LOGINChloe’s POV Three months. Tatlong buwan na mula nang tuluyan nang isara ang huling pasilidad ng Project Lazarus, makulong lahat ng kasabwat, at maibalik ang lahat sa ayos. Tatlong buwan na rin mula noong unang beses na nagising kami nang walang takot, walang nag-aabang na panganib, at walang sikretong itinatago sa isa’t isa. Nakatayo ako sa beranda ng bahay namin—yung bahay na pinili namin, malayo sa gulo ng siyudad, nasa pagitan ng bukid at dagat. Hinihipan ng hangin ang buhok ko habang pinapanood ko sina Leonel at Leo na naghahabulan sa damuhan. Tumatawa nang malakas ang bata habang tinatakbuhan ang tatay niya, at sa bawat ngiti ni Leo, kitang‑kita ko na wala na ‘yung bigat na matagal niyang dala‑dala. Lumapit siya sa akin pagkatapos, pinunasan ang pawis sa noo, tapos hinalikan ako sa pisngi. “Kanina ka pa diyan? Ang lamig na ng hangin ah.” “Pinapanood lang kayo,” sagot ko sabay hawak sa kamay niya. “Parang panaginip lang ‘no? Yung tipong natatakot kang kumilos baka biglang magl
Leo’s POV Dalawang araw na ang lumipas matapos ang desisyon ni Tatay Leonard. Sa panahong ‘yon, parang tumigil ang oras—puno ng pag-aalala, pag-iisip, at tahimik na paghahanda. Pero ngayong gabi, sa ligtas na bahay na tinutuluyan namin, bigla siyang dumating. Wala siyang sugat, pero halatang pagod ang kanyang mga mata, at may dala siyang bigat na matagal na niyang itinatago. Agad kaming lumapit—ako, si Chloe, at si Marco. Tahimik lang ang paligid, tanging ang aming paghinga ang naririnig. “Nandito ka na…” bulong ko, hindi makapaniwala. Tumingin siya sa amin, at sa unang pagkakataon, nakita ko sa kanyang mga mata ang pagsisisi, hindi ang dating awtoridad. Umupo siya sa silya, huminga nang malalim, at dahan‑dahang ibinaba ang kanyang ulo. “Bumalik ako… hindi lang dahil nakaligtas ako,” panimula niya, mahina pero malinaw ang boses. “Kundi dahil kailangan kong sabihin ang lahat ng dapat ko sanang inamin noon pa man.” Umupo kami sa tapat niya at nakinig nang mabuti. “Leo,” simula ni
Leo’s POV Mabilis ang sunod na pangyayari matapos malaman ang buong katotohanan. Ang grupong patuloy pa ring sumusunod sa Project Lazarus ay hindi nagpalipas ng oras. Sa loob lang ng dalawang araw, napansin na namin ang mga anino sa paligid—mga sasakyang paulit‑ulit na dumadaan, mga taong nakamasid mula sa malayo, at mga tawag na bigla na lang mapuputol kapag sinasagot. Ramdam namin na papalapit na sila. “Nakapwesto na ang lahat ng tauhan sa bawat labasan,” ulat ni Marco habang itinuturo ang mga lugar sa mapa. “Pero Leo, mas marami sila at armado pa. Hindi natin kayang bantayan ang bawat sulok nang mag‑isa.” Tumango ako, mabigat ang pakiramdam sa dibdib. Sa likod ko, nakatayo si Chloe na mahigpit ang yakap kay Leonel sa kanyang kandungan. Ang katahimikan sa loob ng bahay ay parang hudyat na may parating na bagyo. “Kailangan na nating ilipat si Leonel sa ligtas na lugar,” desidido kong sabi. “Sa pwestong hinding‑hindi nila mahuhulaan.” Umiling si Tatay Leonard at lumapit sa amin.
Leo’s POV Amoy alikabok at lumang kemikal ang hangin sa loob ng pasilidad sa Sector 7. Pagkabukas namin ng pinto, bumungad ang mga sirang kagamitan, mga monitor na matagal nang patay, at mga pader na puno ng mga diagram at pangalan—kasama na ang pangalan ni Leonel, paulit‑ulit nakasulat. Pero ang pinakakakaibang bagay: wala nang tao, pero halatang umalis sila nang nagmamadali. “Tingnan mo ‘to,” sabi ni Marco sabay turo sa malaking board sa dulo. Sa gitna, nakasulat: PROJECT LAZARUS – REVIVE & PERFECT. Sa ibaba, detalyeng tumigil sa akin: “Bloodline match required – Subject: L.G.V.” “Revive…?” bulong ko. “Akala ko puro kapangyarihan at yaman lang ang habol nila. Pero mukhang mas malalim pa ‘to.” Kinuha namin ang mga natitirang papel at agad umalis—mas mabuti sigurong pag‑aralan ‘to sa ligtas na lugar. Pagdating sa bahay, gulat na gulat kaming makita si Leonard Sr.—ang tatay ko—nakaupo sa sala, nakatulala lang, parang kanina pa naghihintay. “Tay…?” gulat kong tawag. “Paano niyo nal
Leo’s POV Akala ko tapos na ang lahat—na nang makulong sina Don Emilio at Sophia, ‘yun na ang huling pahina. Pero ilang araw matapos ‘yung pagharap sa presinto, habang inaayos namin ang mga nakumpiskang file sa opisina, may nakita akong folder sa pinakailalim ng cabinet. Walang pangalan, pero sa gilid may nakasulat: PROJECT LAZARUS. Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ‘to. Walang petsa, walang pirma—puro codes, medical terms, at mga lugar na hindi ko kilala. Pero isang pangalan ang paulit‑ulit lumalabas: Leonel Gabriel Villafuerte. Ang anak ko. “Leo? Ano ‘yan?” Lumingon ako—si Chloe sa pintuan, may dalang kape, pero napahinto agad nang makita ang mukha ko. Dahan‑dahan siyang lumapit at sumilip sa mga papel. “Project Lazarus…?” bulong niya, kunot ang noo. “Hindi ba ‘yan ‘yung nabanggit ni Sophia bago mahuli? Sabi niya, ‘may mga plano pa akong hindi niyo mapipigilan’… ‘di ba?” Tumango ako nang mariin. “Akala ko pananakot lang o guni‑guni. Pero eto… nakasulat mismo. At nasa
Leo’s POV Amoy semento, lumang bakal, at gamot ang hangin sa loob ng interrogation room—malamig, walang buhay, pero dito ko muling kahaharapin ang taong humubog at sumira sa bahagi ng buhay ko. Mahigit isang linggo na mula nang mahuli sila, pero ngayon lang ako nagkaroon ng lakas at pagkakataong humarap nang personal kay Don Emilio. Nasa likod ng one‑way mirror si Marco, nakabantay, pero alam kong mag‑isa lang akong haharap sa anino ng nakaraan. Bago ako umalis ng bahay, hinawakan ako ni Chloe sa pintuan. Kita ko sa mata niya ang pag‑aalala, pero hindi niya ako pinigilan. Sa halip, hinila niya ako palapit at niyakap nang mahigpit—‘yung yakap na nagsasabing babalik ka, at may naghihintay sa’yo. “Kahit gaano pa kabigat ang sasabihin niya… huwag mong hayaang baguhin ka niyan,” bulong niya, idinikit ang pisngi sa dibdib ko. “You know who you are. And so do I.” Hinalikan ko siya nang dahan‑dahan—maikli lang pero puno ng katatagan. “Babalik ako agad. Just stay close, okay?” Ngayon,
Chloe’s POVNagising akong mabigat ang pakiramdam.Tahimik ang buong penthouse, ngunit ang katahimikang iyon ay mas nakakatakot kaysa sigawan. Mula sa kama, tanaw ko ang madilim na ulap sa labas ng floor-to-ceiling windows. Tila ba may paparating na bagyo.Katulad ng buhay ko ngayon.Wala si Leo sa
Chloe’s POV“Baliw ka na ba, Chloe?!”Ang boses ni Alexa sa kabilang linya ay tila kidlat na pumunit sa katahimikan ng silid—puno ng nag-aalab na galit at gumagapang na takot. “Nasa lahat ng balita ang pangalan mo! Sinisira ka ng mga Montenegro sa social media, at ang ama ni Leo ay nagbabalak na ka
Leo’s POV Pinagmasdan ko ang natutulog na si Chloe sa tabi ko. Ang dahan-dahang pagtaas at pagbaba ng kanyang dibdib ang tanging bagay na nagpapanatili ng katinuan ko sa gitna ng lahat ng gulo. Dahan-dahan kong inalis ang ilang hibla ng buhok na tumatakip sa kanyang mukha. Napakainosente niyang tin
Leo’s POV The morning light coming through the floor-to-ceiling windows of my penthouse felt too bright, too intrusive. Parang kabaligtaran nito ang dilim na nakasanayan ko sa loob ng maraming taon—isang dilim na kahit paano ay nagawa ni Chloe Dimaano na basagin sa loob lang ng isang gabi. Nanatil







