MasukMahigpit na nagkakuyom ng kamao si Veronica. Akmang magsasalita na sana siya upang ipagtanggol
Hindi alam ni Naya kung matatawa ba siya o maiinis sa sinabi ng ina.Ilang buwan lamang itong nagpagaling sa Australia, ngunit nang bumalik ay tila mas matapang at mas palaban pa kaysa sa kaniya. Hindi man lang ito natakot sa CCTV o sa posibilidad na ipatawag ang mga pulis.Biglang may pumasok na hinala sa isip ni Naya.Baka may dahilan kung bakit ganoon kalakas ang loob ni Ellen. Maaaring may taong sumusuporta rito ngayon—isang taong may sapat na kapangyarihan upang hindi nito katakutan ang sinuman.Gusto sana niya itong tanungin, ngunit hindi iyon ang tamang oras. Kailangan muna nilang ayusin ang gulong nangyayari sa hallway.Dah
Napapikit si Naya. Kahit siya ay nakaramdam ng sakit nang marinig ang pagkakabangga. Ngunit nang makita niyang nakahawak sa noo si Ivy at halos hindi makatayo, hindi niya napigilan ang maikling pagtawa.Hindi niya gustong maging masama, pero sobrang katawa-tawa ng ginawa nito.Marahil ay ngayon lamang nakaranas si Ivy ng ganoon kahiyang sandali sa buong buhay nito.Dahil sa tawa ni Naya, tuluyang nawalan ng kontrol si Ivy.Namula ang mga mata nito at biglang sinunggaban ang mahabang buhok ni Naya. Marahas itong humila kaya napasigaw si Naya at napaluhod sa sahig.“Naya, ikaw ang dahilan kung bakit naging ganito ang buhay ko!”
“Mommy!”Iyon ang pinakamatapat at pinakamasakit na pagtawag ni Naya sa kaniyang ina sa loob ng mahabang panahon. Hindi na niya napigilan ang sarili. Mabilis siyang tumakbo patungo kay Ellen at mahigpit itong niyakap, na para bang nais niyang punan sa isang yakap ang lahat ng panahong nagkalayo at nagkatampuhan sila.“Anak!” masiglang sagot ni Ellen.Paos pa ang boses nito dahil sa pagod at mahabang biyahe, ngunit malakas at buhay na buhay pa rin ang tono nito. Mahigpit din nitong niyakap si Naya, na para bang hindi sila kailanman nagtalo o nagkimkim ng sama ng loob sa isa’t isa.Ngunit habang magkadikit ang kanilang katawan, may kakaibang naramdaman si
“Dinala mo ang anak ko kay Kael nang hindi ko alam?”Nagsimulang umiyak nang malakas si Grasya. Yumuko ito at paulit-ulit na humingi ng tawad.“Patawarin n’yo po ako, Ma’am. Napadala po ako sa awa. Hindi ko dapat ginawa iyon nang walang pahintulot ninyo. Akala ko po walang masamang mangyayari dahil simpleng pagkikita at pagkain lang naman sa mall.”Tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha nito.“Hindi ko po alam na maaaring mahawa si Luna. Kasalanan ko po. Hindi ko dapat pinairal ang sarili kong desisyon.”Tahimik na nakatayo si Naya habang nakatitig sa kasambahay.Pakiramdam niya ay may makapal na bulak na nakabara sa loob ng kaniyang dibdib. Mabigat at mahirap huminga. Ilang beses niyang ipinaalala kay Grasya na walang sinuman ang maaaring maglabas kay Luna nang walang pahintulot niya.Lalo na kung si Kael ang pupuntahan.“Hindi mo ba naalala ang sinabi ko sa iyo?” mababa niyang tanong. “Grasya, kailan ka natutong gumawa ng sariling desisyon tungkol sa anak ko?”Nanginginig ang balikat ni G
“Ma’am Naya, bumaba na po nang kaunti ang lagnat ng baby. Nasa thirty-eight degrees na lamang po ang temperatura niya ngayon,” paliwanag ng nurse. “Pero dahil dalawang buwan pa lang siya, ipinapayo ng doktor na i-admit muna siya sa ospital para mabantayan nang mabuti. Kapag pumapayag po kayo, samahan ninyo ako para maayos natin ang admission.”Nang marinig ni Naya ang salitang admission, biglang nanghina ang kaniyang mga tuhod. Mariin siyang napahawak sa gilid ng pader upang hindi mawalan ng balanse.“Kailangan po ba talagang ma-admit?” kinakabahan niyang tanong. “Malubha po ba ang kondisyon niya? Kumusta po siya ngayon? Wala naman po bang masamang nangyayari sa anak ko?”Napansin ng nurse ang matinding takot sa kanyang mukha kaya agad itong nagsalita upang pakalmahin siya.“Hindi naman po malubha sa ngayon. Marami lang pong kaso ng viral infection sa mga bata nitong mga nakaraang araw, at may ilang baby na pabalik-balik ang lagnat. Mas mabuti lang pong manatili muna siya rito para ma
Bigla niyang naalala ang magulong kalagayan niya. Mabilis siyang tumayo at pinunasan ang mga luha, ngunit bahagya siyang napahawak sa dingding nang makaramdam ng hilo.Agad na iniabot ni Royce ang dalawang piraso ng tissue.“Kunin mo.”Tahimik iyong tinanggap ni Naya.Kapansin-pansin ang matinding pagod sa mukha ni Royce. May bahagyang pamumula ang kaniyang mga mata, at hindi kasing-ayos ng dati ang itim nitong damit. Gayunman, nanatiling mahinahon ang kaniyang ekspresyon.Huminga nang malalim si Naya at pinilit na pakalmahin ang sarili.“Ano ang ginagawa mo rito?” nagtataka niyang tanong.Itinuro ni Royce ang emergency t
Sa loob ng engrandeng ballroom, hindi maalis ang tingin ni Naya kay Kael.Nakatayo ito sa gitna ng mga bisita, may hawak na wine glass habang nakangiti at maayos na inaakay si Ivy sa bawat mesa upang makipag-toast sa mga bisita. Napakagaan ng aura nito, malayo sa malamig at seryosong lalaking kilala
Nanigas si Naya sa kinatatayuan niya habang nakatitig kay Kael. Para bang huminto ang oras sa mismong sandaling iyon. Unti-unting naglaho ang ingay ng paligid hanggang ang tanging naririnig na lang niya ay ang sariling paghinga niyang nanginginig sa kaba at galit. Ang tanging malinaw lang sa kany
“Honey, one month old na si Luna, at kaka-discharge lang namin ngayon. Pwede mo ba kaming sunduin?” Mahigpit na karga ni Naya ang kanyang anak habang nakatayo sa labas ng ospital. Nakabalot si baby Luna at mahimbing na natutulog sa kanyang dibdib, tila walang kamalay-malay sa lahat ng paghihirap n
Nagmadaling lumabas si Lourdes mula sa silid, bakas sa mukha ang matinding gulat habang sumisigaw.“Lindol ba ’to?! May lindol ba?!”Samantal







