LOGINSylaila POVOne year had changed almost everything in my life.Bumalik na ang lahat ng alaala ko. Bumalik ang dating confidence ko. Bumalik ang pagiging hands-on ko sa negosyo, pero may isang bagay na hindi na talaga nawala sa akin, at ayaw ko na ring mawala iyon.Ito ay ang pagmamahal ko sa simpleng pamumuhay. Marami ang nagtatanong kung bakit, kahit isa na naman akong CEO ng isang malaking private aviation company, mas gusto ko pa ring kumain sa mga karinderya, ihawan, lugawan, at mga maliliit na tindahan sa gilid ng kalsada.Simple lang ang sagot ko, doon ako natutong mabuhay. Doon ako natutong magsimula ulit, at doon ko nakilala ang mga taong walang-wala, pero handang magbahagi ng kahit kaunting mayroon sila. Kaya kahit gaano pa kalaki ang kinikita ko ngayon, hindi ko kailanman ikahihiya ang pagkain sa bangketa.BANDANG ALAS SAIS na ng hapon nang matapos ang work ko. Paglabas ko ng Merritt Aviation Tower, agad akong sinalubong ng driver ko.“Ma’am, uuwi na po ba tayo?”Napatingin
Sylaila POVOne year later...Isang taon na ang lumipas simula nang magbago ang buong buhay ko. Isang taon mula nang makabalik ako sa pamilya ko, at isang taon mula nang unti-unting bumalik ang lahat ng alaala ko.Ngayon, masasabi kong ako na ulit ang dating Sylaila Merritt.Businesswoman, daughter of the Merritt family, mother of the cutest little princess, Isla.And the woman who never gave up despite losing five years of her life.Napangiti ako habang nakatanaw sa napakalaking opisina ko. Nasa ika-limampung palapag ako ng Merritt Aviation Tower dito sa Manila. Mula rito, tanaw ko ang buong skyline ng Metro Manila.Hindi ko maiwasang mapangiti. A year ago, pangarap ko pa lang makita ang matatayog na gusaling ito.Ngayon, isa na ako sa mga taong nagmamay-ari ng ilan sa mga iyon.“Ma’am Sylaila.” Napalingon ako sa pinto ng office ko. Lumapit ang executive assistant kong si Diane. “They’re all waiting inside the conference room.”I smiled confidently. “Thank you. I’ll be there.”I adju
Sera POVHindi ko alam kung pang-ilang bote na ng alak ang nasa harapan ko. Nakalat ang mga wine bottle sa sahig ng villa ko dito sa Korea. May ilan pang hindi ko natapos, habang ang iba naman ay wala nang laman. Nakaupo ako ngayon sa malamig na sahig ng sala. May hawak na wine glass, habang paulit-ulit kong iniikot ang pulang alak sa loob nito.Napatawa ako ng sobrang pait. Mas mapait pa sa alak ang buhay ko ngayon. Ilang araw pa lang ang nakakalipas nang sabihin ng doctor na may breast cancer ako, pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin matanggap.Hindi ko alam kung bakit sa akin pa nangyari ito. Hindi ko alam kung bakit ngayon pa.Pero ang mas masakit, hindi pala ang sakit, kundi ang katotohanang kung kailan wala na si Chusan sa tabi ko ay saka pa ako nagkaroon ng ganitong kalalang sakit.Napapikit ako sa inis. Panay ang tungayaw ko kapag naiisip kong ang lungkot at ang lala na ng buhay ko ngayon.Hindi ko namalayang napahawak naman ako sa dibdib ko. Doon mismo sa bahaging may bukol.
Sylaila POVPagkatapos naming mag-usap ni Toriana sa sala, ako na mismo ang nag-aya sa kanya sa kuwarto ko.“Tara, gusto mong silipin ang room ko? Doon, mas makakapagkuwentuhan tayo ng maigi,” aya ko sa kaniya.Pumayag naman agad siya. Sa sala kasi, maraming kasambahay, siyempre, umuuwi-uwi pa rin ang mga iyon sa pami-pamilya nila. Hindi malabong makinig sila sa pinag-uusapan namin ni Toriana. Baka agad nilang ikalat na si Sera ang dahilan kung bakit naaksidente ako. Wala pang kasiguraduhan, kaya ayaw ko munang may makaalam at makarinig.Tahimik kaming umakyat sa second floor ng mansion. Habang naglalakad kami sa mahabang hallway, paminsan-minsan ay palihim ko siyang sinusulyapan. Patingin-tingin siya sa mga paintingsnanin sa dingding.Pagdating namin sa kuwarto ko, binuksan ko ang pinto. Napatingin agad si Toriana sa buong paligid.“Wow, naiba na rin pala ang bedroom mo,” sabi niya. Mukhang dati ko na rin pala siyang napapapasok sa room ko.“Oo, siguro ay inayos nila ulit nung malama
Sylaila POVAng hirap sa malaking bahay pala, kapag wala ang iba, aba, sobrang tahimik. Oo, marami namang puwedeng pagkalibangan dito, pero minsan, hindi mo pa rin mapilang makaramdam ng pagka-boring.Wala kasi ulit si Chusan dahil may mahalaga na naman itong meeting tungkol sa business niya. Mukhang napapadalas ang pagkakaroon ng problema, pero alam kong kaya niya ‘yon. Si Isla naman ay nasa school pa, habang sina Mama Keilani at Papa Sylas ay may lakad din.Kaya ako lang ang naiwan dito sa mansion at nandito ako ngayon sa library room.Hanggang ngayon, hindi pa rin ako nagsasawang pumasok dito. Napakalaki kasi ng library namin. Napakataas ng kisame at halos puro bookshelf ang nakapaligid. May mga librong galing pa raw sa iba’t ibang bansa. May mga koleksiyon tungkol sa aviation, business, medicine, history, pati novels na iba’t ibang language ang gamit.Napangiti ako habang hinahawakan ang mga gilid ng isang makapal na libro. Kung iisipin, parang hindi ko ata kayang tapusing basahin
Chusan POVNapakaganda ng umagang iyon. Ang lamig ng simoy ng hangin habang unti-unting sumisikat ang araw sa ibabaw ng malawak na hardin ng mansion ng pamilya Merritt.Basa pa ng hamog ang mga damo, dahil mukhang umulan kaninang madaling-araw. Kumikislap-kislap pa ang mga patak ng tubig sa mga rosas at tulips sa paligid ng garden.“Ang sarap langhapin ng hangin kapag ganitong amoy na amoy ang bango ng mga bulaklak tuwing umaga,” sabi ko.Napangiti si Ila sa tabi ko.“Ang totoo, ngayon ko lang naamoy na ganito pala kabango ng mga bulaklak dito tuwing umaga,” pag-aamin naman ni Ila.“Ang ganda nga rito. May fountain sa gitna ng garden, may gazebo na napapalibutan ng mga bougainvillea, at sa bandang dulo ay may maliliit na puno ng cherry blossom na espesyal na itinanim ni Papa Sylas taon na ang nakalipas.”Hindi maalis ang ngiti sa mukha ni Ila. Talagang manghang-mangha siya sa mga nakikita niya rito.Maya maya, nag-umpisa na kami. Unti-unti na kaming naglakad. Hindi muna kami nagmadali
Keilys POVPinatuwạd ko na siya, tinutok ang pagkalalạke ko sa butạs ng ibaba niya. Handa na siya at handa na rin ako. Nang sa wakas ay dahan-dahan ko nang mapasok ang titë ko sa pukë niya, narinig ko ang biglaang panghalinghing niya. Sign na nasaktan o nasarapan agad, pero ramdam ko ang pamamasa n
Keilys POVGusto kong personal na ihatid si Ilaria sa school niya ngayong umaga. Kahit sabihin pa niyang kaya niya mag-isa, hindi pa rin mapapanatag ang isip ko hangga’t hindi ko siya nakikitang ligtas na nakapasok doon. Kahit pa may mga armas na akong binigay sa kaniya. Sa ngayon, ganoon na lang m
Keilys POVNakauwi na kami sa villa. Kasama ko na ulit dito sa bahay sina Manang Lumen at ang Tatay ni Ilaria na si Tatay Iggy. At sa unang pagkakataon mula nang magkasakit sila Manang Lumen at Tatay Iggy, nakangiti na ulit silang dalawa.“Salamat talaga, Keilys,” sabi ni Tatay Iggy habang inaakay
Ilaria POVLumipas ang halos ilang buwan, at ngayon, graduation ko na, pero si Keilys, wala, nasa ibang bansa pa rin. Hindi naman ako malungkot, nagtatampo lang, kasi inaasahan ko pa naman na nandito na siya sa Pinas kapag graduation ko na.Sa ilang buwang dumaan, maraming nangyari. Sa kaka-trainin







