تسجيل الدخول"Uhhmhhh!" katagang namutawi sa labi ni Vanilla habang pilit siyang kumawala sa labi ni Zakari. Shit...his lips is tempting. Alam niya din sa sarilli niya na masarap humalik ang lalaki pero hindi pwede. Kaibigan ito ng kanyang boyfriend at mali ang ginagawa nito sa kanya.
"Sweet lips!" nakangising wika ni Zakari habang may ngiting nakaguhit sa labi nang sa wakas, tuluyan na nga nitong pinakawalan ang labi ni Vanilla. Pakiramdam ni Vanilla, biglang umakyat lahat ng dugo sa ulo niya. SA tanang buhay niya, feeling niya nabastos siya ng sobra! Bastos!" galit na sigaw ni Vanilla at muling dumapo ang palad niya sa pisngi ni Zakari. Hindi niya akalain na nagawa siya nitong halikan gayung alam nito na nobya siya ng mismong kaibigan nito. Isang nakakatakot na ngisi naman an kumawala sa labi ni Zakari. Matalim ang mga matang tinitigan si Vanilla bago nito may halong pagnanasang tinitigan sa mga mata ang dalaga. "No girls slap me in my entire life maliban sa iyo and you owe me a lot, Vanilla. Sa bawat sampal na ibinigay mo sa akin ay may kaakibat na kabayaran, alam mo ba iyun?" seryosong tanong ni Zakari kay Vanilla. Hindi naman nakaimik si Vanilla. Bigla siyang nakaramdam ng takot. May iba kasing kislap siyang nakikita sa mga mata ngayun ni Zakari eh. Kislap ng pagnanasa? "I am not bastos! Who are you para sabihin sa akin iyan? Hindi pa ba malinaw sa iyo ang mga nakikita?Your boyfriend doesn't love you at all at nasa kandungan na siya ng ibang babae! Wake up, lady! Accept na fact na hindi ka mahal ni Darren." nakangisi nitong sagot. "But, he is your best friend! Paano mo ito nasabi sa akin ngayun? Paano mo ako nagawang halikan kanina. You disrespect me as a girlfriend of Darren at ang sama mo!" galit ding sagot ni Vanilla dito. Ayaw niyang patalo. Gusto niyang ipakita dito na palaban siya. Na hindi siya basta patitinag "Hahaha! Yeah, we are bestfriend at pero hindi naman pwedeng basta na lang akong magpaubaya lalo na at gusto ko din ang babeng nasa kanya. And you know what, this is my chance para makuha ka sa kanya, Vanila?" nakangisi nitong sagot. Hindi naman makapaniwala si Vanilla dahil sa narinig. Pakiramdam niya din biglang umakyat ang dugo sa ulo niya. Parang magkapatid na ang turingan nila Zakari at Darren pero bakit nagawa itong sabihin sa kanya ni Zakari ngayun? Hindi niya ba pinahahalagahan ang pagkakaibigan nilang dalawa ni Darren or sadyang makapal lang talaga ang mukha nito at traydor. "I love the taste of your lips! Nakaka-addict! Paano pa kaya ang taste ng iyung....." nakangising wika ni Zakari sabay titig sa bandang magkabilaang boobs ni Vanilla pababa sa gitna ng kanyang hita. Wala sa sariling napaatras si Vanilla. Ang kaba na nararamdaman niya ay lalo pa yatang dumuble. Hindi niya kasi talaga akalain na may ganito palang pag-uugali itong si Zakari eh. "Walang hiya ka! I can't take it anymore. Bastos ka! Isusumbong kita kay Darren." seryosong sagot ni Vanilla at basta niya na lang tinabig ang kamay nito na nakahawak sa kanya. Nakakaramdam siya ng pag-iinit ng kanyang katawan na hindi niya mawari! Tsaka ano ito...bakit ganito? Bakit imbes na makaramdam siya ng pagkamuhi sa binata dahil sa harap-harapan nitong pagmambastos sa kanya bakit parang nakakaramdam yata siya ng---kilig? Gosh, nababaliw na siya. Niluko na nga siya ng kanyang boyfriend tapos nagawa niya pang makipag-kwentuhan sa kaibigan nito? Hindi pwede ang ganito. Feeling niya...nababaliw lang siya dahil sa nakita niya kanina between Darren at ng secretary nito. Ilag saglit na tinitigan muna ni Vanilla ang nakangising mukha ni Zakari bago walang sabi-sabing naglakad siya paalis. Pabalik sa opisina ng kanyang boyfriend na si Darren. "Feel it, Vanilla. Mas magiging masaya kung hiwalayan mo ang boyfriend mo. Once a playboy is always ang playboy." narinig niya pang wika ni Zakari. Natigil naman sa paghakbang si Vanila at seryosong nilingon ang binata,. "Yes...once a playboy is always a playboy at isa ka na doon, Zakari. Wala kang pinagkaiba sa salitang binitiwan mo ngayun kaya huwag kang magmalinis diyan." seryosong sagot niya. "Pero kaya kong magbago basta maging akin ka. Kaya kong talikuran ang lahat-lahat nang nakasanayan ko pagdating sa babae basta pumayag ka lang na maging babae ko." nakangisi nitong sagot. Pakiramdam naman ni Vanilla, biglang nanayo lahat ng balahibo sa katawan niya. Walang hiyang lalaki. HIndi siya makapaniwala na may lihim palang pagnanasa sa kanya ang kaibigan ng boyfriend niya. "I don't like you! Si Darren ang mahal ko at kahit na ano ang gawin mo, never kitang magugustuhan!" seryoso niya namang sagot sa binata. Wala na siyang pakialam kung ma-insulto man ito sa sinabi niya. Wala din siyang pakialam kung masaktan man ang feelings nito. Basta ang importante, nasabi niya ang mga gusto niyang sabihin. "Ouch! Masakit! I will take it as a challenge. Alam kong balang araw, mahuhulog ka din sa akin! Darating din ang araw na you will beg me na angkinin ka ng paulit-ulit hangang sa tuluyan ka nang mahulog sa akin. Kapag dumating na ang araw na iyun, hinding hindi na kita pakakakawalan. Hinding hindi ko na din hahayaan pa na makawala ka sa galamay ko. Vanilla." nakangisi nitong sagot. "Then, dream on! Libre naman ang managarap eh!" yamot niya ding sagot dito. Pagkatapos noon, muil niyang inihakbang ang kanyang mga paa pabalik sa opisina ng kanyang nobyo. Aalis na sana siya kaya lang natatakot naman siya na baka sundan siya nitong si Zakari at patuloy na harassin. Kahit na galit na galit siya sa nobyo niya na si Darren, no choice siya kundi ang makipagkita na muna dito. Siguro naman tapos na sila ng secretary niya na maglaro ng apoy sa mismong loob ng opisina.DEVI POV Ilang sandali pa ay biglang tumakbo papunta sa amin si Febe habang basang-basa ang katawan. "Ate! Ate Devi! Ano ba naman! Kayo lang ang hindi naliligo! Halika na!" masigla niyang wika. "Ano na naman iyan? Ang kulit mo talagang bata ka!" natatawang wika ni Mommy. Ngunit, imbes na pansinin ang sinabi ni Mommy, lumapit si Febe sa akin at hinila ang kamay ko. "Tara na, Ate! Promise, sobrang saya!" Napailing ako habang natatawa. "Hindi muna siguro." "Please?" "Pabayaan mo muna siya, Febe. Kapag gusto na niyang lumangoy, kusa rin iyang sasama." Sabat naman ni Mommy. Napasimangot si Febe ngunit ilang segundo lang ay muli rin itong ngumiti. "Sige! Pero mamaya wala ka nang takas!" wika nito. At pagkatapos noon, patakbo na siyang bumalik ng pool. Napailing na lamang ako habang pinapanood ang masigla niyang personalidad. Kung tutuusin…nakakagaan talaga ng pakiramdam ang presensya ni Febe. Ngunit kahit gaano pa kasaya ang paligid, hindi pa rin maalis sa isip
DEVI POV "Excuse me po...maraming salamat po sa masarap na tanghalian." seryosong wika ko pagkatapos noon, mabilis na din akong tumayo at nagpaalam sa kanila HIndi ko na hinintay pa ang magiging sagot nila. Direcho na akong lumabas ng dining area at naglakad palabas ng Villa "Devi." narinig kong tawag ni Winston sa akin. Sinusundan niya ako pero hindi ko siya pinansin Wala na akong balak na makipag-usap sa kanya ng matagal. Mahirap na, baka kung ano pa ang isipin sa amin ng mga taong nakapaligid sa amin eh Ayaw ko silang mag-isip ng kahit na ano pa man. "Devi, sorry sa mga sinabi kanina nila Lolo at Lola. Promise, hindi na mauulit iyun." muling wika ni Winston. Napahinto ako sa paghakbang at seryoso siyang tinitigan. "It's okay.....wala lang sa akin iyun. Walang dapat na ikabahala." seryosong bigkas ko. Nakita ko na bahagya siyang napangiti "Thank you. Ang akala ko talaga, nagalit ka eh." sagot niya "Hindi..." sagot ko din naman na sinabayan ko ng sunod-sunod na p
DEVI POV "Magandang hapon po." Mahinahon kong bati sa mag-asawang nakaupo sa mahabang mesa ng hapag-kainan. Pareho silang sabay na napatingin sa akin. Si Don Amador ay tahimik lamang na humihigop ng kape habang nakababa ang salamin sa dulo ng kanyang ilong. Samantalang si Donya Celestina naman ay may bahagyang ngiti sa labi, ngunit hindi ko mabasa kung ano talaga ang nasa likod niyon. Sa totoo lang, gusto ko na lang na huwag na munang pumasok dito sa dining area. Gusto ko na lang magdahilan na hindi pa naman ako nagugutom. Kung maaari nga lang ay lumabas na lang ako dito sa villa at magkunwaring mas interesado akong mamasyal na lang muna kaysa kumain. Hangat maaari, ayaw ko kasi muna silang makaharap. Ayaw ko din silang makipagkuwentuhan. Hindi dahil natatakot ako sa kanila kundi dahil hangang ngayun, hindi pa rin palagay ang loob ko sa kanila. "Magandang hapon din sa'yo, iha," nakangiting tugon ni Donya Celestina. "Halika. Maupo ka na rito at sabay na tayong kumain." Si
DEVI POV MABUTI na lang talaga at hindi na kami nagtagal pa sa loob ng palengke. Nang mas lalo pang dumami ang mga tao, wala nang nagawa si Winston kundi ang sundin ang payo ng mga security niya na bumalik na ng sasakyan. At mabuti na lang din at nakinig siya kung hindi, baka mas nauna na akong nagwalk-out Hindi dahil sa nag-iinarte ako kundi, hindi lang talaga ako sanay na maraming mga taong kumukuha ng larawan sa amin At bago kami umarangakada paalis, inuutos na lang ni Winston sa isa sa mga bodyguards niya kung ano pa ang mga dapat bilihin "Ayaw ko nang dumaan sa kahit saan, Winston ha!!. Antok na antok na talaga ako at uuwi na tayo.'" naiinis ko pa ngang wika sa kanya "Okay, uuwi na tayo." sagot din naman niya sa akin. Hindi na ako umimik pa dahil gusto kong ipakita sa kanya na naiinis talaga ako sa kanya dahil sa mga pinanggagawa niya Pero, mahirap pala kapag sobrang tahimik na din ng buong paligid. Dahil sa matinding antok, hIndi ko kasi namalayan na nakatulog pala a
DEVI POV "ANO ITO? SAAN ITO?" kunot noong tanong ko kay Winston. Hindi ko alam kung nananadya ba talaga siya pero parang ganoon na nga. Tuluyan nang lumiwanag ang buong paligid at kung hindi pa ako tumingin sa labas ng bintana ng sasakyan, hindi ko malalaman na nandito pala kami sa isang palengke? Matao sa labas, may mga nakikita din akong mga vendors na abala sa pagtitinda ng kani-kanilang mga produkto sa bungad pa lang At ang hindi ko maintindihan ay kung ano ang rason nitong si Winston at kung bakit nandito kami ngayun sa isang lugar na maraming tao "Ano na naman ito?" naguguluhan kong muling tanong sa kanya "Hey, relax...ako ang bahala." sagot din naman niya kaagad sa akin Mariin kong naipikit ang aking mga mata dahil sa inis. Imagine, buong gabing walang tulog tapos dadalhin niya ako sa palengke? Para saan? "Winston, hindi nakakatuwa." yamot kong wika "I know....pero, utos ito ng Mommy natin." nakangiting sagot niya "Ano? At paano na naman nadamay ang Nanay ko
DEVI POV "Bakit ka nakasimangot?" puno ng panundyo sa boses nitong si Winston habang nandito na kami sa loob ng kotse niya Oo, nakakain naman kami kanina sa loob ng coffee shop, nainom ko din ang hot chocolate na inorder niya, nakain ko din ang ilang slice ng pizza na inorder niya din para sa kanya. Pero, masama pa rin ang loob ko lalo na at bigla na lang dumami ang mga nagpapicture kanina at hindi ko alam kung bakit sa lahat ng oras na pagkuha ng larawan, walang ibang ginawa itong si Winston kundi ang akbayan ako. "Saan mo pa gustong kumain?" muling tanong niya sa akin. Na para bang hindi niya gets na naiinis na ako. Ang dami niyang mga pasakalye at imbes na sundin niya ang nais ko na umuwi na kami, nandito pa rin kami sa parking area ng coffee shop "Winston, halos alas sinko na ang umaga. Palagay mo ba may mapapasyalan pa ng ganitong oras ng umaga?" seryosong tanong ko sa kanya Hindi ko alam kung ano ba talaga ang tumatakbo sa isipan niya at kung bakit siya ganito.
DARREN POVAng bawat paghakbang ni Janna palabas ng opisina ay may kaakibat ng bigat sa puso na nararamdaman kay Darren. Hindi niya maintindihan ang sarili niya. Nasa tabi niya na si Lexi pero bakit nasasaktan siya habang tinititigan niya ang malungkot na mga mata ni Janna kanina? Sa mahigit isa
“Cebu? Ililipat niyo po ako ng Cebu?” seryosong tanong niya dito. “Janna, iyun lang ang alam kong paraan para----” “No! Maraming salamat na lang, Sir. I will not accept your offer. Wala na din akong balak na magtabaho sa kumpanya na ito. Kaya ako pumunta dito dahil gusto kong personal na ipasa
Janna Isa akong talunan!” paulit-ulit na umaalingawngaw sa utak ni Janna ang katagang iyun habang nakatitig siya sa papalubog na araw. Nandito siya ngayun sa gilid ng manila bay, tahimik na lumuluha at hindi alintana ang mga paraon at parito na mga tao. Habang nakatitig siya sa palubog na araw,
DARREN“DARREN, buntis ako.” Nakangiting wika ni Lexi sa kanya sa pagpasok pa lang nito sa loob ng kanyang opisina. Automatiko siyang napatayo at pasalubong na nilapitan ang dalaga at nang makalapit sila sa isat isa, mahigpit niya itong niyakap. Ang ilang oras na inis na nararamdaman niya dito ay







