로그인Ang buong atensyon ni Nevaeh ay nakatuon kay Sven. Habang naglalakad siya, hindi niya napansin ang isang matangkad na lalaki sa kanyang daraanan at aksidente niya itong nabangga. Malaki at matipuno ang katawan nito, at halos natakpan ng anino nito si Nevaeh.“Sorry.” Agad siyang yumuko bilang paghingi ng paumanhin. Hindi man lang niya tiningnan ang lalaki at mabilis na napatingin sa direksyon ni Sven, ngunit wala na ito roon. Natigilan siya at agad na nilibot ng tingin ang paligid. Kahit saan siya tumingin sa lobby, hindi niya makita ang pamilyar na pigura nito.Nang maalala niya ang eleganteng babae na nakita niyang kausap ni Sven kanina, biglang hindi siya mapakali. Gusto niya itong hanapin agad, ngunit bago pa siya makaalis, may humawak sa kanyang palapulsuhan.“Is this how you usually apologize? You don't seem very sincere.”Mababa at malamig ang boses ng lalaki. Napalingon si Nevaeh habang sinusubukang bawiin ang kanyang kamay. Pagkakita niya rito, bahagya siyang natigilan. Ma
“Salamat, Kuya Sean.”Maamo at malinis ang ngiti ni Nevaeh habang sinasabi iyon. May natural na tiwala sa sarili ang kanyang tindig, at kahit tahimik lamang siyang nakatayo roon, para bang may sariling liwanag na bumabalot sa kanya. Tahimik na pinagmamasdan ni Sven ang bawat galaw niya... ang bahagyang pag-angat ng sulok ng kanyang labi, ang kislap sa kanyang mga mata, maging ang simpleng paraan ng kanyang pakikipag-usap.Sa kanyang madidilim na mga mata ay makikita ang isang pagmamahal na halos hindi na maitago. Para bang sa buong ballroom, iisang tao lamang ang nakikita niya.At hindi nakaligtas ang tinging iyon sa mga matang lihim na nakamasid sa kanila.“So that's her?”Hindi maitago ang pagkadismaya sa boses ng babaeng nakatayo sa isang sulok ng ballroom. Suot niya ang isang mamahaling evening gown, at ang kanyang matatalim na mata ay nakatutok kay Nevaeh.“Sven doesn't seem like the type to fall for someone like her,” bulong niya sa kanyang katabi na si Elma, na tahimik din
Bahagyang nagdilim ang mga mata ni Sven habang pinagmamasdan si Nevaeh. Tahimik siyang nakaupo sa sofa, ngunit may kung anong mabigat sa paraan ng kanyang pagtitig.“Bakit pagkarating na pagkarating mo, naligo ka agad?” tanong niya sa mababang boses.May bahagyang pilyong ngiti sa sulok ng kanyang labi habang dahan-dahan siyang tumatayo at lumalapit. “Didn't you say you had something to tell me?”Sa bawat hakbang niya, tila lalong lumiliit ang distansya sa pagitan nila. Ang presensya ni Sven ay likas na dominante, at kahit wala itong ginagawa, sapat na iyon upang magbigay ng pressure sa paligid.Hindi napigilan ni Nevaeh na mapaatras ng isang hakbang.“Mainit kasi ngayon,” mabilis niyang paliwanag. “And I've been out the whole day. Nakakapagod din ang maglakad-lakad, kaya naligo muna ako.”Bahagyang kumunot ang noo ni Sven.Masyado na silang matagal na magkasama para hindi niya mapansin ang maliliit na pagbabago sa ugali ni Nevaeh. Sa gabing ito, malinaw na may iniiwasan ito.“
Napansin agad ni Sven na may kakaiba sa tono ni Nevaeh sa cellphone. Inakala niyang may nangyaring masama, kaya nag-aalala siyang nagtanong, “What happened? Are you okay?”“Nasa bahay na ako,” sagot ni Nevaeh. Nag-atubili siya sandali bago muling nagsalita. “I'll tell you when you get home.” Pagkatapos noon ay mabilis niyang ibinaba ang tawag.Habang nasa daan pauwi, hindi mapigilan ni Nevaeh ang kabahan. Kanina pa mabilis ang tibok ng puso niya, at pakiramdam niya ay lalo lamang itong bumibilis habang papalapit siya sa bahay. Paulit-ulit niyang iniisip ang sasabihin kay Sven. Sa wakas, nagkaroon na siya ng lakas ng loob na aminin ang tunay niyang nararamdaman. Kahit kinakabahan siya, may halong excitement pa rin sa dibdib niya na hindi niya maitago.Samantala, matapos ibaba ang cellphone, bahagyang napakunot ang noo ni Sven. May kakaiba talaga. Hindi naman ganito magsalita si Nevaeh sa kanya.“Was that Nevaeh?” tanong ni Sean mula sa kabilang sofa habang komportableng nakaupo.Ib
Mas lalo lang nitong pinaalala kay Nevaeh ang isang bagay... kung paano siya tratuhin ni Sven.Palagi itong maingat, mapag-aruga, at halos walang pagkakataong hindi siya iniintindi. Ngunit kung minsan, pakiramdam niya ay hindi siya nito tinitingnan bilang isang babae. Sa halip, para siyang isang batang kailangang alagaan at bantayan.Dahil doon, kalahati ng saya at kilig na naramdaman niya kanina ay biglang naglaho. Bahagyang nagdilim ang kanyang mga mata bago siya marahang umiling.“Nothing,” mahina niyang sagot.Sa labas ng conference room, biglang may kumatok.“Ahem.” Sumilip si Sean sa loob at agad na napaikot ang mga mata. “You two, please. May ibang tao pa rito. Have some mercy on the single people.”Agad siyang sinulyapan ni Sven. “If you're jealous, you can always get married.”Napanganga si Sean bago mabilis na itinaas ang dalawang kamay na parang sumusuko.“No way. People say marriage is the graveyard of love. Wala na nga akong love life, ayokong mauna sa sementeryo.”
“O baka tama talaga ang mga sinasabi ng ibang tao?” bahagyang naningkit ang mga mata ni Dahlia habang palipat-lipat ang tingin kina Nevaeh at Sven. “Do the two of you have some kind of special relationship?”Hindi na kailangang sabihin kung sino ang tinutukoy niyang “ibang tao.” Malinaw na si Neela Santos iyon.Mula pagkabata, ulila na si Neela. Maagang namatay ang kanyang mga magulang kaya ipinagkatiwala siya ng ina nito sa matalik na kaibigang si Dahlia. Sa loob ng maraming taon, inalagaan siya ni Dahlia na parang tunay na anak. Kung hindi lamang dahil sa kaguluhang ginawa niya noon kasama si Jeston na nagpagalit kay Lolo Joseph hindi sana siya ipinadala sa ibang bansa.Ngunit kahit nakabalik na siya, wala pa rin siyang natutunan. Dahil sa sunod-sunod niyang pagkakamali, tuluyan siyang pinalayas sa Ferrer family.Sa isip ni Nevaeh, medyo naiinggit pa nga siya rito. Kahit gaano karaming maling desisyon ang gawin ni Neela, mayroon pa ring taong handang protektahan siya nang walang
Huminga nang malalim si Nevaeh. Bahagya niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay niya.“Contract marriage lang naman ‘to,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Pwede naman itong matapos anytime. Ako na mismo ang aatras… mali ba ‘yon?”May halong pag-iyak ang tono niya.Mas matangkad si Sven sa k
Sa simula, ang balak lang ng mga taong ‘yon ay mapalapit kay Jeston.Pero sa huli, si Sven pa ang kanilang nakagalit.Hindi tinanggap ni Nevaeh ang paghingi nila ng tawad. “Kung sapat na ang ‘sorry’, eh di sana wala nang silbi ang pulis, diba?”Mas lalo pang lumamig ang mukha ni Sven. “Mukhang ma
Naka-dark suit ang lalaki, seryoso ang mukha at malamig ang mga mata. Ramdam agad ang lakas ng presensya niya, nakakatakot at hindi basta-basta malapitan.Pagpasok pa lang niya, agad nagkagulo ang buong venue.Lahat ng naroon ay mga alumni ng Puerto University, mga kilalang tao sa kani-kanilang la
“Wala kang pakialam.” Mabilis na binawi ni Nevaeh ang kamay niya mula kay Jeston.Balak na sana niyang umalis, pero agad siyang hinila nito at niyakap sa braso.Kitang-kita sa mukha ni Jeston ang pagkainis. “Nevaeh, kailangan ba talagang palakihin pa ‘to? Do you really have to make a scene?”Napa







