LOGINChusan POVHindi ko na halos maubos ang iniinom kong kape dahil hindi mapakali ang isip ko. Paulit-ulit na umiikot sa utak ko ang mukha ni Sylaila.She’s alive. I still can’t believe it. I feel like when I wake up in a little while, it’ll all turn out to be just a dream. Pero hindi. Totoong buhay siya. I saw her on TV myself. I saw her face. I heard her name. At higit sa lahat, alam kong narito rin siya Colmenares town.“Sir.” Naputol ang pag-iisip ko nang magsalita si Leo. Napatingin ako sa kanya. “May nalaman po ako.”Nanlaki agad ang mga mata ko. “Ano ‘yon?”“Alam ko na po kung nasaan si Ma’am Sylaila.”I got even more nervous, but I was also really excited when Leo told me where I could find Sylaila.“Talaga?”Tumango siya. “Opo, Sir.”Hindi ko napigilan ang mapangiti. “Good job, Leo!” Napahawak pa ako sa balikat niya. “Sa wakas may nagawa ka ring mabuti.”Napakamot siya sa ulo. “Nagtanong-tanong lang po ako rito sa coffee shop.”Napatawa ako. “Maganda iyon, at least nakatulong ka
Sylaila POVHindi ko alam kung ilang beses na akong napapatingin sa entrance ng pinapagawang beach resort.Sabi ni Vandall kasi ay anytime papunta na rito sa Colmenares ang Mama at Papa ko.Tahimik akong nakaupo sa isang kahoy na bangko habang naglalaro si Isla sa tabi nina Fabian at Lusing.Paminsan-minsan ay napapangiti ako kapag naririnig ko ang tawa niya. Iyon ang pinakamahalaga. Ligtas siya at kasama ko na ulit.Wala nang nagtatangkang umagaw sa kanya. Subukan lang nila, nandito ang Helltrace para ipagtanggol ako. Kanina nga ay na-meet ko na rin ang iba pa sa kanila. Bukod kay Vandall, nakilala ko na rin sina Rook, Nomad at Jink. Sabi nila, sila raw ang nag-training sa akin dati kaya talaga raw magaling akong makipaglaban. Sanay daw talaga akong makipag-away kahit sa mga malalaking tao. Nagmana raw kasi ako sa Mama at Papa ko. Lalo na sa Kuya Keilys ko.Sa totoo lang, hindi pa rin ako makapaniwalang isa pala akong Merritt. Natatandaan ko ang sabi nila Fabian at Lusing. Isa raw sa
Sera POVPakiramdam ko ay sasabog na ang ulo ko sa galit. Paulit-ulit akong naglalakad sa sala ng inuupahan kong bahay sa Amontala habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamao ko. Kanina pa ako naghihintay. Pero hanggang ngayon, wala pa rin si Chusan.Napatingin ako sa bintana. Halos nag-aagaw na ang liwanag at dilim. Unti-unti nang lumulubog ang araw. At bawat minutong lumilipas ay lalo lang akong kinakabahan.Bakit hanggang ngayon wala pa rin?Huminto ako sa paglalakad. “Harry.”Napalingon naman agad si Harry sa akin. “Yes po, Ma’am? ”Na-contact mo na ba si Leo?”Napailing siya. “Wala pa rin po.”“Anong ibig mong sabihin na wala pa rin?”“Patay na po ata ang phone niya.”Napapikit ako. “Buwisit!”Napaatras nang bahagya si Harry. Alam niyang masama ang timpla ko ngayon. At hindi lang basta masama. Pakiramdam ko ay magkakanda-leche-leche na ang lahat.At hindi ko gusto ang pakiramdam na iyon.Muli akong nagsimulang maglakad. Paulit-ulit. Hindi ako mapakali. I was like an animal trappe
Chusan POV“Sir... Sir.” May mahinang boses akong narinig. Kasabay noon ay naramdaman kong bahagyang pag-alog ni Leo sa balikat ko. “Sir, gising na po."I slowly opened my eyes. I blinked a few times before I was fully awake. Nakatulog nga pala ako.Napabuntong-hininga ako habang inuunat ang leeg ko.“Ay, naku, napahaba ata ang tulog ko,” mahina kong sabi. “Napagod yata ako sa paglalakad.”Ngumiti lang si Leo. “Okay lang po.”Pagtingin ko sa labas ng bintana ng jeep, nakita kong nakahinto na kami. Kami na lang ni Leo ang natirang sakay ng jeep. When I looked outside, there were a lot of people. There were tricycles. There were fruit vendors. There were fish vendors. There were also children chasing each other on the side of the market.Napangiti ako. “So, nandito na ba tayo sa Colmenares?”“Opo, Sir.”Nilingon kami ng driver ng jeep. “Ano ba, bababa pa ba kayo o sasama pa kayo sa akin sa kabilang bayan?” tanong ng driver.“Hindi na ho, dine na kami bababa,” sagot ni Leo sa kaniya.Bum
Chusan POVLeo and I have been walking along the side of the long road for almost twenty minutes. And during those twenty minutes, we haven’t said a word to each other, not even one, after I got so angry earlier.Tahimik lang kaming dalawa. Ako ang nasa unahan.Si Leo naman ay ilang hakbang sa likod ko.Kung hindi lang siya naging paladesisyon sa buhay ko nitong mga nagdaang araw, hindi naman ako magagalit. Palagi na lang siya nakabida kay Sera. Hindi ko alam kung binabayaran na rin ba siya ni Sera para magbalita ng mga ganap ko. Ewan, okay naman nung una si Leo. Simula lang nung maging sobrang close kami ay naging maluwag na siya sa akin. Na minsan, nakakalimutan na niyang amo niya ako at tauhan ko lang siya. Akala niya ata ay magkaibigan na ang turingan namin. Oo, pumayag ako na minsan ay biru-biruin niya ako, ayos lang iyon para masaya lang kami, pero kapag sa mga seryosong sitwasyon na, ah, ibang usapan na iyon.I looked up at the sky. Even though it was already afternoon, the air
Chusan POVTahimik akong nakatingin sa tanawin sa labas ng sasakyan. Napakaganda kasi talaga ng paligid dito dahil sa mga malalakwa na bukirin, matatayog na puno, at sa sariwang hangin na matagal ko nang gustong maranasan.This is one of the reasons why I chose to rest at Amontala. Far from the city. Far from the noise. Far from the cameras.Actually, gutom na ako at excited na akong makarating sa farm nila Isla. Pero parang pansin ko e, mabagal ang sasakyan na sinasakyan namin. Tinanong ko naman si Leo kung anong problema. Ang sagot niya ay parang luma na ang naarkila nilang sasakyan.Nung una ay naisip kong baka hindi pa kami umabot ng Amontala e, agad din masira iyon.Kakasabi ko palang nang bigla na lang may parang pumutok na kung ako.Bahagyang lumihis ang sasakyan kaya napakunot ang noo ko.“Anong nangyari?”Narinig kong napabuntong-hininga si Leo. “Parang may problema, Sir.”Unti-unti niyang pinabagal ang sasakyan hanggang sa tuluyan kaming huminto sa gilid ng kalsada.Tahimik
Ilaria POVPagkagising ko ng umaga, tahimik. Walang tao sa mansion. Wala sina Mama at Papa, pati na rin si Sylaila. Naisip kong baka ginala nila si Sylaila, pero kasi pati si Manang Lumen ay wala. Hindi na ako nagtanong kay Keilys, busy kasi ako sa pagkain ng almusal ko. Medyo masama pa rin ang tim
Keilys POVNung makumpleto na namin ang lahat ng kailangan, umalis na kami. Mabuti na lang at agad na tinawagan ni Papa Sylas ang driver ng yate. Nung papaalis na kami, dapat ay si Vandall ang magpapaandar ng yate, pero aminado siyang hindi pa niya galamay iyon, pero mabuti na nga lang at dumating
Ilaria POVIsang buwan na ang lumipas mula noong unang beses kaming nagpunta sa OB-GYNE. Isang buwan ng paghihintay, panghuhula, at tahimik na pagdarasal tuwing gabi na sana ay tuloy na tuloy na ang pagbubuntis ko.Paalis kami ngayon ni Keilys. Nakaupo ako sa passenger seat ng kotse niya, kabado ak
Ilaria POVNasa labas na ang lahat ng boys, parang mga batang sigawan nang sigawan sa swimming pool area. Nakatanaw lang ako sa bintana, bawal makisali at baka kung mapaano pa ako.Masaya akong makita silang gano’n. Lalo na si Keilys. Bihira siyang maging ganap na carefree, kaya hinahayaan ko lang







![SOLD and OWNED by the BILLIONAIRE [R18]](https://yfbwww.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)