Init ng Sandali(SPG/R-18)

Read at your own Risk.....MATURE CONTENT and Language 🔞

R-18(Adult Only)

Alice POV

Isang lingo na ang dumaan mula ng ilibing namin ang ama ko sa kanyang huling hantungan.At ito rin ang isang lingo ko bilang kapitana sa barangay ng Santa Barbara.

Ang pagkawala ng butihin kong ama ay hindi namin napaghandaan.Wala siyang sinasabe sa amin o nakitang senyales na may mabigat na pala siyang karamdaman.Hindi namin iyon napapansin,dahil masigla siya sa tuwing kasama namin.

Bago siya mawala sa amin,masaya pa kami ng araw na iyon,pero iyon na pala ang huli namin siyang makakasama at maririnig ang pagtawa niya .

At nang araw na ilibing siya,halos kalahati ng taong barangay ang nakipag libing at nagluksa.

Mahal na mahal kasi siya ng taong bayan dahil sa kabaitan, maayos na pamamalakad at may mabuting puso.

Ang pag-upo ko bilang kapitana sa bayang ito ay hindi ko kailanman pinangarap at kailanman naisip na pasuking trabaho.

Ang pangarap ko talaga sa aking buhay ay magturo sa mga bata.Kaya nang unang beses nila akong ihalal bilang kapitana,tinanggihan ko, dahil alam kong mahirap at hindi ko kakayanin. Kaya lang mapilit ang taong bayan na ako ang papalit sa ama ko at tatapusin ang termino niya bilang kapitan.Dahil dalawang taon na lang daw,matatapos na ang termino nito.

Wala akong nagawa,kaya napagpasyahan kong tanggapin ang paghalal nila sa akin bilang Kapitana kapalit ng aking ama.Total, dalawang taon lang naman matatapos na at sa edad kong bente sais.

Naisip ko na lang...para sa bayan.Para sa aking butihing ama at sa mga taong nagtitiwala sa akin....gagampanan ko ang tungkuling ito,kahit alam kong mahirap.

Mga katok mula sa labas ng pinto ang pumukaw sa aking malalim na pag-iisip.Bumukas iyon at pumasok ang secretary kong si Ate Ara,na dating secretary rin ng ama ko.

Napansin kong balisa ito.Kaya naman,napakunot ang noo ko.

Si ate Ara ay matandang dalaga.At wala na yatang balak na mag-asawa pa dahil umabot na sa kuwarenta(40) ang edad.Maganda naman siya at mabait.Pero bakit hinayaan niyang tumanda siyang dalaga.Hindi naman ako naniniwala na walang nanligaw at wala siyang nagustuhang na lalaki.Siguro may mabigat na dahilan kaya hindi na nag-asawa pa.

"kapitana, magandang hapon po.May masamang balita."pauna niyang sabi.

Bahagya akong gumalaw at naging seryoso.

"sabihin mo.Anong masamang balita ate Ara?"tanong ko sa kanya.

"si manong Mario,sinugod sa hospital dahil nahagip ng rumaragasang truck ang patrol Tricycle na minamaneho niya.Mabuti na lang naihatid muna niya ang midwife at nurse na galing rito bago nangyari ang aksidente.At ang driver naman ng truck,dinala sa himpilan ng pulisya at agad na kinulong...napag alamanan naming nakainom pala ito."mahabang paliwanag ni Ara.Napatayo ako.

"kamusta si Manong Mario?"agad kong tanong sa kanya.

"wala pa pong balita mula sa dalawang tanod na siyang nagdala kay manong Mario sa Hospital,kapitana."

Tumango ako.

Sinulyapan ko ang oras sa suot kong relo,nakita kung alas singko na pala nang hapon.

"hindi ka pa ba uuwi,ate Ara?Kung hindi pa, puntahan natin si Manong Mario sa Hospital upang tingnan ang kalagayan niya."sabi ko, na agad namang ikinatango ni ate Ara.

Nauna nang lumabas si ate Ara.Kaya ako, dinampot ko na rin ang mga gamit ko sa ibabaw ng lamesa ko saka lumabas ng opisina ko.

Paglabas ko,naabutan ko si ate Ara at ang isa pang tanod at nag-uusap ang mga ito.Pero sabay silang napalingon ng magsalita ako.

"tara na po ate,Ara."

"si Carlo po ang maghahatid sa atin sa hospital,kapitana."sabe sa akin ni ate Ara.Agad akong tumango at nauna nang sumakay sa patrol car na service namin rito sa barangay.

Pagkarating namin sa hospital,agad naming nakausap ang dalawang tanod na siyang nagdala kay manong Mario.Nalaman naming, kailangan maoperahan agad si manong Mario dahil napurohan ang kanang binti niya.Kung hindi agad maoperahan,baka kalahati ng katawan niya ang masisira at hindi na siya makakalakad pa kailanman.Kung maoperahan agad,makakalakad pa siya gamit ang saklay.

Naawa ako sa matanda,dahil mabait ito.Pero ganito ang sinapit niya.

Napabuntong-hininga ako.

"sige po.Nakausap niyo na ba ang asawa ni manong Mario?"tanong ko sa kanila.

"opo kapitana, at papunta na siya rito."agad na sagot ni Manong Erwin.

Tumango-tango ako

"mabuti naman po kong ganun.Babalik po kami bukas upang dalawin si manong Mario.Sa ngayon, kailangan niyo munang hintayin ang asawa ni manong Mario bago kayo umuwi.At kami naman ni ate Ara,dadaan muna kami sa police station upang makibalita sa kaso ng driver."sabi ko.

Kumuha ako ng pera sa loob ng bag ko saka binigay kay manong Erwin.

"pakibigay na lang po sa asawa ni manong Mario pagdating niya."

Alam ko kasing walang pera ang ginang dahil may bahay lamang ito at umaasa sa sahod ng asawa niya bilang tanod sa barangay.Pero ngayon,hindi na makakapag trabaho si manong Mario kaya wala na silang pagkukunan ng panggastos nila araw-araw.

Nagpaalam na kami sa dalawang tanod na umalis.

Pagdating naman namin sa police station,agad naming nakausap ang hepe ng pulisya.Nakakulong na raw ang driver.Hintayin lamang namin na mahimasmasan ito upang pag-usapan ang nangyaring aksidente.

Agad din kaming nagpaalam matapos kaming mag-usap ng hepe.

"kapitana!"tawag ni Carlo ng akma akong bababa na ng sasakyan.

"May sasabihin ka ba, Carlo?"tanong ko.

Sandali muna niya akong tinitigan,na para bang may gusto siyang sabihin pero hindi niya masabe.-O baka may dumi ako sa mukha kaya nakatitig siya sa mukha ko.

Bahagya siyang ngumiti.Kaya lumabas ang mga dimple niya sa pisngi.

"wala po,kapitana."

Ngumiti ako ng pabalik.Pagkatapos,bumaba na ako ng sasakyan at hindi na lumingon pa.

Pagpasok ko pa lang sa loob ng bahay namin,agad na sumalubong sa akin ang mabango at masarap na ulam.Amoy pa lang, nakakatakam na,paano na lang kong nakita ko.Bigla akong nagutom.

Ibinaba ako ang mga gamit ko sa sofa at pumunta ng kusina.Naabutan ko si mama na abala sa pagluluto.

Lumapit ako sa kanya at nagmano.

"mano po ma."sambit ko.

"kaawaan ka ng panginoon anak."sabi ni mama sa akin.

"ma,anong niluluto mo?"tanong ko,saka tinignan ang nilulutong ulam ni mama.

"syempre,ano pa nga ba...edi ang paborito niyo ng papa mo."

Ngunit biglang natigilan si mama ng banggitin nito si papa.Pagkatapos, narinig ko ang pagsinghot niya.Kaya nalaman kung umiiyak siya.

Naninikip din ang dibdib ko,at hindi ko mapigilan ang hindi mapaluha.Masakit pa rin,as in sobrang sakit,dahil sariwa pa rin sa aming isipan ang pagkawala ng papa ko.

Niyakap ko si mama,upang iparamdam sa kanya na narito lang ako sa tabi niya.Dadamayan ko siya sa kanyang kalungkutan hanggang sa unti-unti naming matatanggap na wala na talaga ang mahal kong ama dahil pinagpahinga na siya ng maykapal.

Matapos ang naging drama namin ni mama,ako na ang nagpatuloy sa kanyang ginagawa at hinayaan siyang magpahinga muna sa kanilang silid ni papa.