa mukha ni Vaughn.Hindi siya gumagalaw.Parang may kung anong tuluyang nabasag sa loob niya.Sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya, hindi siya mukhang lalaking laging may kontrol sa sitwasyon. Hindi siya mukhang taong kayang ayusin ang lahat sa isang utos lang.Mukha lang siyang anak.Isang anak na muling niloko ng sarili niyang ama.Dahan-dahan niyang isinara ang mga mata bago huminga nang malalim."He planned everything."Halos pabulong lang ang sinabi niya.Walang sumagot.Hindi na kailangan.Kitang-kita naman sa nangyari.Mula sa paglitaw ng ama nila, hanggang sa pagkawala nito sa gitna ng pagsabog, para bang bawat hakbang namin ay matagal na niyang alam.Napalingon ako kay Adrian.Tahimik lang siya, nakatingin sa bakanteng vault.Kanina lang ay handa siyang makipagpatayan kay Vaughn. Ngayon, pareho silang
Parang huminto ang mundo matapos marinig ang report.Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat. Ang katotohanang nabutas na ang pinakaligtas na ruta ng compound, o ang katotohanang nawawala sina Elias at ang dalawang babaeng ilang taon nang pinoprotektahan ni Vaughn.Sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya, nakita kong nagdilim ang mga mata niya.Hindi dahil sa galit.Kundi dahil sa takot na baka huli na ang lahat."How long?"Malamig ang boses niya habang hawak ang radio na ibinigay ng isa sa mga tauhan."Three minutes, sir.""Sino ang huling nakakita sa kanila?""Team Delta.""And where is Team Delta?"Tahimik ang lalaki sa kabilang linya.Pagkatapos ay dumating ang sagot."...They're not responding."Napasara si Vaughn ng mga mata.Isang segundo lang.Pero sapat para maintindihan kong may masama nang nangyari."Tumayo kayong lahat."Mabilis siyang nagbigay ng utos."Lock every exit.""Seal every corridor.""No one leaves this compound."Agad na nagsitakbuhan ang mga tauhan n
Parang bumaba ang temperatura sa buong hall nang ibalik ng matandang lalaki ang tingin niya sa akin.Hindi ko alam ang pangalan niya.Hindi ko rin alam kung paano niya nagawang mabuhay nang matagal habang pinaniniwala ang lahat na patay na siya.Pero isang bagay ang alam ko.Mapanganib siya.Mas mapanganib pa kaysa kay Adrian.Mas mapanganib pa kaysa sa lalaking kumidnap sa akin.Dahil habang ang dalawang anak niya ay nasaktan, nagalit, at nasira sa paglipas ng mga taon, siya naman ay nanatiling kalmado.Parang wala lang.Parang eksperimento lang ang lahat.Parang ang pagkawasak ng buhay ng mga anak niya ay isa lamang nakakatuwang resulta."Let's talk about the girl."Agad humakbang si Vaughn sa harap ko.Mas lalong hinarang ng katawan niya ang paningin ng ama niya."Don't."Malamig ang boses niya.Pero naroon ang isang bagay na ngayon ko lang napapansin.Takot.Hindi para sa sarili niya.Para sa akin.Ngumiti ang matanda.Napakabagal.Parang naaaliw siya sa reaksyon ng anak niya."In
Ang mabagal na palakpak ay muling umalingawngaw sa kadiliman.Isa.Dalawa.Tatlo.Bawat tunog ay parang martilyong tumatama sa dibdib ko.Wala akong makita.Namatay na naman ang mga ilaw. Ang tanging meron ay ang mahinang pulang glow ng emergency signs sa dulo ng hall.May kung anong tumutulo sa sahig.Dugo.Kay Aiden.Wala na siyang galaw.At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gabing ito, wala nang tumitingin sa akin.Lahat ng mata ay nakatuon sa dilim.Sa boses.Sa taong hindi pa nagpapakita ng mukha."Finally... we're all together again."Tahimik.Walang gumalaw.Walang huminga nang malakas.At pagkatapos—"Impossible."Hindi ko halos narinig ang boses ni Adrian.Napakababa.Parang may nakita siyang multo.Napalingon ako sa kanya.Hindi ko siya makilala.Wala ang ngiti.Wala ang kumpiyansa.Mukha siyang namutla.Mukha siyang... natatakot.Isa pang mabagal na palakpak.Pagkatapos ay isang mahinang tawa.Matanda ang boses.Pero malakas.Matatag.At puno ng kung anong hindi
Parang huminto ang oras.Walang gumalaw.Walang nagsalita.Ang pulang emergency lights lang ang patuloy na kumikislap sa paligid, nagbibigay ng kakaibang anino sa bawat mukha sa hall.At sa unang pagkakataon simula nang dumating siya, hindi si Vaughn ang mukhang nawalan ng kontrol.Kundi si Adrian.Nawala ang ngiti sa mga labi niya.Nawala rin ang malamig na kumpiyansa sa mga mata niya.Napalitan iyon ng isang ekspresyong hindi ko agad nabasa.Pagkatapos ay naging malinaw.Galit.Hindi simpleng galit.Yung klaseng galit na matagal nang nakatago.Yung tipong pwedeng sumira ng tao."Be careful."Napakababa ng boses niya.Mapanganib."You're saying things you don't understand."Ngumiti nang mapait si Aiden."Understand?"Bahagya siyang napailing."I spent years finding out the truth."Mas humigpit ang hawak niya sa baril."Years."Tahimik.Lahat nakatingin sa kanilang dalawa.Parang nakalimutan ng lahat na nasa gitna kami ng isang pag-atake.Parang may mas mahalagang digmaan na nangyayar
Hindi ako agad nagsalita pagkatapos marinig ang pakiusap ng babae.Parang bumigat bigla ang buong paligid. Yung sterile na hangin sa room, yung malamig na ilaw sa kisame, pati yung tunog ng mahinang paghinga ng mga taong matagal nang nawalan ng normal na buhay—lahat iyon nagsimulang dumikit sa bala
The scandal broke the next morning.I woke up to my phone vibrating nonstop.Unknown numbers. Missed calls. Messages from people I barely talk to.And one message from Mara.“Lila, please tell me this isn’t true.”My stomach dropped.I opened
Three days after the public reveal, the whole business world already knew my name.Mrs. Hayes.It still felt strange hearing it.I was in Logan’s office again, reviewing documents he insisted I “learn.” Apparently, being his wife meant understanding the empire he built.
Ako si Lila, 18, bagong graduate lang sa senior high. Akala ko, tapos na ang lahat ng stress at drama sa buhay ko ang dami ko nang gustong gawin mag-travel, mag-enjoy sa freedom ko, at higit sa lahat, mag-focus sa sarili ko. Pero hindi ko alam na may isang tao na babagsak sa buhay ko, at sa unang







